Дзеі 26 разьдзел

 

 

Агрыпа сказаў Паўлу: «Табе дазволена гаварыць за самога сябе». Тады Павел працягнуў руку і прамовіў у сваю абарону:

 

(Зачало 49) Агриппа же Павлу рече: «Повелевает ти ся самому о себе глаголати». Тогда Павел, отвещаваше, простер руку:

«Кароль Агрыпа, я лічу сябе шчаслівым, што сёння павінен абараняцца перад табою ад усяго, у чым мяне вінавацяць юдэі.

 

«О всехъ, о нихже обжалованъ есмъ от Іудеи, царю Агриппо, имею себе блаженна, яко прю свою исповем пред тобою днесь,

Ты найбольш ведаеш усе юдэйскія звычаі і спрэчныя пытанні. Таму прашу велікадушна выслухаць мяне.

 

понеже ты веси все іудейскиеa обычае и возыскания. А для того молуся тобе: терпеливе послушай мене.

Жыццё маё з маладосці, якое ад пачатку праходзіла ў Ерузалеме сярод майго народу, ведаюць усе юдэі.

 

Житие бо мое, еже от уностиb исперва бывшее во языце моем во Ерусалиме, ведят вси Іудеи,

Яны ведаюць мяне здаўна і могуць засведчыць, што я жыў як фарысей паводле самай строгай плыні нашай рэлігіі.

 

знающе мя прежде, аще хотят сведелствовати, яко по известней ереси жих фарисей.

А цяпер я стаю перад судом за надзею на абяцанне, якое Бог даў айцам нашым,

 

И ныне во упованіи, еже ко отцемъ нашим обещания, бывшего от Бога, стою судим,

а яго спаўнення чакаюць нашыя дванаццаць пакаленняў, днём і ноччу няспынна служачы Богу. За гэтую надзею, кароль, юдэі вінавацяць мяне!

 

егоже дванадесяте поколенія наши, нощ и день служаще Богу, надеются дойти. О сем упованіи оклеветан есмъ, царю Агъриппо, от Іудеи,

Чаму вы лічыце неверагодным, што Бог уваскрашае памерлых?

 

что неверно судится вами, аще Богъ мертвыя воставляет.

Я таксама лічыў, што павінен шмат зрабіць супраць імені Езуса з Назарэта.

 

И азъ убо мнехъ себе напротив именю Ісуса Назорея многа противна вчиніти,

Я гэта і рабіў у Ерузалеме. Атрымаўшы ўладу ад першасвятароў, я многіх святых кінуў у вязніцу. Калі іх забівалі, даваў згоду.

 

еже и вчиних во Ерусалиме, и многы от светых азъ в темницах затворих, от архиереи область пріим. Убиваемым же имъ прилагах совет,

Часта па ўсіх сінагогах я караў іх і прымушаў блюзнерыць, а будучы раз’юшаным на іх, пераследаваў нават у чужых гарадах.

 

и на всехъ сонмищех множицею муча их, принуждах хулити. Преизлиха же враждуя на них, гоних е даже и по околичных градехъ.

Калі дзеля гэтага я ішоў у Дамаск з уладай і даручэннем ад першасвятароў,

 

В них же егда шол есмъ в Дамаскъ со областию и повелениемъ от архиереи,

апоўдні я ўбачыў на дарозе, о кароль, святло з неба, ярчэйшае за святло сонца, якое асвятляла мяне і тых, хто ішоў разам са мною.

 

во полудни на пути видехъ, царю, с небеси паче сияния солнечнаго осиавши мя свет и еже со мною идущих.

Калі мы ўсе ўпалі на зямлю, я пачуў голас, які казаў мне па-габрэйску: “Саўл, Саўл, чаму ты пераследуеш Мяне? Цяжка табе ісці супраць ражна”.

 

Всем падшим нам на землю, слышах глас, глаголющъ ко мне еврейским языком: “Савле, Савле! Что Мя гониши? Жестоко ти ест противу остъ ну въспечовати”.

Я спытаўся: “Хто ты, Пане?” Ён адказаў: “Я Езус, якога ты пераследуеш.

 

Азъ рехъ: “Кто еси, Господи?” Он же рече: “Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши.

Але падыміся, устань на ногі свае, бо для таго Я з’явіўся табе, каб зрабіць цябе слугою і сведкам таго, што ты бачыў і што Я адкрыю табе.

