Дзеі 22 разьдзел

 

 

Мужы браты й бацькі! Выслухайце цяпе́р маё перад вамі апраўданьне.

 

«Мужие братия и отци, услыште мой ныне къ вам ответъ!»

Пачуўшы, што гавора да іх у Жыдоўскай мове, яшчэ бале́й усьцішыліся. Ён жа казаў:

 

И егда услышали, яко еврейским языком возъгласи к нимъ, радее приложиша безмолвие. И рече:

Я-ж сам — Жыд, урадзіўся ў Тарсе Кілікійскім, узгадаваны ў ме́сьце гэтым ля ног Гамаліэля, рупліва навучаны закону айцоўскага, шчыры слуга Бога, як вы ўсе́ сягоньня.

 

«Азъ убо есмъ мужъ Іудеанин, урожен во Тарсе Киликійстем, воспитанъ же во граде семъ и при ногу Гамалеилову наученъ справедливе отческаго закону, миловник сый Божій, якоже и вы вси есте днесь.

Шлях гэты я перасьле́даваў ажно да сьме́рці, вяжучы й аддаючы ў вязьніцу мужчын і жанчын;

 

Иже сій путь гоних, даже до смерти вяжа и предая в темницу мужи и жены,

і пасьве́дчыць аба мне́ архірэй ды ўсе́ старшыя: бо ад іх узяў я пісьмы да братоў і пайшоў у Дамаск, каб і быўшых там прывясьці зьвязаных у Ерузалім дзеля пакараньня.

 

якоже архиерей сведетелствуеть мне и вси старейшины, от нихже и листы возем ко братіи, идох в Дамаскъ привести, еже тамо суть, связаных во Ерусалим, да мучени будуть.

І сталася мне́, як ішоў і падыходзіў к Дамаску, каля паўдня зьнячэўку агарнула мяне́ вялікае сьвятло з не́ба.

 

Бысть же идущу мне и приближающуся къ Дамаску в полудне, и внезапу с небеси облиста мя свет многъ.

І паваліўся я на зямлю і пачуў голас, які гаварыў да мяне́: Саўл, Саўл, чаму перасьле́дуеш Мяне́?

 

Падох же на землю и слышахъ глас, глаголющ ми: “Савле, Савле! что Мя гониши?”

Я адказаў: Хто Ты, Госпадзе? Ён жа сказаў да мяне́: Я — Ісус Назарэй, Якога ты перасьле́дуеш.

 

Азъ же отвещах: “Кто еси, Господи?” Рече ко мне: “Азъ есмъ Ісусъ Назорей, Егоже ты гониши”.

Тыя-ж, што былі са мною, угле́дзіўшы сьвятло, перапалохаліся; але голасу, што гаварыў да мяне́, ня чулі.

 

Тые пак, еже со мною быша, убояшеся, свет убо видеша, гласа же не слышаша, глаголющего ко мне.

І я сказаў: Што мне́ рабіць, Госпадзе? Госпад жа сказаў да мяне́: Устань і йдзі ў Дамаск, і там будзе табе́ сказана ўсё, што назначана табе́ зрабіць.

 

Рекохъ же: “Что учиню, Господи?” Господь же рече ко мне: “Воставъ, иди в Дамаскъ и тамо исповесть ти ся о всемъ, еже повелено тобе чинити”.

А як ад зьяньня сьвятла гэтага я ня відзеў, дык прыйшоў у Дамаск, ведзены за руку быўшымі са мною.

 

И якоже не видехъ от славы света оного, за руку бехъ веденъ от сущих со мною, и вніидохъ в Дамаскъ.

Не́йкі-ж Ананія, чалаве́к пабожны паводле закону, за якога сьве́дчылі ўсе́ тамтэйшыя Жыды,

 

Анания же некто, мужъ богобойный и по закону сведетелствован от всехъ живущих в Дамасце Іудеи,

прыйшоўшы да мяне́ і стануўшы, сказаў мне́: Браце Саўле! Будзь ізноў відзючым! І я ў тую-ж гадзіну пабачыў яго.

 

пришедъ ко мне и ставъ, рече мне: “Савле, брате, прозри!” И азъ в той часъ, прозревъ, погледелъ на нь.

Ён жа сказаў: Бог айцоў нашых выбраў цябе́, каб пазнаў ты волю Ягоную і ўбачыў Справядлівага ды пачуў голас з вуснаў Ягоных,

 

Он же рече ко мне: “Богъ отець нашихъ изволи тя разумети хотение Его, и познати Праведника, и услышати гласъ от устъ Его,

бо будзеш ты сьве́дкай Яму перад усімі людзьмі аб тым, што бачыў ды чуў.

