Дзеі 14 разьдзел

 

 

І ста́лася ў Іканíі, што таксама ўвайшлі яны ў сінагогу Іудзейскую і прамаўля́лі так, што ўве́равала вялікае мноства і Іудзеяў, і Э́лінаў.

 

Бысть же во Іконіи, внегда посполу увошли во сонми ще іудейское и поведали слово Божие, уве рило есть Іудеи и Еллиновъ многое множство.

А няве́руючыя Іудзеі ўзбу́рылі і азло́білі ду́шы язычнікаў су́праць братоў.

 

Не верующие же Іудеи роздражниша и ко гневу воздвігоша народы на братию, но Господь далъ ест миръ рабом своимъ

Аднак тыя даволі доўга прабылí там, адважна прамаўля́ючы ў Госпадзе, Які све́дчыў сло́ва благада́ці Сваёй і здзяйсня́ў знаме́нні і цу́ды рукамі іх.

 

и доволно время пребыша, смеле проповедающе о Господи, Онъже сведетелствоваше слову их ласкою своею, даяй знамена и чудеса бывати руками ею.

І насе́льніцтва горада падзялíлася: адны былí з Іудзеямі, а другія — з Апосталамі.

 

Разделися же множство града — некии быша со Іудеи и некие со апостолы.

Калі ж у язычнікаў і Іудзеяў з іх начальнікамі ўзнік наме́р знява́жыць і пабіць іх каме́ннем,

 

И внегда устремитися хотяху на них поганы и Іудеи с началники своими, да бы, сганивши, камениемъ побили е. (Зачало 34)a

то яны, даве́даўшыся, уцяклі ў Лікао́нскія гарады Лíстру і Дэ́рвію і ў навако́ллі іх,

 

Уведевши же сее, прибегоша во грады Ликаонския — в Листру и въ Деврій — и во всю страну ту,

і там дабраве́сцілі.

 

и тамо беста, благовестующе.

А ў Лíстры нейкі чалавек, хворы на ногі, сядзеў, бу́дучы кульга́вым ад уло́ння маці сваёй, і ніко́лі не хадзіў.

 

И некто мужъ в Листрехъ, немощен ногами седяще, хромъ от чрева матери своея сый, иже николиже бе ходилъ,

Ён слу́хаў прамову Паўла, які, угле́дзеўшыся ў яго і ўбачыўшы, што той ма́е веру, каб быць ацалёным,

 

сей слушалъ Павла глаголюща. Тогда Павелъ, возревъ на нь а видевъ, яко веру имать спастися,

сказаў гу́чным голасам: табе кажу ў імя́ Госпада Іісуса Хрыста: стань на ногі свае прама. І той адразу ўско́чыў і стаў хадзіць.

 

рече великим гласом: «Тобе глаголю во имя Ісуса Христа — востани на нозе свое простъ!» Онъ же усхопился и ходилъ.

Люд жа, уба́чыўшы, што зрабіў Павел, узвы́сіў свой голас, кажучы па-лікаонску: багí ў вобразе чалаве́чым сышлí да нас.

 

Народи же, видевше, еже учинилъ Павелъ, возопиша гласъ свой, ликаоньскимъ языкомъ глаголюще: «Бози, уподобившеся человекомъ, снидоша къ намъ!»

І называлі Варна́ву Зе́ўсам, а Паўла — Герме́сам, бо прамаўля́ў перава́жна ён.

 

И назвали суть Варнаву Діаb и Павла Ерміюc, понеже той бяше началникъ слову Божию.

І жрэц Зеўса, ідал якога знаходзіўся перад іх горадам, прывёўшы да брамы валоў і даста́віўшы вянкі, хацеў з народам прыне́сці ахвяру.

 

Жрець пакъ Диевъ, онже живяше пред градомъ их, приведе юнъце и принесе венца пред врата с народы, хотяще жертву принести имъ.