 

Но востани и стань на ногу твою, на се бо явихся тобе, да поставлю тя слугу и сведетеля, еже виделъ еси и еже явлю тобе,

Я вызвалю цябе ад гэтага народу і ад язычнікаў, да якіх Я пасылаю цябе

 

изъбавляя тя от людей и от язык, до нихже ныне посылаю тебе

адкрыць ім вочы, каб яны павярнуліся ад цермы да святла і ад улады сатаны да Бога, каб праз веру ў Мяне атрымалі дараванне грахоў і спадчыну сярод асвячаных”.

 

отворити очи их, да обратятся от тмы во свет и от моци сатинины ко Богу и да примуть оставление грехом и достояние во светых верою, еже ест въ Мя”.

Таму, кароль Агрыпа, я не быў непаслухмяным нябеснаму бачанню,

 

Для того, царю Агриппо, не бых противенъ небесному видению,

але прапаведаваў спачатку жыхарам Дамаска і Ерузалема, а потым па ўсёй зямлі юдэйскай і язычнікам, каб яны каяліся і навярталіся да Бога, здзяйсняючы справы, што вынікаюць з пакаяння.

 

но живущим в Дамасце прежде, и во Ерусалиме, и по всей стране Іудейстей и языком проповедах покаятися и обратитіся къ Богу, достойна покаянию дела чиняще.

За гэта юдэі схапілі мяне ў святыні і спрабавалі забіць.

 

Сих ради мя Іудеи, емъше, во светилищи хотяху разтерзати.

Але, атрымаўшы дапамогу ад Бога, я аж да гэтага дня працягваю сведчыць малому і вялікаму. Я не кажу нічога, акрамя таго, што, па словах прарокаў і Майсея, павінна было адбыцца:

 

Помощ же улучив от Бога, даж и до сего дня стою, сведетелствуя малу и велику. Ничтоже иное глаголю, токмо еже пророци прорекоша хотящая быти и Моисей:

што Хрыстус павінен быў цярпець і абвясціць, як першы сярод уваскрослых, святло народу гэтаму і язычнікам».

 

яко муку имел прияти Христосъ и яко первый от воскресенія мертвых светъ проповедати людем и языкомc».

Калі ён так абараняўся, Фэст гучна сказаў: «Павел, ты ашалеў! Вялікая вучонасць даводзіць цябе да вар’яцтва».

 

Сия же ему отвещающе, Фестъ велиемъ гласом рече: «Безъумуешъ, Павле! Многыя тя писма во неистовство прелагають».

Але Павел сказаў: «Я не шалею, дастойны Фэст, але абвяшчаю словы праўдзівыя і прадуманыя.

 

Онъ же рече: «Не безъумую, державне Фесте, но истинны и целомудрыя глаголы вещаю,

Бо ведае пра гэта кароль, перад якім я смела кажу гэта. Я ўпэўнены, што нічога з гэтага не схавана ад яго, бо адбывалася не ў закутку.

 

весть бо о сих царь, к немуже и со дерзновениемъ глаголю, вем убо, иже ему от сих ничтоже тайно ест, несть бо во угле сотворено сее.

Ці верыш ты, кароль Агрыпа, прарокам? Я ведаю, што верыш».

 

Веруеши ли, царю Агриппо, пророком? Вем, яко веруеши».

Агрыпа сказаў Паўлу: «Яшчэ крыху і пераканаеш мяне стаць хрысцінянінам!»

 

Агріппа ж ко Павлу рече: «Вомале мя препираеши христианина быти».

Павел сказаў: «Я маліў бы Бога, каб калісьці не толькі ты, але і ўсе, хто сёння чуе мяне, сталі такімі, як я, акрамя гэтых кайданаў!»

 

Павел же рече: «Молил бых Бога и в мале, и в мнозе не токмо тебе, но и всехъ, слышащих мя днесь быти имъ тацемъ, якожъ и азъ есмъ, окроме узъ сих».

Тады кароль і намеснік, а таксама Бэрэніка, і тыя, што сядзелі разам з імі, падняліся.

 

И сия рекшу ему, воста царь и владар, и Верникій, и седящие с ними,

Адышоўшы ўбок, яны гаварылі паміж сабою, кажучы: «Гэты чалавек не робіць нічога вартага смерці і кайданаў».

 

и отшедше, беседоваху другъ ко другу, глаголюще, яко: «Ничтоже смерти достойно или узамъ творит человекъ сей».

І сказаў Агрыпа Фэсту: «Можна было б вызваліць гэтага чалавека, калі б ён не звяртаўся да цэзара».

 

Агриппа же ко Фесту рече: «Отпущенъ мо жаше быти человекъ сей, аще не бы нарицалъ кесаря». И тако суди ему и владарь послати его до кесаря.