Дзеі 5 разьдзел

 

 

А адзін чалавек, якога звалі Ананія, з жонкаю сваёю Сапфіраю, прадаўшы маёмасьць,

 

(Зачало 13) Мужъ некій, Ананіа именем, со Самфирою, женою своею, продал село

прыхаваў з цаны, зь ведама жонкі сваёй, а пэўную частку прынёс і паклаў да ног апосталаў.

 

и втаи от цены, сведуще и жене его, и принесъ, часть некую пред ногами апостолъ положи.

Але Пётр сказаў: Ананія! навошта ты дазволіў сатане ўкласьці ў сэрца тваё думку сказаць няпраўду Духу Сьвятому і ўтоіць з цаны за зямлю?

 

Рече же Петръ: «Анание, почто исполни сатана серце твое солгати Духу Светому и утаіти от цены села?

Чым ты валодаў, ці ж не тваё было, і набытае з продажу ці ж не ў тваім валоданьні было? навошта ж паклаў ты гэта ў сэрцы тваім? ты няпраўду сказаў ня людзям, а Богу.

 

Не власное ли твое бе и продано во твоей же области бяше? Почто положилъ еси во серци своемъ вещъ сию? Не солгалъ есь человекомъ, но Богу».

Пачуўшы гэтыя словы, Ананія ўпаў бяз духу; і вялікі страх ахапіў усіх, хто чуў гэта.

 

Слышав же Ананія словеса сия, падъ, изъдше. и бысть страхъ великъ на всех слышащих сия.

І ўстаўшы, юнакі падрыхтавалі яго да пахаваньня і вынесьлі і пахавалі.

 

И воставши, юноше отвлекоша его, и изнесше, погребоша.

Гадзіны праз тры пасьля гэтага ўвайшла і жонка ягоная, ня ведаючы, што сталася.

 

Бысть же, яко тремъ часом минувшимъ, и жена его, не ведяще бывшего, вниде.

А Пётр спытаўся ў яе: скажы мне, ці за столькі прадалі вы зямлю? Яна сказала: так, за столькі.

 

Отвещав же ей Петръ: «Рци ми, естъли ж за толико село продасте?» Она же рече: «Ей, за толико».

Але Пётр сказаў ёй: навошта змовіліся вы спакусіць Духа Гасподняга? Вось, каля дзьвярэй ногі тых, што пахавалі мужа твайго; і цябе вынесуць.

 

Рече к ней Петръ: «Что яко согласистеся искусити Духъ Господень? Се, ногы погребших мужа твоего при дверехъ, и изнесут тя».

Раптам яна ўпала каля ног ягоных і выпусьціла дух, і юнакі, увайшоўшы, знайшлі яе мёртвую, вынесьлі і пахавалі каля мужа ейнага.

 

Паде же скоро пред ногама его и изъдше. Вошедши же, юноша обретоша ю мертву, и изънесше, погребоша у мужа ея.

І вялікі страх агарнуў усю царкву і ўсіх, што чулі гэта.

 

И бысть страх велик всему собранию и всемъ слышащим сия.

А рукамі апосталаў учыняліся ў народзе многія азнакі і цуды; і ўсе аднадушна заставаліся ў прытворы Саламонавым;

 

(Зачало 14) Рукама ж апостолъскима быша знамения и чудеса в людехъ многа, и бяху единодушно вси во притворе Саломонове.

і ніхто староньні не адважваўся падступіцца да іх, а людзі славілі іх.

 

Инии пакъ никтоже смеаху примешатися къ ним, но величаху их людие,

А вернікаў болей і болей далучалася да Госпада, мноства мужчын і жанчын,

 

и более прібывало верующих Господеви множество мужей и женъ,

так што выносілі хворых на вуліцы і клалі на пасьцелях і ложках, каб хоць цень Пятра, калі ён праходзіў, асяніў каго зь іх.

 

тако иже на улице выносили недужныя и полагали на постелях и на носилах, да идущу Петру поне стенa осенить некоего от нихъ.

