Дзеі 22 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
«Мужы браты й айцове, паслухайце цяпер мае аправеньне перад вамі».
«Мужие братия и отци, услыште мой ныне къ вам ответъ!»
Пачуўшы, што ён загукаў да іх гэбрэйскай моваю, яны яшчэ балей сьціхлі. А ён сказаў:
И егда услышали, яко еврейским языком возъгласи к нимъ, радее приложиша безмолвие. И рече:
«Я Жыд, радзіўся ў Тарсе Кіліцкім, а ўзгадаваны ў гэтым месьце ля ног Ґамаліеля, дакладна наўчаны Права айцоў, будучы рупатлівы дзеля Бога, як вы ўсі сядні;
«Азъ убо есмъ мужъ Іудеанин, урожен во Тарсе Киликійстем, воспитанъ же во граде семъ и при ногу Гамалеилову наученъ справедливе отческаго закону, миловник сый Божій, якоже и вы вси есте днесь.
Каторы перасьледаваў гэтую Дарогу аж да сьмерці, вяжучы а дастаўляючы да вязьніцы мужчынаў і жанкі,
Иже сій путь гоних, даже до смерти вяжа и предая в темницу мужи и жены,
Як пасьветча празь мяне найвышшы сьвятар а ўсі старцы, ад каторых і лісты адзяржаўшы да братоў, што жывуць у Дамашку, я падарожжаваў, каб тамашніх прывесьці ў зялезах да Ерузаліму, каб былі пакараны.
якоже архиерей сведетелствуеть мне и вси старейшины, от нихже и листы возем ко братіи, идох в Дамаскъ привести, еже тамо суть, связаных во Ерусалим, да мучени будуть.
І сталася, як я падарожжаваў і бліжыўся да Дамашку, што каля паўдня разам агарнула мяне вялікая сьвятліня зь неба.
Бысть же идущу мне и приближающуся къ Дамаску в полудне, и внезапу с небеси облиста мя свет многъ.
І я паў на зямлю, і чуў голас, што казаў імне: "Саўле! Саўле! чаму ты перасьлядуеш Мяне?"
Падох же на землю и слышахъ глас, глаголющ ми: “Савле, Савле! что Мя гониши?”
А я адказаў: "Хто Ты, Спадару?" І сказаў імне: "Я Ісус Назарэцкі, Каторага ты перасьлядуеш".
Азъ же отвещах: “Кто еси, Господи?” Рече ко мне: “Азъ есмъ Ісусъ Назорей, Егоже ты гониши”.
Тыя ж, што былі з імною, запраўды бачылі сьвятліню, але ня чулі голасу таго, што казаў імне.
Тые пак, еже со мною быша, убояшеся, свет убо видеша, гласа же не слышаша, глаголющего ко мне.
І я сказаў: "Спадару, што я маю рабіць?" І Спадар сказаў імне: "Устань і йдзі да Дамашку, і там скажуць тэ ўсе, што прызначана табе рабіць".
Рекохъ же: “Что учиню, Господи?” Господь же рече ко мне: “Воставъ, иди в Дамаскъ и тамо исповесть ти ся о всемъ, еже повелено тобе чинити”.
А як я спабыў відзеньне ад славы сьвятліні тае, то былыя з імною за руку прывялі мяне да Дамашку.
И якоже не видехъ от славы света оного, за руку бехъ веденъ от сущих со мною, и вніидохъ в Дамаскъ.
І ведамны Ананя, муж набожны подле Права, маючы сьветчаньне ад усіх Жыдоў, што жыхарылі там,
Анания же некто, мужъ богобойный и по закону сведетелствован от всехъ живущих в Дамасце Іудеи,
Прышоў да мяне і, стаўшы, сказаў імне: "Саўле браце, глянь!" І я тае ж гадзіны празерыў і абачыў яго.
пришедъ ко мне и ставъ, рече мне: “Савле, брате, прозри!” И азъ в той часъ, прозревъ, погледелъ на нь.
Ён жа сказаў: "Бог айцоў нашых наканаваў цябе пазнаць волю Ягоную, і бачыць Справядлівага, і чуць голас із вуснаў Ягоных;
Он же рече ко мне: “Богъ отець нашихъ изволи тя разумети хотение Его, и познати Праведника, и услышати гласъ от устъ Его,
Бо ты будзеш сьветкаю Яму ў вусіх людзёў праз тое, што ты бачыў а чуў.
яко будеши Ему сведетель ко всемъ человекомъ тыхъ речей, еже еси виделъ и слышалъ.
