Дзеі 14 разьдзел

 

 

У Іконіі сталася падобнае. Яны разам увайшлі ў юдэйскую сінагогу і прамаўлялі так, што паверыла вялікае мноства юдэяў і грэкаў.

 

Бысть же во Іконіи, внегда посполу увошли во сонми ще іудейское и поведали слово Божие, уве рило есть Іудеи и Еллиновъ многое множство.

Юдэі, якія не паверылі, падбухторылі і варожа настроілі язычнікаў супраць братоў.

 

Не верующие же Іудеи роздражниша и ко гневу воздвігоша народы на братию, но Господь далъ ест миръ рабом своимъ

Нягледзячы на гэта яны прабылі там доўгі час, мужна прамаўляючы пра Пана, які даваў сведчанне слову сваёй ласкі і здзяйсняючы іх рукамі знакі і цуды.

 

и доволно время пребыша, смеле проповедающе о Господи, Онъже сведетелствоваше слову их ласкою своею, даяй знамена и чудеса бывати руками ею.

Так народ у горадзе падзяліўся: адны былі з юдэямі, а другія — з Апосталамі.

 

Разделися же множство града — некии быша со Іудеи и некие со апостолы.

Калі язычнікі і юдэі разам са сваімі кіраўнікамі сабраліся іх зняважыць і ўкаменаваць,

 

И внегда устремитися хотяху на них поганы и Іудеи с началники своими, да бы, сганивши, камениемъ побили е. (Зачало 34)a

яны ўцяклі ў лікаонскія гарады Лістру і Дэрбэ ды ў іхнія ваколіцы

 

Уведевши же сее, прибегоша во грады Ликаонския — в Листру и въ Деврій — и во всю страну ту,

і там абвяшчалі Евангелле.

 

и тамо беста, благовестующе.

У Лістры сядзеў адзін чалавек, хворы на ногі, кульгавы ад свайго нараджэння, які ніколі не хадзіў.

 

И некто мужъ в Листрехъ, немощен ногами седяще, хромъ от чрева матери своея сый, иже николиже бе ходилъ,

Ён слухаў, як прамаўляў Павел. А калі той паглядзеў на яго і ўбачыў, што ён мае веру для аздараўлення,

 

сей слушалъ Павла глаголюща. Тогда Павелъ, возревъ на нь а видевъ, яко веру имать спастися,

сказаў гучным голасам: «Стань на свае ногі і выпрастайся!» Той ускочыў і пачаў хадзіць.

 

рече великим гласом: «Тобе глаголю во имя Ісуса Христа — востани на нозе свое простъ!» Онъ же усхопился и ходилъ.

Калі натоўп убачыў, што ўчыніў Павел, узняў голас свой, кажучы па-лікаонску: «Багі ў людскім падабенстве сышлі да нас!»

 

Народи же, видевше, еже учинилъ Павелъ, возопиша гласъ свой, ликаоньскимъ языкомъ глаголюще: «Бози, уподобившеся человекомъ, снидоша къ намъ!»

Барнабу называлі Зеўсам, а Паўла — Гермесам, бо ён быў галоўным прамоўцам.

 

И назвали суть Варнаву Діаb и Павла Ерміюc, понеже той бяше началникъ слову Божию.

Жрэц Зеўса, ідал якога знаходзіўся перад горадам, разам з натоўпам прывёў да брамы быкоў і прынёс вянкі, і хацеў скласці ахвяру.

 

Жрець пакъ Диевъ, онже живяше пред градомъ их, приведе юнъце и принесе венца пред врата с народы, хотяще жертву принести имъ.

Калі пачулі пра гэта апосталы Барнаба і Павел, разадралі сваё адзенне, кінуліся ў натоўп і крычалі, кажучы:

 

Слышавши же сия, апостоли Варнава и Павелъ, растерзавши ризы своя, ускочиша в народъ, вопиющи и глаголюще:

«Людзі, навошта гэта робіце? Мы такія самыя людзі, як вы. Абвяшчаем Евангелле, каб вы ад гэтых марнасцяў навярнуліся да Бога жывога, які стварыў неба і зямлю, мора і ўсё, што ў іх ёсць.

