Дзеі 5 разьдзел

 

 

Адзін муж, на імя Ананія, з жонкай сваёй Сафіраю прадаў маемасьць сваю

 

(Зачало 13) Мужъ некій, Ананіа именем, со Самфирою, женою своею, продал село

ды прыхаваў із цаны, з ве́дама жонкі сваёй, і, прыне́сшы не́йкую частку, палажыў к нагам Апосталаў.

 

и втаи от цены, сведуще и жене его, и принесъ, часть некую пред ногами апостолъ положи.

Але Пётр сказаў: Чаму напоўніў сатана сэрца тваё, каб ашукаці Духа Сьвятога ды прыхаваці із цаны за зямлю?

 

Рече же Петръ: «Анание, почто исполни сатана серце твое солгати Духу Светому и утаіти от цены села?

Ці-ж не тваё было, што ты ме́ў, дый праданае ці-ж не ў твае́й моцы было? Дзеля чаго паклаў ты дзе́ла гэтае ў сэрцы сваім? Ты ашукаў не людзе́й, а Бога.

 

Не власное ли твое бе и продано во твоей же области бяше? Почто положилъ еси во серци своемъ вещъ сию? Не солгалъ есь человекомъ, но Богу».

Пачуўшы словы гэтыя, Ананія ўпаў бяз духу. І вялікі страх зьняў усіх, што чулі гэта.

 

Слышав же Ананія словеса сия, падъ, изъдше. и бысть страхъ великъ на всех слышащих сия.

І дзяцюкі, устаўшы, узялі яго ды, вынесшы, пахаранілі.

 

И воставши, юноше отвлекоша его, и изнесше, погребоша.

Сталася-ж гадзіны це́раз тры пасьля гэтага, прыйшла й жана ягоная, ня ве́даючы, што́ зда́рылася.

 

Бысть же, яко тремъ часом минувшимъ, и жена его, не ведяще бывшего, вниде.

І прамовіў да яе́ Пётр: Скажы мне́, ці за гэтулькі аддалі вы зямлю? Яна-ж сказала: Але́, за гэтулькі.

 

Отвещав же ей Петръ: «Рци ми, естъли ж за толико село продасте?» Она же рече: «Ей, за толико».

Дык Пётр сказаў да яе́: Дзе́ля чаго змовіліся вы спакусіць Духа Гасподняга? Вось ля дзьве́раў стопы тых, што пахавалі мужа твайго; яны вынясуць і цябе́.

 

Рече к ней Петръ: «Что яко согласистеся искусити Духъ Господень? Се, ногы погребших мужа твоего при дверехъ, и изнесут тя».

Дык яна ўраз павалілася да ног ягоных і аддала душу. А дзяцюкі, што ўвайшлі, знайшлі яе́ няжывую ды, вынесшы, пахавалі ля мужа яе́.

 

Паде же скоро пред ногама его и изъдше. Вошедши же, юноша обретоша ю мертву, и изънесше, погребоша у мужа ея.

І вялікі страх зьняў усю царкву дый усіх, што чулі аб гэтым.

 

И бысть страх велик всему собранию и всемъ слышащим сия.

Рукамі-ж Апосталаў рабілася многа знакоў ды цудаў у народзе (і былі аднадушныя ўсе ў се́нях Салямонавых,

 

(Зачало 14) Рукама ж апостолъскима быша знамения и чудеса в людехъ многа, и бяху единодушно вси во притворе Саломонове.

з рэшты-ж ніхто не адважа́ўся далучыцца да іх; ды народ іх вы́сака стаўляў, —

 

Инии пакъ никтоже смеаху примешатися къ ним, но величаху их людие,

і ўсё бале́й прыбывала ве́руючых у Госпада, множства мужчын ды жанчынаў);

 

и более прібывало верующих Господеви множество мужей и женъ,

дык выносілі хворых на вуліцы й клалі на пасьце́лях і ложках, каб пры праходзе Пятра хоць це́нь ягоны ацяніў каго з іх.

 

тако иже на улице выносили недужныя и полагали на постелях и на носилах, да идущу Петру поне стенa осенить некоего от нихъ.

