Дзеі 25 разьдзел

 

 

Фэст, прыбыўшы ў сваю правінцыю, праз тры дні адбыў з Цэзарэі ў Ерузалем.

 

Фесту же пріимшу власть, по трех днехъ възыде во Ерусалимъ от Кесаріа.

Тады першасвятары і ўплывовыя юдэі паскардзіліся яму на Паўла і прасілі яго

 

Приступиша же пред него архиереи и стареішины Іудеомъ, жалующе на Павла, и моляху его,

зрабіць ласку і прыслаць Паўла ў Ерузалем, бо задумвалі забіць яго ў дарозе.

 

просяще благодати на нь, яко да пошлеть и во Ерусалимъ, ловитву деюще убити его на пути.

Але Фэст адказаў, што Паўла сцерагуць у Цэзарэі, і ён сам неўзабаве туды адправіцца.

 

Фестъ же отвеща к нимъ: «Да стрежен будеть Павелъ въ Кесаріи, и сам воскоре хощу изыти тамо ж.

«Тыя з вас, хто можа, — сказаў ён, — няхай пойдуць разам са мною і, калі ёсць штосьці заганнае ў гэтым чалавеку, няхай абвінавацяць яго».

 

И еже суть в васъ старшіи, пришедше со мною, будеть ли якая вина в человеку томъ, да жалують на нь».

Прабыўшы ў іх не больш за восем або дзесяць дзён, ён вярнуўся ў Цэзарэю. На другі дзень сеў на судовы пасад і загадаў прывесці Паўла.

 

Пре бысть же в них дній не множая десеть. Вошедъ во Кесарию, наутрей сяде на судищи и повеле Павла привести.

Калі прывялі, вакол яго сталі юдэі, што прыйшлі з Ерузалема, і выказвалі супраць яго шмат цяжкіх абвінавачванняў, якіх не маглі даказаць.

 

Приведену же бывъшу ему, отступиша и еже от Ерусалима сошедшие Іудеи, вины многы и тяжки приносяще на Павла, ихъже не можаху довести.

Павел у сваё апраўданне сказаў: «Я ні ў чым не правініўся ні супраць юдэйскага Закону, ні супраць святыні, ні супраць цэзара».

 

Отвещаваюшу Павлу, яко: «Ни въ законе іудейстемъ, ни въ церкви, ни в кесаря что согреших».

Тады Фэст, жадаючы дагадзіць юдэям, адказаў Паўлу: «Хочаш ісці ў Ерузалем і там стаць перад судом у гэтых справах?»

 

Фестъ пакъ, хотяй Іудеомъ ласкове поставитися, отвещавъ Павлу, рече: «Хощеши ли во Ерусалимъ вшедъ, тамъ о сихъ судъ приняти от мене?»

Павел адказаў: «Я стаю перад судом цэзара, дзе мяне і належыць судзіць. Я не пакрыўдзіў юдэяў нічым, і ты добра ведаеш гэта.

 

Рече же Павелъ: «На судищи кесареве стою, идеже ми подобаеть судъ приняти. Іудеомъ ничимже провинихъ, якожъ и ты добре весі.

Калі я ўчыніў злачынства і зрабіў штосьці вартае смерці, я не адмаўляюся памерці. Але калі няма нічога, у чым яны вінавацяць мяне, то ніхто не можа выдаць мяне ім. Я звяртаюся да цэзара!»

 

Аще убо проступку или годно смерти что учиних, не отметаю умрети. Пакли же ничего не вчиних от техъ, еже сіи на мя жалують, никтоже может мя имъ дати, кесаря нарицающа.»

Тады Фэст, пагаварыўшы з радаю, адказаў: «Ты звярнуўся да цэзара, да цэзара і пойдзеш».

 

Тогда Фестъ, спытався с советники, отвеща: «Кесаря нарицаеши, ко кесарю да идеши».

Праз некалькі дзён кароль Агрыпа і Бэрэніка прыбылі ў Цэзарэю прывітаць Фэста.

 

(Зачало 48)a Днем же минувшим некоимъ, Агриппа-царь и Верникий пріидо[с]та во Кесарию целовати Феста.

Паколькі яны прабылі там шмат дзён, Фэст растлумачыў справу Паўла каралю, кажучы: «Фелікс пакінуў у вязніцы аднаго чалавека.

