Дзеі 9 разьдзел

 

 

А Саўл, яшчэ дышучы грозьбамі і забойствам на вучняў Гасподніх, прыйшоў да першасьвятара

 

(Зачало 21) Савулъ пакъ, еще дыхая грозами и битиемъ на ученики Господьня, приступи ко архиерею

і выпрасіў у яго пісьмы ў Дамаск сынагогам, каб, калі знойдзе каго, хто сьледуе гэтаму вучэньню, і мужчын і жанчын, зьвязаўшы, прыводзіць у Ерусалім.

 

и вы просилъ от него листы въ Дамаскъ ко соборищам, естъли бы некие знашолъ в нем сего пути мужи ли, жены ли связаны, да приведеть во Ерусалимъ.

Калі ж ён ішоў і набліжаўся да Дамаска, раптам асьвятліла яго зьзяньне зь неба;

 

Внегда же идяше путемъ и приближашеся къ Дамаску, скоро облиста его светъ с небеси,

ён упаў на зямлю і пачуў голас, які казаў яму: Саўле, Саўле, што ты гоніш Мяне?

 

и падъ на землю, слыша гласъ, глаголющъ ему: «Савле, Савле, что Мя гоніши?»

Ён сказаў: хто Ты, Госпадзе? А Гасподзь сказаў: Я Ісус, Якога ты гоніш. Цяжка табе ісьці супраць ражна.

 

Рече же: «Кто еси, господи?» Господь же рече: «Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши. Жестоко ест тобе противу остъну въспетчевати».

Ён, у страху і жудасьці, сказаў: Госпадзе! што загадаеш мне рабіць? І Гасподзь сказаў яму: устань ды ідзі ў горад; і сказана будзе табе, што табе трэба рабіць.

 

И трепетенъ и боязненъ рече: «Господи, что ми велиши чинити?» Рече же ему Господь: «Востани и вниди во градъ, и тамо речет ти ся, что имаши чинити».

А людзі, якія ішлі зь ім, стаялі здраньцьвелыя, чуючы голас, але нічога ня бачачы.

 

Мужие пакъ, идущие с нимъ, стоаху чудящеся, слышали убо гласъ, никогоже видеша.

Саўл падняўся зь зямлі, і з расплюшчанымі вачыма нікога ня бачыў; і павялі яго за руку і прывялі ў Дамаск;

 

Въсталъ же ест Савлъ от земля и отверстома очима ничтоже видяше. и понявши его за руку, въведоша в Дамаскъ.

і тры дні ён ня бачыў, і ня еў і ня піў.

 

И былъ ту тры дни, не видя, и не яде, и не пие.

У Дамаску быў адзін вучань, якога звалі Ананія; і Гасподзь, зьявіўшыся, сказаў яму: Ананія! Той сказаў: я, Госпадзе.

 

[Зачало] Бе же некто ученикъ въ Дамаску, именемъ Анания. и рече к нему Господь во виденіи: «Анание!» Он же рече: «Се азъ, Господи!»

А Гасподзь сказаў яму: устань ды ідзі на вуліцу, так званую Простую, і спытайся ў Юдавым доме Тарсяніна, якога завуць Саўл: ён цяпер моліцца

 

Господь же рече к нему: «Воставъ, иди на улицу, нарицаему Правую, и знаіди в дому Іудове Савла іменемъ, Тарсянина, сей убо молитву дееть

і бачыў ва ўяве мужа, імем Ананія, які прыйшоў да яго і ўсклаў на яго руку, каб ён зноў бачыў.

 

и видел ест во виденіи мужа, именем Ананию, въшедша и возложивша на нь руку, да прозрить».

Ананія адказваў: Госпадзе! Я чуў ад многіх пра гэтага чалавека, колькі ліха зрабіў ён сьвятым Тваім у Ерусаліме;

 

Отвещал же ест Анания: «Господи! Слышалъ есмъ от многихъ о мужи сем, колико зла починил светымъ Твоимъ во Ерусалиме.

і тут мае ад першасьвятароў уладу вязаць усіх, хто заклікае імя Тваё.

 

И изде имат власть от архиереи связати всехъ, нарицающих имя Твое».