 

«Мужи! что сие чините? И мы убо смертелныи есмо, подобни вам, человеци, вестующе къ вамъ от сих суетъныхъ ідолъ обращатися къ Богу живу, иже сотворилъ небо, и землю, и море, и вся, яже в нихd,

Які ў мінулых пакаленнях дазволіў усім народам хадзіць сваімі дарогамі.

 

Онже во минувших поколениехъ допустилъ былъ всемъ народомъ ходити въ пути своя.

Аднак не пераставаў сведчыць пра сябе, чынячы дабро, даючы вам дождж з неба і ўраджайныя поры, даючы ежу і напаўняючы вяселлем вашыя сэрцы».

 

А ведьже Себе самого не оставилъ без сведетелства, добро чиняй людем: с небеси дожде выдая и времена плодна, насыщая пищею и веселием серца наша».

Так кажучы, ледзь стрымалі людзей, каб не прыносілі ім ахвяры.

 

И сия глаголюще, едва установиша народы, да бы не при носили жертвы има. Пребывающимъ же имъ ту,

Прыйшлі ў Лістру юдэі з Антыёхіі і Іконіі і, падбухторыўшы народ, укаменавалі Паўла і выцягнулі яго за горад, думаючы, што ён памёр.

 

пріидоша от Антиохіа и Икониа неціи Іудеи, и стязающемася има со дерзновениемъ, наустиша народы отступити от нею, глаголюще, яко ничтоже истинно глаголють; и камениемъ побивше Павла, извлекоша вонъ з града, мняще его умерша.

Але, калі абступілі яго вучні, ён устаў і ўвайшоў у горад, і на другі дзень пайшоў з Барнабам у Дэрбэ.

 

И внегда обступили его ученици, востав, вниде во градъ. (Зачало 35)e И наутрей ізыде Павелъ с Варнавою въ Дервинь.

У тым горадзе яны абвяшчалі Евангелле і прыдбалі шмат вучняў. Пасля вярнуліся ў Лістру, Іконію ды Антыёхію,

 

Благовествовавши же граду тому и научив ше многы, возвратишеся в Листру и во Иконию и Антиохию,

умацоўваючы душы вучняў і заахвочваючы іх трываць у веры, бо нам трэба прайсці праз многія цярпенні, каб увайсці ў Божае Валадарства.

 

утвержающе душе ученикомъ и напомі на юще, абы пребыли въ вере, яко многыми скорбьми подобаеть намъ внити во Царствие Божие.

Праз ускладанне рук устанавілі ім у кожным Касцёле старэйшын, у малітве і посце даручылі іх Пану, у якога паверылі.

 

Посветивши же имъ попы во всехъ церквехъ и помолившеся с постомъ, предаша их Господеви, в Негоже вероваша.

Прайшоўшы праз Пісідыю, прыбылі ў Памфілію.

 

И прошедши Писідию, пріидоста во Памфилію.

І, абвясціўшы слова ў Пэргэ, сышлі ў Аталію.

 

И глаголавши во Пергіи слово Божие, снидоша во Атталию;

Адтуль адплылі ў Антыёхію, дзе праз ласку Божую былі прызначаныя на справу, якую выканалі.

 

и оттуду приплыша во Антиохию, оттоле убо беста выслана и предана благодати Божией на дело, еже и скончаста.

Калі прыйшлі туды і сабралі Касцёл, расказалі, што Бог учыніў з імі і як Ён адчыніў брамы веры язычнікам.

 

Внегда же пріидоша и созваша христианъ, поведаху имъ, елика Богъ учинил с нима и яко отверзе поганом дверь веры.

І доўгі час заставаліся яны разам з вучнямі.

 

Пребываша же ту время немало со въченики.