Дзеі 14 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
У Іканіі яны ўвайшлі разам у Юдэйскую сынагогу і гаварылі так, што ўверавала вялікае мноства Юдэяў і Элінаў.
Бысть же во Іконіи, внегда посполу увошли во сонми ще іудейское и поведали слово Божие, уве рило есть Іудеи и Еллиновъ многое множство.
А Юдэі, якія ня верылі, падбілі і ўзбурылі супраць братоў сэрцы язычнікаў.
Не верующие же Іудеи роздражниша и ко гневу воздвігоша народы на братию, но Господь далъ ест миръ рабом своимъ
Але яны прабылі там досыць доўга, мужна дзеючы ў імя Госпада, Які, у сьведчаньне слову мілаты Сваёй, тварыў рукамі іхнімі азнакі і цуды.
и доволно время пребыша, смеле проповедающе о Господи, Онъже сведетелствоваше слову их ласкою своею, даяй знамена и чудеса бывати руками ею.
Тым часам люд у горадзе падзяліўся: і адны былі на баку Юдэяў, а другія на баку апосталаў.
Разделися же множство града — некии быша со Іудеи и некие со апостолы.
Калі ж язычнікі і Юдэі са сваімі начальнікамі кінуліся на іх, каб зьняважыць і пабіць іх каменьнем,
И внегда устремитися хотяху на них поганы и Іудеи с началники своими, да бы, сганивши, камениемъ побили е. (Зачало 34)a
яны, дазнаўшыся пра гэта, адышлі ў Лікаонскія гарады Лістру і Дэрвію і ў іхняе навакольле,
Уведевши же сее, прибегоша во грады Ликаонския — в Листру и въ Деврій — и во всю страну ту,
і там дабравесьцілі.
и тамо беста, благовестующе.
У Лістры адзін чалавек, не валодаючы нагамі, сядзеў, бо кульгавы быў ад улоньня маці сваёй, і ніколі не хадзіў.
И некто мужъ в Листрехъ, немощен ногами седяще, хромъ от чрева матери своея сый, иже николиже бе ходилъ,
Ён слухаў прамоўцу Паўла, які, зірнуўшы на яго і ўбачыўшы, што ён мае веру на атрыманьне ацаленьня,
сей слушалъ Павла глаголюща. Тогда Павелъ, возревъ на нь а видевъ, яко веру имать спастися,
сказаў гучным голасам: табе кажу ў імя Госпада Ісуса Хрыста: стань на ногі твае проста! І той адразу ўскочыў і пачаў хадзіць.
рече великим гласом: «Тобе глаголю во имя Ісуса Христа — востани на нозе свое простъ!» Онъ же усхопился и ходилъ.
А люд, убачыўшы, што зрабіў Павал, узвысіў свой голас, кажучы па-лікаонску: багі ў вобразе чалавечым зышлі да нас.
Народи же, видевше, еже учинилъ Павелъ, возопиша гласъ свой, ликаоньскимъ языкомъ глаголюще: «Бози, уподобившеся человекомъ, снидоша къ намъ!»
І называлі Варнаву Зэўсам, а Паўла Гермэсам, бо ён начальнічаў у слове,
И назвали суть Варнаву Діаb и Павла Ерміюc, понеже той бяше началникъ слову Божию.
а жрэц ідала Зэўса, пастаўленага перад іхнім горадам, прывёўшы да брамы валоў і прынёсшы вянкі, хацеў разам з народам прынесьці ахвяры.
Жрець пакъ Диевъ, онже живяше пред градомъ их, приведе юнъце и принесе венца пред врата с народы, хотяще жертву принести имъ.