Але Гасподзь сказаў яму: ідзі, бо ён ёсьць Мой выбраны посуд, каб абвяшчаць імя Маё перад народамі і царамі і сынамі Ізраілевымі;

 

Рече же к нему Господь: «Иди, яко сосудъ изъбран Ми естъ сей пронести имя Мое предъ народы, и цари, и сынми Ізраилевыми.

і Я пакажу яму, колькі ён мусіць адпакутаваць за імя Маё.

 

Азъ убо скажу ему, елико мусить онъ для имени Моего претерпети».

Ананія пайшоў і ўвайшоў у дом і, усклаўшы на яго рукі, сказаў: браце Саўле! Гасподзь Ісус, што зьявіўся табе на дарозе, якою ты ішоў, паслаў мяне, каб ты зноў бачыў і напоўніўся Духам Сьвятым.

 

Пойде же Анания, и вниде во храмину, и возло живъ на нь руце, рече: «Савле, брате! Господь Ісусъ послал мя, явивыйся тобе на пути, имже шолъ еси, яко да прозриши и исполнишися Духа Свята».

І адразу нібы луска апала з вачэй ягоных, і раптам ён зноў пачаў бачыць і, устаўшы, ахрысьціўся

 

И скоро отпадоша от очию его яко чешуя, и прозре, и въставъ, крестися; и приемъ пищу, укрепися.

і, паеўшы, умацаваўся. І быў Саўл некалькі дзён з вучнямі ў Дамаску;

 

(Зачало 22) Пребываше же Саулъ со вченики, бывъшими въ Дамаску, за неколико дней.

і адразу пачаў прапаведаваць у сынагогах пра Ісуса, што Ён ёсьць Сын Божы.

 

И не медля, вошедъ во сонмище, проповедаше Ісуса, яко сей ест Сынъ Божій.

І ўсе, хто чуў, зьдзіўляліся і казалі: ці ня той гэта самы, які гнаў у Ерусаліме тых, што заклікалі імя гэтае, ды і сюды прыйшоў па тое, каб вязаць іх і весьці да першасьвятароў?

 

Дивляху же ся вси слухающие его и глаголаху: «Не сей ли естъ, разгонявый во Ерусалиме нарецающихъ имя сее? и сезде на то приде, да связаных приведет их ко архиереемъ».

А Саўл усё больш і больш умацоўваўся і бянтэжыў Юдэяў, якія жылі ў Дамаску, даводзячы, што Гэты ёсьць Хрыстос.

 

Савулъ же более крепляшеся и препирааше Іудеи, живущих в Дамасце, сознавая, яко сей ест Христосъ.

А як мінула даволі часу, Юдэі змовіліся забіць яго.

 

Внегда же на полнилися дни многы, совет учиниша Іудеи убити его.

Але Саўл дазнаўся пра гэты намысел іхні; а яны дзень і ноч пільнавалі каля брамы, каб забіць яго.

 

И доведался ест Савулъ о совете их, стрежаху бо вратъ градовых во дни и в нощи, да бы забили его.

А вучні ўначы, узяўшы яго, спусьцілі з мура ў кашы.

 

Тогда, поемъши и вченици, в нощи выпустили изъ града, по стене свесивши в кошници.a

Саўл прыйшоў у Ерусалім і стараўся прыстаць да вучняў; але ўсе баяліся яго, ня верачы, што ён вучань.

 

И егда пришел ест Савулъ во Ерусалимъ, покушался прилучитися ко ученикомъ, и вси бояхуся его, не веряще, абы былъ ученик.

А Варнава, узяўшы яго, прыйшоў да апосталаў і расказаў ім, як на дарозе ён бачыў Госпада, і што сказаў яму Гасподзь, і як ён у Дамаску адважна прапаведаваў у імя Ісуса.

 

Варнава же, поемъ его, приведе ко апостолом и поведа имъ, како на пути виде Господа, и что глаголалъ к нему, и яко в Дамаску дръжаше о имени Ісусове.

І заставаўся ён зь імі, уваходзячы і выходзячы, у Ерусаліме, і адважна прапаведаваў імя Госпада Ісуса.

 

И былъ с ними, вхожая и исхожая, во Ерусалиме, и смеле вызнавая имя Господа Ісуса.

Гутарыў ён таксама і спрачаўся з Эліністамі; а яны замахі рабілі забіць яго.