Дык чаму адвалакаеш? Устань, і ахрысьціся, і абмый грахі свае, гукаючы імя Ягонае".
И ныне что продлеваеши? Воставъ, крестися и омый грехи своя, нарекъ имя Господьне”.
І сталася, як я зьвярнуўся да Ерузаліму й маліўся ў сьвятыні, што я быў у захапленьню,
Бысть же потомъ навратившу ми ся в Ерусалим и молящуся во церкви, быти во ужасе
І абачыў Яго, імне кажучага: "Сьпяшайся й выйдзі ўборзьдзе зь Ерузаліму, бо тут ня прыймуць твайго сьветчаньня празь Мяне".
и видети глаголющего ко мне: “Поспеши и изыди скоро от Ерусалима, яко не приимуть сведетелства твоего о Мне”.
Я ж сказаў: "Спадару, яны ведаюць, што я садзіў у вязьніцу і біў па бажніцах тых, што вераць у Цябе;
И азъ рекохъ: “Господи, они ведять, яко азъ бехъ въсажая в темницу и бия по сонмищехъ верующих въ Тя.
І як лілася кроў Сьцепана, сьветкі Твайго, я таксама там стаяў, і згаджаўся, і сьцярог адзецьці тых, што забівалі яго".
И егда выливали кровь Стефана, сведетеля Твоего, азъ былъ при том, поущая на убійство его, стрежа ризъ побиваю[щи]мъ и”.
І Ён сказаў імне: "Ідзі, Я пашлю цябе далёка да народаў"».
И рече ко мне: “Иди, яко Азъ во языкы далекия пошлю тя”».
Дагэтуль слухалі яго, а па гэтым слове ўзьнялі крык, кажучы: «Вон ізь зямлі такога! ён ня мае жыць».
Послушаху же его даже до сего словеси и воздвигоша гласъ свой, глаголюще: «Возми от земли таковаго, не подобает убо ему живу быти!»
Як жа яны верашчэлі, і шпурлялі адзецьцям сваім, і кідалі пыл у паветра,
Вопиющим же имъ и пометающим с себе ризы своя и прахъ кидающим на воздух,
Тысячнік расказаў весьці яго да гораду, кажучы, што сьцёбаньням мае быць выпытаны, каб даведацца, зь якое прычыны яны так крычэлі на яго.
повеле тысещникъ въвести и у полкъ и приказалъ ранами спытати его, да бы ведалъ, за кою вину тако вопиаху на нь.
Яле, як зьвязалі яго рэменямі, Паўла сказаў сотніку, што стаяў тут. «Ціж дазволена вам сьцёбаць Рымляніна, ды не засуджанага?»
И егда связали его вервьми, рече Павелъ ко стоящему ту сотнику: «Естъли же человека Римлянина неосуженна лепо вамъ ест бити?»
Пачуўшы гэта, сотнік дабліжыўся да тысячніка і здаў лічбу, кажучы: «Глянь, што ты робіш? гэты ж чалавек Рымлянін».
Сия услышавъ, сотникъ приступи ко тысещнику и поведа ему, глаголя: «Виж, что хощеши учинити, человекъ бо сей Римлянинъ ест».
Тады тысячнік, дабліжыўшыся да яго, сказаў: «Скажы імне, ты Рымлянін?» Ён сказаў: «Але».
Приступивъ же тысещникъ ко Павлу, рече: «Поведь ми, аще ты Римлянин еси?» Он же рече: «Есмъ».
І адказаў тысячнік: «Я за вялікую суму прыдбаў гэта грамадзянства». А Паўла сказаў: «А я й нарадзіўся таковы».
И отвеща тысещникъ: «Азъ многою ценою мещанство града сего достахъ». Павелъ пакъ рече: «Азъ же и родился в немъ».
Тады зараз адступілі ад яго тыя, што хацелі выпытаваць яго. А тысячнік, даведаўшыся, што ён быў Рымлянін, спалохаўся, што зьвязаў яго.
И того ж часу отступили от него хотящеи его мучити. И тысещникъ убояся, уведевъ, яко Римлянин ест Павелъ и яко повелелъ былъ его свезати.
Назаўтрае ж, хочучы даведацца пэўна, у чым яго вінавалі Жыды, вывальніў яго, і расказаў зыйсьціся найвышшым сьвятаром а ўсяму сынэдрыёну, і, вывеўшы Паўлу, пастанавіў яго перад імі.
