Дзеі 26 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Агрыпа сказаў Паўлу: дазваляецца табе гаварыць за сябе. Тады Павал, прасьцёршы руку, пачаў гаварыць у сваю абарону:
(Зачало 49) Агриппа же Павлу рече: «Повелевает ти ся самому о себе глаголати». Тогда Павел, отвещаваше, простер руку:
цару Агрыпе! лічу сябе шчасьлівым, што сёньня магу бараніцца перад табою ва ўсім, у чым вінавацяць мяне Юдэі,
«О всехъ, о нихже обжалованъ есмъ от Іудеи, царю Агриппо, имею себе блаженна, яко прю свою исповем пред тобою днесь,
тым болей, што ты ведаеш усе звычаі і спрэчныя думкі Юдеяў. Таму прашу цябе выслухаць мяне шчырадушна.
понеже ты веси все іудейскиеa обычае и возыскания. А для того молуся тобе: терпеливе послушай мене.
Жыцьцё маё зь юнацтва майго, якое спачатку праводзіў я сярод народу майго ў Ерусаліме, ведаюць усе Юдэі;
Житие бо мое, еже от уностиb исперва бывшее во языце моем во Ерусалиме, ведят вси Іудеи,
яны здаўна ведаюць пра мяне, калі захочуць засьведчыць, што я жыў фарысэем паводле найстражэйшага ў нашым веравызнаньні вучэньня.
знающе мя прежде, аще хотят сведелствовати, яко по известней ереси жих фарисей.
І сёньня я стаю перад судом за надзею на абяцаньне, дадзенае ад Бога нашым бацькам,
И ныне во упованіи, еже ко отцемъ нашим обещания, бывшего от Бога, стою судим,
выкананьне якога спадзяюцца пабачыць нашыя дванаццаць родаў, рупліва служачы Богу дзень і ноч: за гэтую вось надзею, цару Агрыпе, вінавацяць мяне Юдэі.
егоже дванадесяте поколенія наши, нощ и день служаще Богу, надеются дойти. О сем упованіи оклеветан есмъ, царю Агъриппо, от Іудеи,
Што ж? Няўжо вы за неверагоднае ўважаеце, што Бог уваскрашае мёртвых?
что неверно судится вами, аще Богъ мертвыя воставляет.
Праўда, і я быў думаў, што мне трэба шмат дзейнічаць супраць імя Ісуса Назарэя;
И азъ убо мнехъ себе напротив именю Ісуса Назорея многа противна вчиніти,
гэта я і рабіў у Ерусаліме; атрымаўшы ўладу ад першасьвятароў, я многіх сьвятых замыкаў у цямніцу і, калі забівалі іх, я падаваў за тое свой голас;
еже и вчиних во Ерусалиме, и многы от светых азъ в темницах затворих, от архиереи область пріим. Убиваемым же имъ прилагах совет,
і ва ўсіх сынагогах я шмат разоў мучыў іх і прымушаў зьневажаць Ісуса і, бязь меры лютуючы супраць іх, прасьледаваў нават і ў чужых гарадах.
и на всехъ сонмищех множицею муча их, принуждах хулити. Преизлиха же враждуя на них, гоних е даже и по околичных градехъ.
Дзеля гэтага ідучы ў Дамаск з уладаю і даручэньнем ад першасьвятароў,
В них же егда шол есмъ в Дамаскъ со областию и повелениемъ от архиереи,
сярод белага дня на дарозе я ўбачыў, цару, зь неба сьвятло, большае за сонечнае зьзяньне, якое азарыла мяне і ўсіх, што ішлі са мною.
во полудни на пути видехъ, царю, с небеси паче сияния солнечнаго осиавши мя свет и еже со мною идущих.
Усе мы ўпалі на зямлю, і я пачуў голас, які гаварыў мне па-Габрэйску: Саўле! Саўле! што ты гоніш Мяне? цяжка табе ісьці супраць ражна.
Всем падшим нам на землю, слышах глас, глаголющъ ко мне еврейским языком: “Савле, Савле! Что Мя гониши? Жестоко ти ест противу остъ ну въспечовати”.
Я сказаў: хто Ты, Госпадзе? Ён сказаў: я Ісус, Якога ты гоніш.
Азъ рехъ: “Кто еси, Господи?” Он же рече: “Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши.