Пачуўшы пра гэта, Апосталы Варнава і Павел разадра́лі адзе́нне сваё і кінуліся ў натоўп з крыкам, ка́жучы:

 

Слышавши же сия, апостоли Варнава и Павелъ, растерзавши ризы своя, ускочиша в народъ, вопиющи и глаголюще:

мужы́! што вы робіце́ і мы — такія як вы людзі, і дабраве́сцім вам, каб вы ад гэтай ма́рнасці звярну́ліся да Бога Жывога, Які ствары́ў неба, і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх,

 

«Мужи! что сие чините? И мы убо смертелныи есмо, подобни вам, человеци, вестующе къ вамъ от сих суетъныхъ ідолъ обращатися къ Богу живу, иже сотворилъ небо, и землю, и море, и вся, яже в нихd,

Які ў міну́лых пакале́ннях дазволіў, каб усе народы хадзілі сваімі шляха́мі,

 

Онже во минувших поколениехъ допустилъ былъ всемъ народомъ ходити въ пути своя.

хоць і не перастава́ў све́дчыць пра Сябе, дзе́ючы дабро, даючы́ нам дажджы́ з неба і по́ры ўрадлíвыя, напаўня́ючы ежай і радасцю сэ́рцы нашы.

 

А ведьже Себе самого не оставилъ без сведетелства, добро чиняй людем: с небеси дожде выдая и времена плодна, насыщая пищею и веселием серца наша».

І, прамаўля́ючы так, яны ледзь прыму́сілі натоўп спынíцца і не прыно́сіць ахвяру ім, а каб кожны ішоў дадому. Калі ж яны, застаючы́ся там, вучылі,

 

И сия глаголюще, едва установиша народы, да бы не при носили жертвы има. Пребывающимъ же имъ ту,

прыйшлі некато́рыя Іудзеі з Антыяхíі і Іканíі, і калі Апосталы адкрыта прапаве́давалі, тыя падмо́вілі народ адысцí ад іх, ка́жучы: яны не гавораць нічога ісціннага, а ўсё лгуць. І, падбухто́рыўшы народ, пабілі Паўла каме́ннем і вы́цягнулі за горад, думаючы, што ён мёртвы.

 

пріидоша от Антиохіа и Икониа неціи Іудеи, и стязающемася има со дерзновениемъ, наустиша народы отступити от нею, глаголюще, яко ничтоже истинно глаголють; и камениемъ побивше Павла, извлекоша вонъ з града, мняще его умерша.

Калі ж вучні сабра́ліся вакол яго, ён падняўся і пайшоў у горад, а на другі дзень адпра́віўся з Варнавам у Дэ́рвію.

 

И внегда обступили его ученици, востав, вниде во градъ. (Зачало 35)e И наутрей ізыде Павелъ с Варнавою въ Дервинь.

Прапаве́даўшы Ева́нгелле ў гэтым горадзе і прыдба́ўшы нямала вучняў, яны вярнуліся ў Лíстру, Іканíю і Антыяхíю,

 

Благовествовавши же граду тому и научив ше многы, возвратишеся в Листру и во Иконию и Антиохию,

умацо́ўваючы ду́шы вучняў, закліка́ючы іх трыва́ць у веры і павуча́ючы што, праз многія пакуты нале́жыць нам увайсці ў Царства Божае.

 

утвержающе душе ученикомъ и напомі на юще, абы пребыли въ вере, яко многыми скорбьми подобаеть намъ внити во Царствие Божие.

Рукапалажы́ўшы ім прасвíтараў для кожнай царквы і памаліўшыся з по́стам, яны даручы́лі іх Госпаду, у Якога тыя ўве́равалі.

 

Посветивши же имъ попы во всехъ церквехъ и помолившеся с постомъ, предаша их Господеви, в Негоже вероваша.

Потым, прайшоўшы праз Пісіды́ю, яны прыйшлі ў Памфілíю;

 

И прошедши Писідию, пріидоста во Памфилію.

і, прапаве́даўшы сло́ва Гасподняе ў Пе́ргіі, прыйшлі ў Ата́лію

 

И глаголавши во Пергіи слово Божие, снидоша во Атталию;

і адтуль адплылí ў Антыяхíю, адкуль яны былі адда́дзены па благадаці Божай на справу, якую і вы́каналі.

 

и оттуду приплыша во Антиохию, оттоле убо беста выслана и предана благодати Божией на дело, еже и скончаста.

Прыбы́ўшы туды і сабраўшы царкву, яны расказалі пра ўсё, што зрабіў з імі Бог і як Ён адчынíў язычнікам дзверы веры;

 

Внегда же пріидоша и созваша христианъ, поведаху имъ, елика Богъ учинил с нима и яко отверзе поганом дверь веры.

і застава́ліся там доўгі час з вучнямі.

 

Пребываша же ту время немало со въченики.