Дзеі 6 разьдзел

 

 

У тыя-ж дні, як намножылася вучняў, узьнялося нараканьне Грэцкіх на Гэбрэяў, што ў штодзённым служэньні ня ру́пяцца аб удовах іхніх.

 

(Зачало 16) Во днех же тыхъ, умножившимся ученикомъ, быс[т]ь роптание Ельліномъ ко Іудеомъ, яко погордеваху вдовицами их во служении вседневъном.

Дык дванаццацёра, склікаўшы грамаду вучняў, сказалі: Ня гожа нам, пакінуўшы слова Божае, служыць за сталом.

 

Тогда дванадесять апостоловъ, созвавши множство ученикъ, рекоша: «Негодно ест намъ, оставившимъ слово Божие, служити столомъ.

Вось-жа, браты, нагле́дзьце спасярод вас се́м дазнаных мужоў, поўных Духа Сьвятога й мудрасьці, якіх паставім на гэту патрэбу,

 

Осмотрите убо, братия, мужевъ з васъ добре сведетелствованыхъ седмъ, исполненых Духа Светого и премудрости, ихъже поставим на службу сию.

а мы ўсьцяж будзем на малітве й служэньні слова.

 

Мы же в молитве и у навченіи слова Божия пребудем».

І спадабалася слова гэтае ўсе́нькай грамадзе. І выбралі Сьцяпана, мужа поўнага ве́ры й Духа Сьвятога, і Піліпа й Прахора й Ніканора, і Тымона ды Парме́на, і Мікалая Антыахійца, нованаве́рненага,

 

И люба бысть речь сия всему множству. и избраша Стефана, мужа, наполнена веры и Духа Свята, и Філиппа, и Прохора, и Никанора, и Тимона, и Пармена, и Николаа, пришелца Антиохійскаго, —

ды паставілі іх перад Апосталамі; і яны, памаліўшыся, узлажылі на іх рукі.

 

сих же поставиша предъ апо столы, и помолившеся, возложиша на нихъ руце.

І слова Божае расло, і лічба вучняў у Ерузаліме ве́льмі мно́жылася, ды вялікае множства сьвяшчэньнікаў скары́лася перад ве́рай.

 

И слово Божие растяше, и множашеся число ученикъ во Ерусалиме велми. Многъ теже народъ свещенник послухаша веры.

Сьцяпан-жа, поўны ве́ры й сілы, рабіў цуды й знаме́ньні вялікія ў народзе.

 

(Зачало 17) Стефан же, исполненый веры и силы, творяше знамения и чудеса велия в людехъ.

І паўсталі некаторыя із школы, называнай Лібэртынскай, ды з Кірэнэйскай і Александрыйскай, дый з тых, што з Кілікіі й Азіі, разважаючы разам з Сьцяпанам;

 

И восташа неціи от сонма, глаголемаго Ливертинска, и Киринейска, и Александрійска, и иже от Киликия и Азия, гадающеся со Стефаномъ,

ды ня здолелі ўстая́ці супраць мудрасьці й духа, якім прамаўляў.

 

и не можаху противитися премудрости и Духу, имъже глаголаше.

Тады падбілі людзе́й, каб казалі: што чулі мы яго, як гаварыў рэчы ганебныя на Майсе́я і Бога.

 

Тогда ильстиве наведоша мужей, ониже бы рекли, яко: «Слышахомъ его, глаголюща слова хулны на Моисея и на Бога».

І падбурылі народ і старшызну ды кніжнікаў і, напаўшы, схапілі яго й павялі ў сынэдрыон,

 

И тако подвигоша люди, и старейшины, и книжники, и збегшися, восхитиша его и приведоша на сонмище.

і паставілі фальшывых сьве́дкаў, якія казалі: Гэты чалаве́к ня кідае гаварыць гане́бныя рэчы супраць гэтага сьвятога ме́сца й супраць закону,

 

И поставиша сведетеля ложны, ониже рекоша: «Человекъ той не престаеть глаголати словъ хульныхъ на град сей светый и на закон,

бо мы чулі, як ён казаў: што Ісус Назарэй зруйнуе ме́сца гэтае ды пазьмяняе звычаі, што перадаў нам Майсе́й.

 

слышахом бо его глаголюща, яко Ісусъ Назоренинъ — сей разорить место сее и изменить обычае, яже предалъ намъ Моисей».

І ўсе́ тыя, што сядзе́лі ў сынэдрыоне, пільна ўзіраючыся на яго, бачылі аблічча ягонае, як аблічча Ангела.

 

И возреша на нь вси седящие во сонмищи, видеша лице его, яко лице ангелово.