Але апосталы Варнава і Павал, пачуўшы пра гэта, разадралі сваё адзеньне і, кінуўшыся ў народ, зычным голасам казалі:
Слышавши же сия, апостоли Варнава и Павелъ, растерзавши ризы своя, ускочиша в народъ, вопиющи и глаголюще:
мужы! што гэта вы робіце? і мы — падобныя на вас людзі, і зьвястуем вам, каб вы навярнуліся ад гэтых марных да Бога жывога, Які стварыў неба і зямлю і мора і ўсё, што ў іх;
«Мужи! что сие чините? И мы убо смертелныи есмо, подобни вам, человеци, вестующе къ вамъ от сих суетъныхъ ідолъ обращатися къ Богу живу, иже сотворилъ небо, и землю, и море, и вся, яже в нихd,
Які ў мінулых пакаленьнях дапусьціў усім народам хадзіць сваімі шляхамі,
Онже во минувших поколениехъ допустилъ былъ всемъ народомъ ходити въ пути своя.
хоць і не пераставаў сьведчыць пра Сябе добрымі дзеямі, даючы нам зь неба дажджы і поры ўраджайныя і напаўняючы ежай і радасьцю сэрцы нашыя.
А ведьже Себе самого не оставилъ без сведетелства, добро чиняй людем: с небеси дожде выдая и времена плодна, насыщая пищею и веселием серца наша».
І кажучы гэта, яны ледзьве ўгаварылі людзей ня прыносіць ім ахвяры і ісьці кожнаму дамоў. Тым часам як яны, застаючыся там, вучылі,
И сия глаголюще, едва установиша народы, да бы не при носили жертвы има. Пребывающимъ же имъ ту,
з Антыахіі і Іканіі прыйшлі некаторыя Юдэі і, калі апосталы адважна прапаведавалі, пераканалі людзей адступіцца ад іх, кажучы: яны ня кажуць нічога праўдзівага, а ўсё хлусяць. І падбухторыўшы люд, пабілі Паўла камянямі і вывалаклі за горад, думаючы, што ён мёртвы.
пріидоша от Антиохіа и Икониа неціи Іудеи, и стязающемася има со дерзновениемъ, наустиша народы отступити от нею, глаголюще, яко ничтоже истинно глаголють; и камениемъ побивше Павла, извлекоша вонъ з града, мняще его умерша.
Калі ж вучні сабраліся каля яго, ён устаў і пайшоў у горад, і на другі дзень адышоў з Варнавам у Дэрвію.
И внегда обступили его ученици, востав, вниде во градъ. (Зачало 35)e И наутрей ізыде Павелъ с Варнавою въ Дервинь.
Абвясьціўшы Дабравесьце гэтаму гораду і прыдбаўшы многа вучняў, яны пайшлі назад празь Лістру, Іканію і Антыахію,
Благовествовавши же граду тому и научив ше многы, возвратишеся в Листру и во Иконию и Антиохию,
мацуючы душы вучням, умаўляючы заставацца ў веры і павучаючы, што праз многія скрухі належыць нам увайсьці ў Царства Божае.
утвержающе душе ученикомъ и напомі на юще, абы пребыли въ вере, яко многыми скорбьми подобаеть намъ внити во Царствие Божие.
А рукапаклаўшы ім прасьвітараў у кожнай царкве, яны памаліліся з постам і перадалі іх Госпаду, у Якога ўверавалі.
Посветивши же имъ попы во всехъ церквехъ и помолившеся с постомъ, предаша их Господеви, в Негоже вероваша.
Потым, прайшоўшы празь Пісідыю, прыйшлі ў Памфілію;
И прошедши Писідию, пріидоста во Памфилію.
і, прапаведаўшы слова Гасподняе ў Пэргіі, выйшлі ў Аталію,
И глаголавши во Пергіи слово Божие, снидоша во Атталию;
а адтуль адплылі ў Антыахію, адкуль былі аддадзены мілаце Божай на дзею, якую і справілі.
и оттуду приплыша во Антиохию, оттоле убо беста выслана и предана благодати Божией на дело, еже и скончаста.
Дабраўшыся туды і склікаўшы царкву, яны расказалі пра ўсё, што Бог учыніў зь імі і як Ён адчыніў дзьверы веры язычнікам;
Внегда же пріидоша и созваша христианъ, поведаху имъ, елика Богъ учинил с нима и яко отверзе поганом дверь веры.
і заставаліся там не малы час з вучнямі.
Пребываша же ту время немало со въченики.