І зыходзілася ў Ерузалім з акалічных ме́стаў множства людзе́й, нясучы хворых ды апанаваных нячыстымі духамі, дый усе́ яны аздараўляліся.

 

Схожашеся же множество от околних градов во Ерусалім, приносяще немощныя и стражъдущия от духовъ нечистых, они же исцелеваху вси.

І, паўстаўшы, архірэй і ўсе́, што былі з ім, тагачасная гэрэзія Саддуке́йская, напоўніліся зайздрасьцяй

 

Востав же архиерей и вси с нимъ суще ереси саддукеіския, и исполнишеся зависти,

і палажылі рукі свае́ на Апосталаў ды пасадзілі іх у вязьніцу грамадзкую.

 

и возложиша руки своя на апостолы, и поставиша их во соблюдение общее.

І Ангел Гасподні ўначы адамкнуў дзьве́ры вязьніцы і, вывеўшы іх, сказаў:

 

Ангел же Господень в нощи отвръзе двери темъніце и, изведъ их вонъ, рече:

Ідзе́це ды, стаўшы, кажэце ў царкве́ да народу ўсе́ словы жыцьця гэтага.

 

«Идете, и ставши во церкви, глаголите людемъ вся слова жизни сея».

Пачуўшы гэта, яны ўвайшлі нараніцы ў храм і навучалі. Прыйшоўшы-ж архірэй і тыя, што з ім, склікалі сынэдрыон і ўсю старшызну сыноў Ізраілявых ды паслалі ў вязьніцу прывясьці іх.

 

(Зачало 15) Слышавше же сия, апостоли внидоша на свитаніи во церковъ и вчааху. Пришед же, архиерей и еже с нимъ беша собраша собор и вся стареішины сынов Ізраилевыхъ и послаша до темніце привести е.

Слугі-ж, прыйшоўшы, не знайшлі іх у вязьніцы і, вярнуўшыся, расказалі, мовячы:

 

Слугы же, шедше, не знайдоша их в темници, возвратившеся, возвестиша,

Вязьніцу дык знайшлі мы замкнёную ве́льмі крэпка, і варта во́нках стаяла перад дзьвярыма; але, адамкнуўшы, ўсярэдзіне нікога не знайшлі.

 

глаголюще, яко: «Темницу обретохом замкнену со всяким утвержениемъ и стражев, стоящих пред дверми. Отворивши же внутрь, ни единого обретохом».

Калі-ж пачулі словы тыя сьвяшчэньнік і начальнік ва́рты царкоўнае ды архірэі, дык сумляваліся аб іх, што-б гэта сталася?

 

Яко же слышаша словеса сия, свещенникъ, и воевода церковный, и архиерей, недоумеяхуся о них, что убо будеть сее.

І не́хта, прыйшоўшы, расказаў ім, кажучы: Што вось мужы, якіх вы кінулі ў вязьніцу, стаяць у храме й навучаюць народ.

 

И пришедъ, единъ возвесті имъ, яко: «Се, мужие, ихже всадисте в темніцу, суть во церъкви стояще и учаще людей».

Тады пайшоў начальнік варты з слугамі ды прывёў іх, але бяз прымусу, бо баяліся народу, каб не ўкаменаваў іх.

 

Тогда шедъ воевода со слугами и приведе их, но не с нуждею, бояху бо ся людей, да не побиють их камениемъ.

І, прывеўшы, паставілі іх перад радай; і запытаўся ў іх архірэй, кажучы:

 

Приведше же е, поставиша на соборе, и пыташе их архиерей, глаголя:

Ці не забаранілі мы вам крэпка навучаць у імя гэтае? І вось вы напоўнілі Ерузалім навукай вашай ды хочаце ўзьвясьці на нас кроў чалаве́ка гэнага.

 

«Не запрещеем ли запретихомъ вамъ не учити о имени семъ? и се, исьполнисте Ерусалимъ учениеамъ вашимъ и хощете навести на насъ кровь человека сего».

