Дзеі 26 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
І Аґрыпа сказаў Паўлу: «Дазволена тэ гукаць за сябе». Тады Паўла, выцягнуўшы руку сваю, адказаў на сваю абарону:
(Зачало 49) Агриппа же Павлу рече: «Повелевает ти ся самому о себе глаголати». Тогда Павел, отвещаваше, простер руку:
«Каролю Аґрыпа, маю за шчасьце, што сядні магу бараніцца перад табою што да ўсяго, у чым мяне вінуюць Жыды,
«О всехъ, о нихже обжалованъ есмъ от Іудеи, царю Агриппо, имею себе блаженна, яко прю свою исповем пред тобою днесь,
Асабліва затым, што ты ведамец усіх звычаёў а справаў сярод Жыдоў. Затым прашу цябе выслухаць мяне цярпліва.
понеже ты веси все іудейскиеa обычае и возыскания. А для того молуся тобе: терпеливе послушай мене.
Парадак жыцьця майго, каторае спачатку я праводзіў сярод народу свайго ў Ерузаліме, ад маладосьці ведамны ўсім Жыдом;
Житие бо мое, еже от уностиb исперва бывшее во языце моем во Ерусалиме, ведят вси Іудеи,
Яны здаўна ведаюць празь мяне, калі захочуць сьветчыць, што я жыў фарысэям, подле найстродшае сэкты ў нашай веры.
знающе мя прежде, аще хотят сведелствовати, яко по известней ереси жих фарисей.
І цяпер я стаю перад судам за спадзеву абятніцы, данае Богам айцом нашым,
И ныне во упованіи, еже ко отцемъ нашим обещания, бывшего от Бога, стою судим,
Каторай ужыцьцяўленьне спадзяюцца абачыць нашы двананцаць плямёнаў, шчыра служачы Богу дзень і ноч. Вось за гэтую спадзеву, каролю Аґрыпа, вінуюць мяне Жыды.
егоже дванадесяте поколенія наши, нощ и день служаще Богу, надеются дойти. О сем упованіи оклеветан есмъ, царю Агъриппо, от Іудеи,
Чаму вы ўважаеце за непраўдападобнае ў вашых ачох, што Бог ускрышае мертвых?
что неверно судится вами, аще Богъ мертвыя воставляет.
Праўда, і я думаў, што маю шмат дзеяць супроці імені Ісуса Назарэцкага.
И азъ убо мнехъ себе напротив именю Ісуса Назорея многа противна вчиніти,
Гэта я й рабіў у Ерузаліме: адзяржаўшы ўладу ад найвышшых сьвятароў, я шмат сьвятых замыкаў у вязьніцы і, як забівалі іх, я даваў свой голас.
еже и вчиних во Ерусалиме, и многы от светых азъ в темницах затворих, от архиереи область пріим. Убиваемым же имъ прилагах совет,
І па ўсіх бажніцах я шмат разоў мучыў іх і сіліў блявузґаць; і, у надзвычайнай на іх злосьці, перасьледаваў нават і ў навонных местах.
и на всехъ сонмищех множицею муча их, принуждах хулити. Преизлиха же враждуя на них, гоних е даже и по околичных градехъ.
Дзеля гэтага йдучы да Дамашку з уладаю а паручэньням ад найвышшых сьвятароў,
В них же егда шол есмъ в Дамаскъ со областию и повелениемъ от архиереи,
Серадня на дарозе я абачыў, каролю, зь неба сьвятліню, ясьнейшую за зьзяньне сонечнае, каторая засьвяціла навокал мяне й тых, што йшлі з імною.
во полудни на пути видехъ, царю, с небеси паче сияния солнечнаго осиавши мя свет и еже со мною идущих.
І, як усі мы палі на зямлю, я пачуў голас, што казаў імне гэбрэйскай моваю: "Саўле, Саўле, чаму перасьлядуеш ты Мяне? цяжка табе йсьці супроці восьцяў",
Всем падшим нам на землю, слышах глас, глаголющъ ко мне еврейским языком: “Савле, Савле! Что Мя гониши? Жестоко ти ест противу остъ ну въспечовати”.
А я сказаў: "Хто ты Спадару?" А Спадар сказаў: "Я Ісус, Каторага ты перасьлядуеш.
Азъ рехъ: “Кто еси, Господи?” Он же рече: “Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши.