Сыходзіліся таксама ў Ерусалім многія з навакольных гарадоў, нясучы хворых і нячыстымі духамі апантаных, і ацаляліся ўсе.

 

Схожашеся же множество от околних градов во Ерусалім, приносяще немощныя и стражъдущия от духовъ нечистых, они же исцелеваху вси.

А першасьвятар і зь ім усе, сутная ерась садукейская, напоўніліся зайздрасьцю,

 

Востав же архиерей и вси с нимъ суще ереси саддукеіския, и исполнишеся зависти,

і наклалі рукі свае на апосталаў, і ўвязьнілі іх у грамадзкую цямніцу.

 

и возложиша руки своя на апостолы, и поставиша их во соблюдение общее.

Але анёл Гасподні ўначы адчыніў дзьверы цямніцы і, вывеўшы іх, сказаў:

 

Ангел же Господень в нощи отвръзе двери темъніце и, изведъ их вонъ, рече:

ідзеце і, стаўшы, кажэце ў царкве люду ўсе гэтыя словы жыцьця.

 

«Идете, и ставши во церкви, глаголите людемъ вся слова жизни сея».

Яны, паслухаўшыся, увайшлі раніцай у царкву, і вучылі. Тым часам першасьвятар і хто зь ім, прыйшоўшы, склікалі сынедрыён і ўсіх старэйшын з сыноў Ізраілевых, і паслалі ў цямніцу прывесьці апосталаў.

 

(Зачало 15) Слышавше же сия, апостоли внидоша на свитаніи во церковъ и вчааху. Пришед же, архиерей и еже с нимъ беша собраша собор и вся стареішины сынов Ізраилевыхъ и послаша до темніце привести е.

Але служкі, калі прыйшлі, не знайшлі іх у цямніцы і вярнуўшыся данесьлі,

 

Слугы же, шедше, не знайдоша их в темници, возвратившеся, возвестиша,

кажучы: цямніцу мы знайшлі замкнутую з усёй перасьцярогаю і вартаю, якая стаяла каля дзьвярэй; але, калі адчынілі, не знайшлі ў ёй нікога.

 

глаголюще, яко: «Темницу обретохом замкнену со всяким утвержениемъ и стражев, стоящих пред дверми. Отворивши же внутрь, ни единого обретохом».

Калі пачулі гэтыя словы першасьвятар, начальнік варты і астатнія першасьвятары, не разумелі, што б гэта азначала.

 

Яко же слышаша словеса сия, свещенникъ, и воевода церковный, и архиерей, недоумеяхуся о них, что убо будеть сее.

А нехта прыйшоў і данёс ім, кажучы: вось, мужы, якіх вы ўвязьнілі ў цямніцу, стаяць у царкве і вучаць людзей.

 

И пришедъ, единъ возвесті имъ, яко: «Се, мужие, ихже всадисте в темніцу, суть во церъкви стояще и учаще людей».

Тады начальнік варты пайшоў са служкамі і прывёў іх бяз прымусу, бо баяліся людзей, каб не пабілі іх камянямі;

 

Тогда шедъ воевода со слугами и приведе их, но не с нуждею, бояху бо ся людей, да не побиють их камениемъ.

а прывёўшы іх, паставілі ў сынедрыёне; і спытаўся ў іх першасьвятар, кажучы:

 

Приведше же е, поставиша на соборе, и пыташе их архиерей, глаголя:

ці не забаранілі мы вам строга вучыць у імя гэтае? І вось вы напоўнілі Ерусалім вучэньнем вашым, і хочаце навесьці на нас кроў Таго Чалавека.

 

«Не запрещеем ли запретихомъ вамъ не учити о имени семъ? и се, исьполнисте Ерусалимъ учениеамъ вашимъ и хощете навести на насъ кровь человека сего».

