Дзеі 5 разьдзел

 

 

Адзін чалавек па імені Ананія са сваёй жонкай Сапфірай прадаў свой набытак

 

(Зачало 13) Мужъ некій, Ананіа именем, со Самфирою, женою своею, продал село

і ўтаіў з ведама жонкі частку выручаных сродкаў, а частку прынёс і паклаў ля ног Апосталаў.

 

и втаи от цены, сведуще и жене его, и принесъ, часть некую пред ногами апостолъ положи.

Але Пётр сказаў: «Ананія, чаму сатана напоўніў тваё сэрца, каб ты зманіў перад Духам Святым і ўтаіў частку сродкаў за зямлю?

 

Рече же Петръ: «Анание, почто исполни сатана серце твое солгати Духу Светому и утаіти от цены села?

Хіба тое, што ты меў, не было тваім, а прададзенае ці не было ў тваёй уладзе? Чаму ты задумаў гэта ў сваім сэрцы? Ты зманіў не перад людзьмі, а перад Богам!»

 

Не власное ли твое бе и продано во твоей же области бяше? Почто положилъ еси во серци своемъ вещъ сию? Не солгалъ есь человекомъ, но Богу».

Пачуўшы гэтыя словы, Ананія ўпаў і памёр. Усіх, хто чуў гэта, ахапіў вялікі страх.

 

Слышав же Ананія словеса сия, падъ, изъдше. и бысть страхъ великъ на всех слышащих сия.

А юнакі ўсталі, узялі яго, вынеслі і пахавалі.

 

И воставши, юноше отвлекоша его, и изнесше, погребоша.

Гадзіны праз тры прыйшла яго жонка, не ведаючы пра тое, што адбылося.

 

Бысть же, яко тремъ часом минувшимъ, и жена его, не ведяще бывшего, вниде.

Пётр спытаўся ў яе: «Скажы мне, ці за столькі вы прадалі зямлю?» Яна адказала: «Так, за столькі».

 

Отвещав же ей Петръ: «Рци ми, естъли ж за толико село продасте?» Она же рече: «Ей, за толико».

Тады Пётр сказаў ёй: «Чаму гэта вы дамовіліся выпрабоўваць Духа Пана? Вось, на парозе ногі тых, хто пахаваў твайго мужа, — яны вынесуць і цябе».

 

Рече к ней Петръ: «Что яко согласистеся искусити Духъ Господень? Се, ногы погребших мужа твоего при дверехъ, и изнесут тя».

Яна адразу ўпала ля яго ног і аддала духа. Юнакі ж, калі ўвайшлі, знайшлі яе мёртвай і, вынесшы, пахавалі яе каля мужа.

 

Паде же скоро пред ногама его и изъдше. Вошедши же, юноша обретоша ю мертву, и изънесше, погребоша у мужа ея.

Увесь Касцёл і ўсіх, хто чуў гэта, ахапіў вялікі страх.

 

И бысть страх велик всему собранию и всемъ слышащим сия.

Рукамі Апосталаў было ўчынена ў народзе шмат знакаў і цудаў. Усе аднадушна сыходзіліся на ганак Саламона.

 

(Зачало 14) Рукама ж апостолъскима быша знамения и чудеса в людехъ многа, и бяху единодушно вси во притворе Саломонове.

З астатніх жа ніхто не асмельваўся далучыцца да іх, а народ іх узвялічваў.

 

Инии пакъ никтоже смеаху примешатися къ ним, но величаху их людие,

Праз веру ўсё больш далучалася да Пана, мноства мужчын і жанчын,

 

и более прібывало верующих Господеви множество мужей и женъ,

так што выносілі хворых на вуліцы і клалі іх на насілках і ложках, каб хоць цень Пятра, калі ён праходзіў, упала на каго-небудзь з іх.

 

тако иже на улице выносили недужныя и полагали на постелях и на носилах, да идущу Петру поне стенa осенить некоего от нихъ.

Сыходзілася таксама ў Ерузалем з навакольных мястэчак мноства людзей, якія прыносілі хворых і апанаваных нячыстымі духамі, і ўсе яны вылечваліся.

 

Схожашеся же множество от околних градов во Ерусалім, приносяще немощныя и стражъдущия от духовъ нечистых, они же исцелеваху вси.

Тады першасвятар і ўсе тыя, хто быў разам з ім, з кола садукеяў, поўныя зайздрасці,

 

Востав же архиерей и вси с нимъ суще ереси саддукеіския, и исполнишеся зависти,

схапілі Апосталаў і кінулі іх у гарадскую турму.

 

и возложиша руки своя на апостолы, и поставиша их во соблюдение общее.

Але ноччу анёл Пана адчыніў дзверы вязніцы, вывеў іх і сказаў:

 

Ангел же Господень в нощи отвръзе двери темъніце и, изведъ их вонъ, рече:

«Ідзіце і абвяшчайце народу ў святыні ўсе словы гэтага жыцця».

 

«Идете, и ставши во церкви, глаголите людемъ вся слова жизни сея».

Яны ж, паслухаўшыся, увайшлі раніцай у святыню і навучалі. Апосталы перад Сінэдрыёнам Першасвятар і тыя, хто быў разам з ім, прыйшлі, склікалі Сінэдрыён і ўсю раду старэйшын сыноў Ізраэля і паслалі ў вязніцу, каб прывялі Апосталаў.

 

(Зачало 15) Слышавше же сия, апостоли внидоша на свитаніи во церковъ и вчааху. Пришед же, архиерей и еже с нимъ беша собраша собор и вся стареішины сынов Ізраилевыхъ и послаша до темніце привести е.