Але ўстань і стань на ногі твае; бо Я на тое і зьявіўся табе, каб паставіць цябе слугою і сьведкам таго, што ты бачыў і што я адкрыю табе,
Но востани и стань на ногу твою, на се бо явихся тобе, да поставлю тя слугу и сведетеля, еже виделъ еси и еже явлю тобе,
вызваляючы цябе ад народу Юдэйскага і язычнікаў, да якіх Я цяпер пасылаю цябе
изъбавляя тя от людей и от язык, до нихже ныне посылаю тебе
адкрыць вочы ім, каб яны навярнуліся зь цемры ў сьвятло і ад улады сатаны да Бога, і празь веру ў Мяне атрымалі дараваньне грахоў і долю з асьвечанымі.
отворити очи их, да обратятся от тмы во свет и от моци сатинины ко Богу и да примуть оставление грехом и достояние во светых верою, еже ест въ Мя”.
Таму, цару Агрыпе, я не супрацівіўся нябеснай уяве,
Для того, царю Агриппо, не бых противенъ небесному видению,
а спачатку жыхарам Дамаска і Ерусаліма, потым усёй зямлі Юдэйскай і язычнікам прапаведаваў, каб яны пакаяліся і навярнуліся да Бога, учыняючы дзеі, вартыя пакаяньня.
но живущим в Дамасце прежде, и во Ерусалиме, и по всей стране Іудейстей и языком проповедах покаятися и обратитіся къ Богу, достойна покаянию дела чиняще.
За гэта схапілі мяне Юдэі ў храме і спрабавалі разарваць.
Сих ради мя Іудеи, емъше, во светилищи хотяху разтерзати.
Але, атрымаўшы дапамогу ад Бога, я да сёньня стаю, сьведчачы малому і вялікаму, нічога ня кажучы, акрамя таго, пра што прарокі і Майсей казалі, што гэта будзе,
Помощ же улучив от Бога, даж и до сего дня стою, сведетелствуя малу и велику. Ничтоже иное глаголю, токмо еже пророци прорекоша хотящая быти и Моисей:
гэта значыцца, што Хрыстос меў адпакутаваць і, паўстаўшы першы зь мёртвых, абвясьціць сьвятло народу Юдэйскаму і язычнікам.
яко муку имел прияти Христосъ и яко первый от воскресенія мертвых светъ проповедати людем и языкомc».
Калі ён так бараніўся, Фест гучным голасам сказаў: шалееш ты, Паўле! вялікая вучонасьць даводзіць цябе да вар’яцтва.
Сия же ему отвещающе, Фестъ велиемъ гласом рече: «Безъумуешъ, Павле! Многыя тя писма во неистовство прелагають».
Не, глыбокашаноўны Фесьце, сказаў ён, я не шалею, а кажу словы ісьціны і здаровага сэнсу:
Онъ же рече: «Не безъумую, державне Фесте, но истинны и целомудрыя глаголы вещаю,
бо ведае пра гэта цар, перад якім і гавару сьмела; я зусім ня веру, каб ад яго было што-небудзь з гэтага ўтоена; бо гэта не ў закутку адбывалася;
весть бо о сих царь, к немуже и со дерзновениемъ глаголю, вем убо, иже ему от сих ничтоже тайно ест, несть бо во угле сотворено сее.
ці верыш, цару Агрыпе, прарокам? Ведаю, што верыш.
Веруеши ли, царю Агриппо, пророком? Вем, яко веруеши».
Агрыпа сказаў Паўлу: ты мала што не ўгаворваеш мяне зрабіцца хрысьціянінам.
Агріппа ж ко Павлу рече: «Вомале мя препираеши христианина быти».
Павал сказаў: маліў бы я Бога, каб хай меней, хай болей, ня толькі ты, а і ўсе, хто слухае мяне сёньня, зрабіліся такімі, як я, але бяз гэтых кайданаў.
Павел же рече: «Молил бых Бога и в мале, и в мнозе не токмо тебе, но и всехъ, слышащих мя днесь быти имъ тацемъ, якожъ и азъ есмъ, окроме узъ сих».
Калі ён сказаў гэта, цар і правіцель, Вэрэніка і, хто зь імі сядзеў, усталі
И сия рекшу ему, воста царь и владар, и Верникій, и седящие с ними,
і, адышоўшыся ўбок, казалі паміж сабою, што гэты чалавек нічога вартага сьмерці альбо кайданаў ня чыніць.
и отшедше, беседоваху другъ ко другу, глаголюще, яко: «Ничтоже смерти достойно или узамъ творит человекъ сей».
І сказаў Агрыпа Фесту: можна было б вызваліць гэтага чалавека, калі б ён не дамагаўся суду ў кесара. Таму і рашыўся правіцель паслаць яго да кесара.
Агриппа же ко Фесту рече: «Отпущенъ мо жаше быти человекъ сей, аще не бы нарицалъ кесаря». И тако суди ему и владарь послати его до кесаря.