А Пётр і апосталы ў адказ сказалі: трэба слухацца болей Бога, чым людзей;

 

Отвещав же, Петръ и апостоли рекоша: «Послушати подобаеть Богови более, нежели человекомъ.

Бог бацькоў нашых уваскрэсіў Ісуса, Якога вы забілі, павесіўшы на дрэве.

 

Богъ отець наших воздвіже Ісуса, Егоже вы убисте, повесивше на древе.

Яго Бог узвысіў правіцаю Сваёю ў Пачынальніка і Збаўцу, каб даць Ізраілю пакаяньне і дараваньне грахоў;

 

Сего Богъ Началника и Спаса вознесе десницею своею дати покаание Ізраилеви и оставление грехом,

Сьведкі Яму ў гэтым мы і Дух Сьвяты, Якога Бог даў тым, хто паслухмяны Яму.

 

и мы есмо Ему сведетели словомъ симъ, и Духъ Светый, Егоже далъ Богъ веровавшим Ему».

Чуючы гэта, яны расьпіраліся ад гневу і намышлялі забіць іх.

 

Они же внегда слышаху сия, надымахуся и совещаваху убити их.

Устаўшы ў сынедрыёне, адзін фарысэй, якога звалі Гамалііл, законатлумач, паважаны ўсім народам, загадаў вывесьці апосталаў на кароткі час,

 

Воставъ же некий от собора, фарисей іменемъ Гамаліилъ, за кону учитель, честен всемъ людемъ, повеле апостолом вонъ мало что выступити.

а ім сказаў: мужы Ізраільскія! падумайце самі сабе пра людзей гэтых, што вам зь імі рабіць.

 

Рече же к нимъ: «Мужие Ізраильтяне! Розмысльте собе о человецехъ сихъ, что хощете вчинити.

Бо незадоўга да гэтага прыйшоў Фэўда, выдаючы сябе за кагосьці вялікага, і да яго прыстала каля чатырохсот чалавек; але ён быў забіты, і ўсе, што слухаліся яго, расьсеяліся і зьніклі,

 

Пред сими бо деньми воста Феудасъ, глаголя нечим себе быти, емуже прилепишеся мужей яко четыреста, онже убиенъ ест, и вси, елици вероваша ему, разыдошеся и быша во ничтоже.

пасьля яго ў час перапісу зьявіўся Юда Галілеянін і павёў за сабою даволі многа людзей; але ён загінуў, і ўсе, што слухаліся яго, рассыпаліся;

 

По сих воста Иуда Галилеанин во дни написания и от влече люди многи воследъ себе. и той погыбе, и вси, елици послушаша его, разсыпашеся.

і сёньня, кажу вам, адступецеся ад людзей гэтых і пакіньце іх; бо калі гэтае пачынаньне і гэтая дзея — ад людзей, дык яно разбурыцца,

 

и ныне глаголю вам: воздержитеся от человекъ сихъ и оставте их отыти. Естли же будеть от людей советъ сей или дело се — разорится,

а калі ад Бога, дык вы ня можаце разбурыць яго; сьцеражэцеся, каб вам ня стацца і богапраціўцамі.

 

ащели же от Бога ест — не можете разорити того, но к тому и Богу противници обряще те ся».

Яны паслухаліся яго і, паклікаўшы апосталаў, білі іх і, забараніўшы ім гаварыць пра імя Ісуса, адпусьцілі іх.

 

Призволиша же ему, и позвавши апостолы, бив ше е, запретиша не глаголати о имени Ісусове и отпустиша их.

А яны пайшлі з сынедрыёна, радыя, што за імя Госпада Ісуса мелі гонар прыняць зьнявагу;

 

Они же убо идяху, радующеся, от лица собору, яко для имени Господа Ісуса сподобишеся безчестие прияти.

і кожны дзень у царкве і па дамах не пераставалі вучыць і зьвеставаць пра Ісуса Хрыста.

 

По вся же дни во церкви и в домехъ не престааху, учаще и благовестующе Ісуса Христа.