 

и вънегда неколико дней побыли тамъ, Фестъ сказа царю о Павле, глаголя: «Мужъ некій ест оставленъ от Феликса, южникъ,

Калі я быў у Ерузалеме, першасвятары і старэйшыны Ізраэля падалі супраць яго скаргу, патрабуючы асуджэння.

 

о немже, бывшу ми во Ерусалиме, приступиша архиерей и старци іудейские, просяще осужения на нь,

Я адказаў ім, што рымляне не маюць звычаю асуджаць каго-небудзь на смерць, пакуль абвінавачаны не стане перад абвінаваўцамі і не атрымае магчымасці бараніцца ад закідаў.

 

к нимже отповедехъ, яко несть обычай Римляномъ отдати некоего человека на погибел прежде, нежели бы тоі, на кого ся жалують, пред лицемъ видить жалобники и место ответа пріиметь о согрешеніи.

Калі яны прыйшлі сюды, то я не марудзіў, але ў наступны дзень распачаў судовы працэс і загадаў прывесці таго чалавека.

 

Сошедшим же ся имъ зде, замешкания жадного не вчиних, наутрей сед на судищи, повелех привести мужа,

Абвінаваўцы сталі вакол яго, але не падалі ніякага абвінавачвання ў тых злачынствах, якія я падазраваў.

 

емуж, ту стоя щу, жалобници ни едины вины пріношаху о[т] техъ, еже домышляхся.

Яны спрачаліся з ім пра іх вераванні і пра нейкага памерлага Езуса, пра якога Павел сцвярджае, што Ён жывы.

 

Стязания бо некая о своей различней вере имеаху к нему и о некоемъ Ісусе умершем, егоже глаголаше Павелъ жива суща.»

Не ведаючы, як вырашаць такія справы, я спытаўся ў яго, ці не хоча ён пайсці ў Ерузалем і там судзіцца за гэта.

 

Недовмеа же азъ о семъ стязаніи, глаголахъ: «Аще хощеши ити во Ерусалимъ и тамо судитися о сихъ?

Калі ж Павел пажадаў застацца пад вартаю, пакуль яго справу не разгледзіць цэзар, я загадаў сцерагчы яго, пакуль не адпраўлю да цэзара».

 

Павлу же отозвавшусяb, да соблюденъ будеть Августову розознанию. и тако повелехъ стрещи и, дондеже пошлу его къ кесарю».

Агрыпа сказаў Фэсту: «Я хацеў бы паслухаць гэтага чалавека». «Заўтра, — сказаў той, — ты пачуеш яго».

 

Агриппа же къ Фесту рече: «Хотехъ азъ и самъ человека сего услышати». Он же рече: «Утре услышиш его».

Назаўтра Агрыпа і Бэрэніка прыйшлі з усёй пампезнасцю і ўвайшлі ў судовую залу з тысячнікамі і гарадской знаццю. На загад Фэста прывялі Паўла.

 

Наутрей пакъ пришедшу Агриппе и Вернікуc со многою гордостиюd и въшедшимъ во послушалище со тысящникиe и с нарочітыми мужи града, и повелевшу Фесту, приведоша Павла.

Фэст сказаў: «Кароль Агрыпа і ўсе прысутныя з намі мужы, вы бачыце таго, супраць каго ўвесь народ юдэйскі выступіў перада мною ў Ерузалеме і тут з воклічамі, што ён не павінен больш жыць.

 

и рече Фестъ: «Агриппо-царю и вси пришедшие с нами мужие! Видите сего, о немже все множство Іудеи сътужаху мне и во Ерусалиме и изде вопиюще, яко не подобаеть ему живу быти к тому.

Але я пераканаўся, што ён не зрабіў нічога вартага смерці, а паколькі ён сам звяртаўся да цэзара, я вырашыў паслаць да яго.

 

Но азъ, разумевъ ничтоже смерти годно ему сотворшу, и сему самому нарицающу Августа, судих послаті его.

Я не маю нічога канкрэтнага, каб напісаць пра яго гаспадару. Таму я прывёў яго да вас, асабліва да цябе, кароль Агрыпа, каб пасля гэтага разбіральніцтва мне было што напісаць.

 

О нем же истое что писати господину не имам, для того приведох его пред вас, а наболей пред тя, Агриппо-царю, яко да, испытанию бывшу, имамъ что писати.

Бо мне здаецца неразважным паслаць вязня, не падаўшы абвінавачанняў супраць яго».

 

Неслушно бо мне ся видить послати южника, а пря объвинения его не назнаменовати».