Але ўстань і стань на ногі свае, бо Я на тое зьявіўся табе, каб прызначыць цябе за слугу а сьветку таго, што ты бачыў і што Я аб’яўлю табе,
Но востани и стань на ногу твою, на се бо явихся тобе, да поставлю тя слугу и сведетеля, еже виделъ еси и еже явлю тобе,
Выбаўляючы цябе зь люду гэтага і з народаў, да каторых пасылаю цябе,
изъбавляя тя от людей и от язык, до нихже ныне посылаю тебе
Адчыніць вочы ім, каб яны абярнуліся ад цемні да сьвятліні і ад улады шайтана да Бога, каб вераю ў Мяне адзяржалі дараваньне грахоў і дзель із пасьвячанымі".
отворити очи их, да обратятся от тмы во свет и от моци сатинины ко Богу и да примуть оставление грехом и достояние во светых верою, еже ест въ Мя”.
Затым, каролю Арыпа, я ня быў непаслухмены гэтай нябёснай відзені;
Для того, царю Агриппо, не бых противенъ небесному видению,
Але сьпярша жыхарам Дамашку а таксама Ерузаліму, адлі ўсяму краю Юдэйскаму а народам абяшчаў, каб каяліся й навярнуліся да Бога, робячы ўчынкі гожыя каяты.
но живущим в Дамасце прежде, и во Ерусалиме, и по всей стране Іудейстей и языком проповедах покаятися и обратитіся къ Богу, достойна покаянию дела чиняще.
За гэта Жыды, няўшы мяне ў сьвятыні, спрабавалі забіць мяне.
Сих ради мя Іудеи, емъше, во светилищи хотяху разтерзати.
Але, адзяржаўшы помач ад Бога, яшчэ дагэтуль стаю, сьветчачы малым і вялікім, ня кажучы нічога іншага, як тое, што мела стацца, казанае прарокамі а Масеям,
Помощ же улучив от Бога, даж и до сего дня стою, сведетелствуя малу и велику. Ничтоже иное глаголю, токмо еже пророци прорекоша хотящая быти и Моисей:
Што меў Хрыстос цярпець і, першы ўскрэшшы зь мертвых, абясьціць сьвятліню люду і народам».
яко муку имел прияти Христосъ и яко первый от воскресенія мертвых светъ проповедати людем и языкомc».
І, як ён адказаў на абарону сваю ад усяго, Фэст кажа вялікім голасам: «Шалееш ты, Паўле! шмат навукі да шалу прыводзе цябе».
Сия же ему отвещающе, Фестъ велиемъ гласом рече: «Безъумуешъ, Павле! Многыя тя писма во неистовство прелагають».
Але Паўла сказаў: «Я не шалёны, найпачэсьліўшы Фэеьце, але выказую словы праўды а здаровага розуму;
Онъ же рече: «Не безъумую, державне Фесте, но истинны и целомудрыя глаголы вещаю,
Бо ведае праз гэта кароль, перад каторым свабодна гукаю; бо я пераканаўшыся, што ад яго нічога з гэтага не схавана, бо ня ў куце гэта дзеялася.
весть бо о сих царь, к немуже и со дерзновениемъ глаголю, вем убо, иже ему от сих ничтоже тайно ест, несть бо во угле сотворено сее.
Ці верыш ты, каролю Аґрыпа, прарокам? ведаю, што верыш».
Веруеши ли, царю Агриппо, пророком? Вем, яко веруеши».
Тады Аґрыпа сказаў Паўлу: «За малым ты не пераканаў мяне стаць хрысьцянінам».
Агріппа ж ко Павлу рече: «Вомале мя препираеши христианина быти».
А Паўла сказаў: «Маліў бы я Бога, каб ці мала, ці шмат, не адно ты, але ўсі, што слухаюць мяне сядні, сталі такімі, як Я, з выняткам гэтых залезаў».
Павел же рече: «Молил бых Бога и в мале, и в мнозе не токмо тебе, но и всехъ, слышащих мя днесь быти имъ тацемъ, якожъ и азъ есмъ, окроме узъ сих».
І ўстаў кароль, і вайвода, і Верніка, і тыя, што сядзелі зь імі;
И сия рекшу ему, воста царь и владар, и Верникій, и седящие с ними,
І, адышоўшы, яны гукалі мяжсобку, кажучы: «Гэты чалавек нічога гожага сьмерці альбо зялезаў не зрабіў».
и отшедше, беседоваху другъ ко другу, глаголюще, яко: «Ничтоже смерти достойно или узамъ творит человекъ сей».
І сказаў Аґрыпа Фэсту: «Гэты чалавек мог бы быць звольнены, калі б ён не адазваўся да цэсара».
Агриппа же ко Фесту рече: «Отпущенъ мо жаше быти человекъ сей, аще не бы нарицалъ кесаря». И тако суди ему и владарь послати его до кесаря.