І, адказваючы, Пётр ды Апосталы сказалі: Больш трэба слухацца Бога, чым людзе́й.

 

Отвещав же, Петръ и апостоли рекоша: «Послушати подобаеть Богови более, нежели человекомъ.

Бог айцоў нашых падняў Ісуса, якога вы забілі, паве́сіўшы на дзе́раве.

 

Богъ отець наших воздвіже Ісуса, Егоже вы убисте, повесивше на древе.

Яго Бог правіцай сваёй узвысіў на Павадыра й Спаса, каб даць Ізраілю пакаяньне й адпушчэньне грахоў.

 

Сего Богъ Началника и Спаса вознесе десницею своею дати покаание Ізраилеви и оставление грехом,

І сьве́дкі Яго на словы гэтыя — мы і Дух Сьвяты, Якога Бог даў тым, што слухаюцца Яго.

 

и мы есмо Ему сведетели словомъ симъ, и Духъ Светый, Егоже далъ Богъ веровавшим Ему».

Тыя-ж, слухаючы, ажно лопаліся ды ра́дзіліся, каб пазабіваць іх.

 

Они же внегда слышаху сия, надымахуся и совещаваху убити их.

Устаўшы-ж адзін у сынэдрыоне, фарысэй, на імя Гамаліэль, вучыцель закону, паважаны ўсім народам, загадаў на часіну вывясьці Апосталаў

 

Воставъ же некий от собора, фарисей іменемъ Гамаліилъ, за кону учитель, честен всемъ людемъ, повеле апостолом вонъ мало что выступити.

ды сказаў ім: Мужы Ізраільскія, разважце з сабою аб людзях гэтых, што́ маеце зрабіць.

 

Рече же к нимъ: «Мужие Ізраильтяне! Розмысльте собе о человецехъ сихъ, что хощете вчинити.

Бо перад гэтымі днямі паўстаў быў Тэўда, кажучы, што ён ёсьць не́хта, і да яго прыстала на лік каля чатырохсот людзей; ён забіты, і ўсе́, што́ слухаліся яго, разыйшліся й абярнуліся ў нішто.

 

Пред сими бо деньми воста Феудасъ, глаголя нечим себе быти, емуже прилепишеся мужей яко четыреста, онже убиенъ ест, и вси, елици вероваша ему, разыдошеся и быша во ничтоже.

Пасьля яго ў дні сьпісаваньня паўстаў Юда Галіле́янін ды пацягнуў за сабою даволі народу; дый той пагіб, і ўсе́, што слухаліся яго, рассыпаліся.

 

По сих воста Иуда Галилеанин во дни написания и от влече люди многи воследъ себе. и той погыбе, и вси, елици послушаша его, разсыпашеся.

І цяпе́р кажу вам: пакіньце гэтых людзе́й і дайце ім волю; бо, калі ад людзе́й рада гэтая ці дзе́ла гэтае, дык змарне́е,

 

и ныне глаголю вам: воздержитеся от человекъ сихъ и оставте их отыти. Естли же будеть от людей советъ сей или дело се — разорится,

а калі ад Бога, дык ня здолееце зьніштожыць яго, дый каб самі ня сталіся змагарамі проці Бога.

 

ащели же от Бога ест — не можете разорити того, но к тому и Богу противници обряще те ся».

Яны паслухаліся яго і, паклікаўшы Апосталаў, пабіўшы, загадалі не гаварыць аб імі Ісуса ды звольнілі іх.

 

Призволиша же ему, и позвавши апостолы, бив ше е, запретиша не глаголати о имени Ісусове и отпустиша их.

Тыя-ж пайшлі ад аблічча сынэдрыонавага, радыя, што сталіся годнымі зьняважэньня за імя Ягонае,

 

Они же убо идяху, радующеся, от лица собору, яко для имени Господа Ісуса сподобишеся безчестие прияти.

ды кожын дзе́нь у храме й дома ня кідалі навучаць і абвяшчаць пра Ісуса Хрыста.

 

По вся же дни во церкви и в домехъ не престааху, учаще и благовестующе Ісуса Христа.