 

Глаголаше же и препирашеся со Еллины, они пакъ искали убити его.

Браты, даведаўшыся пра гэта, адправілі яго ў Кесарыю і правялі ў Тарс.

 

Разумевши ж то, братия сведоша и во Кесарію и отослали его въ Тарсъ.

А цэрквы па ўсёй Юдэі, Галілеі і Самарыі былі ў спакоі, удасканальваючыся і ходзячы ў страху Гасподнім, і ў суцяшэньні Сьвятога Духа множыліся.

 

Церкви же по всей Іудеи, и Галилеи, и Самареи имеяху миръ, созідающеся и ходяще во страсе Господьні и утешением Светого Духа умножахуся.

Сталася, што Пётр, абыходзячы ўсіх, зайшоў да сьвятых, якія жылі ў Лідзе;

 

(Зача[ло] 23) І бысть, внегда Петръ прейде, посещая всехъ, сниде ко светымъ, живущим въ Лидде.

Там знайшоў ён аднаго чалавека, якога звалі Энэй, што ўжо восем гадоў ляжаў у пасьцелі ў палярушы.

 

И знайде ту человека некоего, именемъ Енею, от осми летъ лежаща на одре, онже бе раслабленъ.

Пётр сказаў яму: Энэй! ацаляе цябе Ісус Хрыстос; устань з пасьцелі тваёй. І той адразу ўстаў.

 

И рече к нему Петръ: «Енея! Исцеляеть тя Ісусъ Христосъ: востани и постели собе». и скоро въсталъ.

І бачылі ўсе яго, хто жыў у Лідзе і ў Сароне, якія і навярнуліся да Госпада.

 

И видеша его вси живущие во Лидде и во Ассароне, ониж и навратишася къ Господу.

У Ёпіі была адна вучаніца, якую звалі Тавіта, што азначае: Сарна; яна была поўная добрых учынкаў і чыніла шмат міласьціны.

 

Во Оппии пакъ бе неякая ученица, именемъ Тавифа, еже сказаема глаголется «серна»; сия была полна добрыхъ делъ и милостыне, юже даяше.

Сталася тымі днямі, што занядужала і памерла; яе абмылі і паклалі ў сьвятліцы.

 

Бысть же во дни ты, рознемоглася и умерла. Омывши же ю, положиша во горници.

А як што Ліда недалёка ад Ёпіі, дык вучні, дачуўшыся, што Пётр там, паслалі да яго двух чалавек прасіць, каб ён не забавіўся прыйсьці да іх.

 

И бе близко Лидда-градъ одъ Оппии, и слышавше ученици, яко Петръ ест в ней, послаша къ нему два мужа, молящеся, да не обленится пріити до нихъ.

Пётр устаў і пайшоў зь імі; і калі ён прыйшоў, увялі яго ў сьвятліцу, і ўсе ўдовы ў сьлёзах сталі перад ім, паказваючы кашулі і сукенкі, якія рабіла Сарна, жывучы зь імі.

 

И воставъ, Петръ иде с ними; и егда пришол, возведоша и в горницу, и оступили его вси вдовице, плачуще и показующе ризы и одежа, еже чинивала, с німи будучи, Тавіфа.

Пётр выслаў усіх з пакоя і, укленчыўшы, памаліўся і, зьвярнуўшыся да цела, сказаў: Тавіта! устань. І яна расплюшчыла вочы свае і, убачыўшы Пятра, села.

 

И выгнав вонъ всехъ, Петръ, преклонивъ колене, помолися, и обратився ко телу, рече: «Тавіфа, востани!» Она же отверзе очи своя, и видевши Петра, сяде.

Ён, падаўшы ёй руку, падняў яе і, паклікаўшы сьвятых і ўдоваў, паставіў яе перад імі жывую.

 

По давъ же ей руку, воздвиже ю, и призвавъ христианы и вдовица, постави ю живу.

Гэта стала вядома па ўсёй Ёпіі, і многія ўверавалі ў Госпада.

 

Уведено же бысть сее по всей Іоппіи, и мнози вероваша въ Господа.

І шмат дзён перабыў ён у Ёпіі ў нейкага Сымона-гарбара.

 

Бысть же за многы дни, пребываше Петръ у Воппіи, въ некоего Симона, кожедела.