Дзеі 23 разьдзел

 

 

Павал, паглядзеўшы на сынедрыён, сказаў: мужы браты! Я ўсім шчырым сумленьнем жыў перад Богам па сёньняшні дзень.

 

30 Назаутрей же хотяй разумети истее тысещникъ, для чего оклеветается от Іудеи, развяза его от юзъ. И повеле сойтися архиерею со всим соборомъ, и выведши Павла, постави между ними.a (Зачало 47) Возревъ же Павелъ на сборъ, рече: «Мужие братия! Азъ всею совестию доброю жихъ предъ Бо гом даже и до сего дня».

А першасьвятар Ананія загадаў тым, што перад ім стаялі, біць яго па вуснах.

 

Тогда архиерей Анания повеле предстоящим бити его у вуста.

Тады Павал сказаў яму: Бог цябе біцьме, сьцяна павапленая! ты сядзіш, каб судзіць па законе, і, насуперак закону, загадваеш біць мяне.

 

Павел же рече к нему: «Бити тя имать Богъ, стено повапленая! И ты седиши, судя ми по закону, и преступаеши законъ, веляй бити мя».

А тыя, што перад ім стаялі, сказалі: першасьвятара Божага бэсьціш?

 

Предстоящіи пак рекоша: «Архиерею ли Божию злоречиши?»

Павал сказаў: я ня ведаў, браты, што ён першасьвятар; бо напісана: «начальніка ў народзе тваім ліхім словам ня гань».

 

Рече же Павелъ: «Не ведехъ, братие, яко архиерей ест, пишеть бо: “Князуb людей своих не речеши зла”c».

Павал, даведаўшыся, што тут адна частка — садукеі, а другая — фарысэі, узвысіў голас у сынедрыёне: мужы браты! Я фарысэй і сын фарысэя; за надзею і ўваскрэсеньне мёртвых я суд прымаю.

 

Разумея же Павелъ, яко едина часть ест саддукеи, а другая — фарисеи, возопи в соборе: «Мужи братие! Азъ фарисей есмъ, сынъ фарисеевъd. О упованіи и о воскресеніи мертвыхъ азъ судъ приемлю».

І калі сказаў ён гэта, узьнікла нязгода паміж фарысэямі і садукеямі, і зборня падзялілася.

 

Се же ему рекшу, бысть разпря фарисеемъ и саддукеемъ. и разделися народъ,

Бо садукеі кажуць, што няма ўваскрэсеньня, ні анёла, ні духа, а фарысэі прызнаюць і тое і другое.

 

саддукеи убо глаголють не быти воскресению, ни ангела, ни духа, фарисеи же исповедують обоя.

Усчаўся вялікі крык, і ўстаўшы, кніжнікі фарысэйскага боку даводзілі, кажучы: нічога благога мы не знаходзім у гэтым чалавеку; калі ж дух альбо анёл казаў яму, ня будзем пярэчыць Богу.

 

Бысть же кличь великъ, и воставши, книжници части фарисей ския пряхуся, къ собе глаголюща: «Ни едино зло обретаемъ во человеце семъ; ащели же духъ глагола ему или ангелъ, не противмося Богу».

Але як што разлад узмацніўся, дык тысячнік, баючыся, каб яны не разарвалі Паўла, загадаў воінам сысьці, узяць яго спаміж іх і завесьці ў крэпасьць.

 

Многой же бывши распри, усумнеся тысещникъ, да не растерзанъ будеть Павелъ от нихъ, повеле воиномъ снити и восхитити его от среды их и вести въ полкъ.

У другую ноч Гасподзь, зьявіўшыся яму, сказаў: мацуйся, Паўле; бо як ты сьведчыў за Мяне ў Ерусаліме, так трэба табе сьведчыць і ў Рыме.

 

Во наставшую же нощ, представъ ему, Господь рече: «Дръзай, Павле! Яко убо сведетелствовал еси о Мне во Ерусалиме, тако подобаеть ти и в Риме сведетелствовати».

А як разьвіднела, некаторыя Юдэі склалі змову, і прысягнулі ня есьці і ня піць, пакуль не заб’юць Паўла;

 

Бывшу же дню, собралися неціи от Іудеи и закляша себе, глаголюще, яко: «Не будемъ ясти ани пити, дондеже убиемъ Павла».

а было больш за сорак такіх, што так прысягнулі;

 

Было же их более четыредесяти мужей, ониж сию клятву вчиниша.

яны, прыйшоўшы да першасьвятароў і старэйшын, сказалі: мы клятваю запрысягнуліся ня есьці нічога, пакуль не заб’ём Паўла;

 

И пришедши ко архиерею и старцем, рекоша: «Клятвою закляхомъ себе ничтоже вкусити, дондеже убиемъ Павла.

Дык вось сёньня вы з сынедрыёнам дайце знак тысячніку, каб ён заўтра вывеў яго да вас, быццам вы хочаце ўважлівей дасьледаваць справу ягоную; а мы, перш чым ён наблізіцца, гатовыя забіць яго.

 

Ныне убо вы обошлите тысещники исъ соборомъ, да утро изведеть его к вамъ, якобы хотели есте нечто истейшее зведат от него; мы пакъ первее, нежли к вамъ придеть, готови будемъ убити его».

Пачуўшы пра намысел гэты, сын сястры Паўлавай прыйшоў і, увайшоўшы ў крэпасьць, папярэдзіў Паўла.