 

яко будеши Ему сведетель ко всемъ человекомъ тыхъ речей, еже еси виделъ и слышалъ.

Дык чаго-ж вагаешся цяпе́р? Устань, ахрысьціся й змый грахі твае́, прызваўшы імя Гасподняе.

 

И ныне что продлеваеши? Воставъ, крестися и омый грехи своя, нарекъ имя Господьне”.

І здарылася мне́, як вярнуўся ў Ерузалім ды маліўся ў храме, апынуўся я ў захапле́ньні

 

Бысть же потомъ навратившу ми ся в Ерусалим и молящуся во церкви, быти во ужасе

і бачыў Яго, мовячы да мяне́: Сьпяшайся ды йдзі хутчэй із Ерузаліму, бо ня прымуць сьве́дчаньня твайго аба Мне́.

 

и видети глаголющего ко мне: “Поспеши и изыди скоро от Ерусалима, яко не приимуть сведетелства твоего о Мне”.

Я-ж сказаў: Госпадзе, яны ве́даюць, што гэта я кідаў у вастрог ды біў па сынагогах ве́руючых у Цябе́,

 

И азъ рекохъ: “Господи, они ведять, яко азъ бехъ въсажая в темницу и бия по сонмищехъ верующих въ Тя.

а як пралілася кроў Сьцяпана, сьве́дкі Твайго, дык я і стаяў тамака, і пахваляў забойства яго, ды сьцярог вопраткі тых, што яго забівалі.

 

И егда выливали кровь Стефана, сведетеля Твоего, азъ былъ при том, поущая на убійство его, стрежа ризъ побиваю[щи]мъ и”.

І сказаў да мяне́: Ідзі, бо далёка пашлю цябе́ да паганаў.

 

И рече ко мне: “Иди, яко Азъ во языкы далекия пошлю тя”».

Да гэтага слова яго слухалі ды паднялі голас свой, кажучы: Зьнішчы із зямлі такога! Бо ня жыць яму!

 

Послушаху же его даже до сего словеси и воздвигоша гласъ свой, глаголюще: «Возми от земли таковаго, не подобает убо ему живу быти!»

А як яны крычэлі й кідалі вопраткі ды пыл падкідалі ў паве́тра,

 

Вопиющим же имъ и пометающим с себе ризы своя и прахъ кидающим на воздух,

тысячнік загадаў вясьці яго ў замак, сказаўшы бічаваць яго, каб даве́дацца, дзеля якое прычыны гэтак крычэлі проці яго.

 

повеле тысещникъ въвести и у полкъ и приказалъ ранами спытати его, да бы ведалъ, за кою вину тако вопиаху на нь.

Калі-ж расьцягнулі яго рэмнямі, сказаў Паўла да стаяўшага сотніка: Ці-ж можна вам бічаваць Рымскага грамадзяніна, да таго-ж бяз суду?

 

И егда связали его вервьми, рече Павелъ ко стоящему ту сотнику: «Естъли же человека Римлянина неосуженна лепо вамъ ест бити?»

Сотнік, пачуўшы, пайшоў ды паве́даміў тысячніка, кажучы: Глядзі, што ты хочаш зрабіць? Бо-ж гэты чалаве́к — Рымскі грамадзянін.

 

Сия услышавъ, сотникъ приступи ко тысещнику и поведа ему, глаголя: «Виж, что хощеши учинити, человекъ бо сей Римлянинъ ест».

І прыйшоў тысячнік ды кажа яму: Скажы мне́, ці ты Рымскі? Ён жа сказаў: Але́.

 

Приступивъ же тысещникъ ко Павлу, рече: «Поведь ми, аще ты Римлянин еси?» Он же рече: «Есмъ».

Тысячнік адказаў: Я набыў гэтае грамадзянства за вялікія грошы. Паўла-ж сказаў: А я й урадзіўся.

 

И отвеща тысещникъ: «Азъ многою ценою мещанство града сего достахъ». Павелъ пакъ рече: «Азъ же и родился в немъ».

Дык ураз адступіліся ад яго тыя, што ме́ліся выпытываць у яго. А тысячнік, даве́даўшыся, што ён — Рымскі грамадзянін, спалохаўся, што зьвязаў яго.

 

И того ж часу отступили от него хотящеи его мучити. И тысещникъ убояся, уведевъ, яко Римлянин ест Павелъ и яко повелелъ былъ его свезати.

Назаўтрае-ж, хочучы даведацца напэўна, за што абвінавачываюць яго Жыды, зьняў з яго кайданы й загадаў прыйсьці архірэям ды ўсяму сынэдрыону іх і, вывеўшы Паўлу, паставіў яго перад імі.