Аднак, прыйшоўшы, слугі не знайшлі іх у вязніцы. Вярнуўшыся, яны сказалі:

 

Слугы же, шедше, не знайдоша их в темници, возвратившеся, возвестиша,

«Турма была замкнёнай і ў поўнай бяспецы, і варта стаяла пры дзвярах. Аднак, адчыніўшы, мы нікога там не знайшлі».

 

глаголюще, яко: «Темницу обретохом замкнену со всяким утвержениемъ и стражев, стоящих пред дверми. Отворивши же внутрь, ни единого обретохом».

Калі дазорац святыні і першасвятары пачулі гэтыя словы, не зразумелі, што сталася.

 

Яко же слышаша словеса сия, свещенникъ, и воевода церковный, и архиерей, недоумеяхуся о них, что убо будеть сее.

Але нехта прыбыў і сказаў ім: «Вось мужы, якіх вы кінулі ў вязніцу, стаяць у святыні і навучаюць народ».

 

И пришедъ, единъ возвесті имъ, яко: «Се, мужие, ихже всадисте в темніцу, суть во церъкви стояще и учаще людей».

Тады дазорац пайшоў са слугамі і прывёў іх без прымусу, таму што баяліся народу, каб не закідалі іх камянямі.

 

Тогда шедъ воевода со слугами и приведе их, но не с нуждею, бояху бо ся людей, да не побиють их камениемъ.

Калі слугі прывялі Апосталаў у Сінэдрыён, першасвятар спытаўся ў іх:

 

Приведше же е, поставиша на соборе, и пыташе их архиерей, глаголя:

«Ці не строга забаранілі мы вам навучаць у імя гэтае? Між тым вы напоўнілі ўвесь Ерузалем вашым вучэннем і хочаце абвінаваціць нас у крыві таго чалавека».

 

«Не запрещеем ли запретихомъ вамъ не учити о имени семъ? и се, исьполнисте Ерусалимъ учениеамъ вашимъ и хощете навести на насъ кровь человека сего».

Пётр і Апосталы адказалі: «Трэба слухацца Бога больш, чым людзей.

 

Отвещав же, Петръ и апостоли рекоша: «Послушати подобаеть Богови более, нежели человекомъ.

Бог айцоў нашых уваскрасіў Езуса, якога вы схапілі і павесілі на дрэве.

 

Богъ отець наших воздвіже Ісуса, Егоже вы убисте, повесивше на древе.

Бог узвысіў Яго сваёй правіцаю як Уладара і Збаўцу, каб даць Ізраэлю пакаянне і адпушчэнне грахоў.

 

Сего Богъ Началника и Спаса вознесе десницею своею дати покаание Ізраилеви и оставление грехом,

Мы сведкі гэтых слоў і Дух Святы, якога Бог даў тым, хто паслухмяны Яму».

 

и мы есмо Ему сведетели словомъ симъ, и Духъ Светый, Егоже далъ Богъ веровавшим Ему».

Тыя, калі пачулі гэта, разгневаліся і вырашылі іх забіць.

 

Они же внегда слышаху сия, надымахуся и совещаваху убити их.

Адзін з фарысеяў па імені Гамаліэль, настаўнік Закону, паважаны ўсім народам, устаў у Сінэдрыёне і загадаў на хвіліну вывесці гэтых людзей. Пасля сказаў:

 

Воставъ же некий от собора, фарисей іменемъ Гамаліилъ, за кону учитель, честен всемъ людемъ, повеле апостолом вонъ мало что выступити.

«Мужы ізраэльскія, добра падумайце, што хочаце зрабіць з гэтымі людзьмі.

 

Рече же к нимъ: «Мужие Ізраильтяне! Розмысльте собе о человецехъ сихъ, что хощете вчинити.

Бо нядаўна перад гэтым з’явіўся Тэўда, выдаючы сябе за кагосьці вялікага. Далучылася да яго каля чатырохсот чалавек. Але ён быў забіты, і ўсе, хто слухаў яго, разышліся і зніклі.

 

Пред сими бо деньми воста Феудасъ, глаголя нечим себе быти, емуже прилепишеся мужей яко четыреста, онже убиенъ ест, и вси, елици вероваша ему, разыдошеся и быша во ничтоже.

Пасля яго, падчас перапісу, з’явіўся Юда з Галілеі і павёў народ за сабою. Але і ён загінуў, і ўсе, хто слухаўся яго, рассеяліся.

 

По сих воста Иуда Галилеанин во дни написания и от влече люди многи воследъ себе. и той погыбе, и вси, елици послушаша его, разсыпашеся.

Цяпер кажу вам: адступіцеся ад гэтых людзей і пакіньце іх. Бо калі гэтая задума і гэтая справа ад людзей, то яна знікне,

 

и ныне глаголю вам: воздержитеся от человекъ сихъ и оставте их отыти. Естли же будеть от людей советъ сей или дело се — разорится,

а калі ад Бога, то вы не здолееце знішчыць іх. І каб часам вы не змагаліся з Богам!»Яны паслухаліся яго.

 

ащели же от Бога ест — не можете разорити того, но к тому и Богу противници обряще те ся».

Паклікаўшы Апосталаў, збілі іх і забаранілі ім прамаўляць у імя Езуса, ды адпусцілі.

 

Призволиша же ему, и позвавши апостолы, бив ше е, запретиша не глаголати о имени Ісусове и отпустиша их.

А яны пайшлі з Сінэдрыёна, радуючыся, што былі годныя цярпець знявагу за гэтае імя.

 

Они же убо идяху, радующеся, от лица собору, яко для имени Господа Ісуса сподобишеся безчестие прияти.

Не пераставалі кожны дзень навучаць у святыні і па дамах, абвяшчаючы Евангелле пра Езуса Хрыста.

 

По вся же дни во церкви и в домехъ не престааху, учаще и благовестующе Ісуса Христа.