 

Слышавше же сее развращение сынъ сестры Павловы, пришед, вниде во полкъ и сказа Павлу.

А Павал, паклікаўшы аднаго сотніка, сказаў: завядзі гэтага хлопца да тысячніка, бо ён мае нешта сказаць яму.

 

Призвав же Павел единого от сотник, рече: «Юношу сего приведи ко тысещнику, имат бо нечто поведати ему».

Той, узяўшы яго, прывёў да тысячніка і сказаў: вязень Павал, паклікаўшы мяне, прасіў завесьці да цябе гэтага хлопца, які мае нешта сказаць табе.

 

И онъ, поемъ его, приведе ко тысещнику и рече: «Южникъe Павел, призвав мя, умоли сего юношу привести къ тобе, имуща нечто глаголати тобе».

Тысячнік, узяўшы яго за руку і адышоўшыся зь ім убок, пытаўся: што такое маеш ты сказаць мне?

 

Поемъ же и за руку тысещникъ и отшедъ, наедине пыташа его: «Что ест, иже имаши поведети мне?»

Ён адказваў, што Юдэі змовіліся прасіць у цябе, каб ты заўтра вывеў Паўла ў сынедрыён, быццам яны хочуць уважлівей дасьледаваць справу ягоную.

 

Рече же юноша: «Іудеи совещаша умолити тя, да заутра сведеши Павла к нимъ въ соборъ, якобы нечто истейшее зведати от него.

Але ты ня слухайся іх; бо яго пільнуюць больш за сорак чалавек зь іх, што запрысягнуліся ня есьці і ня піць, пакуль не заб’юць яго; і яны цяпер гатовыя, чакаюць твайго рашэньня.

 

Ты жъ не послушай их, ловять бо его от нихъ мужей более четыредесятъ, ониже и закляша себе не ясти ани пити, дондеже убиють и. И ныне готови суть, ждуще от тебе обещания».

Тады тысячнік адпусьціў хлопца, сказаўшы: нікому не кажы, што ты паведаміў мне гэта.

 

Тысещникъ же отпусти юношу, завещавъ ему никому поведати, «яко сия явил ми еси»,

І, паклікаўшы двух сотнікаў, сказаў: падрыхтуйце мне воінаў пешых дзьвесьце, конных семдзесят і стралкоў дзьвесьце, каб з трэйцяй гадзіны ночы ішлі ў Кесарыю;

 

и призвав дву сотниковъ, рече: «Уготовите ми воинов двесте, да идут до Кесаріи, и конникъ седмъдесят, и стрельцевъ двесте въ третій часъ нощи,

падрыхтуйце таксама аслоў, каб, пасадзіўшы Паўла, пераправіць яго да правіцеля Фелікса.

 

и коне подведут, да всадят Павла и допровадять его здрава до Феликса-владаря».

Напісаў і пісьмо такога зьместу:

 

Написавъ листъ въ та слова:

«Клаўдзій Лісій глыбокашаноўнаму правіцелю Феліксу — радавацца;

 

«Клавъдій Лусіа державному владареви Феликсу — радоватися.

гэтага чалавека Юдэі схапілі і гатовыя былі забіць; я, прыйшоўшы з воінамі, адабраў яго, даведаўшыся, што ён рымскі грамадзянін;

 

Мужа того яли Іудеи и хотели убити его. Пріидохъ съ воины и отняхъ и, уведев же, яко Римлянинъ ест.

Потым, хочучы даведацца, за што зьвінавацілі яго, прывёў яго ў сынедрыён іхні

 

Хотя разумети вину, для чего поимали его, приведохъ и в собор их,

і выявіў, што яго вінавацяць за спрэчныя думкі адносна закону іхняга, але няма ў ім ніякае віны, вартае сьмерці альбо кайданоў.

 

и слышахъ жалующихся на нь о возысканиехъ закона, их ни единаго греха смерти годна или юзам имуща.

А як да мяне дайшло, што Юдэі намышляюць ліхое на гэтага чалавека, я адразу паслаў яго да цябе, загадаўшы і скаржнікам гаварыць на яго перад табою; будзь здаровы».

 

И егда поведено ми ест о льсти, юже смыслиша Іудеи, хотяще убити и, скоро послал есмъ его к тобе, приказавъ и жалобником, естли же имають на нь что, да глаголють пред тобою. Здравъ буди».

І вось воіны, паводле загаду, узяўшы Паўла, павялі сярод ночы ў Антыпатрыду,

 

Воини же по повеленому имъ поемши Павла, везоша его тое нощи во Антипатриду.

а на другі дзень, пакінуўшы конных ісьці зь ім, вярнуліся ў крэпасьць.

 

И назавтрей, отпустивше конники ити съ нимъ, возвратишеся въ полки.

А тыя, прыйшоўшы ў Кесарыю і аддаўшы пісьмо правіцелю, перадалі яму і Паўла.

 

Они пакъ, пришедши во Кесарию, подали листъ владареви и Павла поставили пред ним.

Правіцель, прачытаўшы пісьмо, спытаўся, зь якой ён вобласьці, і, даведаўшыся, што з Кілікіі, сказаў:

 

Прочет же владар лыстъ, спытал, от коея области ест. и уведев, яко от Киликия, рече:

я выслухаю цябе, калі зьявяцца твае скаржнікі. І загадаў яму быць пад вартаю ў Ірадавай прэторыі.

 

«Выслухаю тя, егда жалобници твои при идут». И повеле его во преторе Иродове стрещи.