Дзеі 21 разьдзел

 

 

Калі мы, расстаўшыся з імі, адплылі, то простым шляхам прыбылі на Кос, затым — на Родас, а адтуль — у Патару.

 

И якоже бысть отвезтися намъ от них прямымъ бегомъ, пріидохом въ Кос, во другый же день въ Родосъ, и оттоле во Патару.

Знайшоўшы карабель, які плыў у Феніцыю, мы селі і паплылі.

 

И обретше корабль преходящъ во Финикию, волезше в онь, везохомся.

А калі паказаўся Кіпр, мы абмінулі яго злева і паплылі ў Сірыю. Прысталі ў Тыры, бо там трэба было разгрузіць карабель.

 

И вънегда приближахомся Кипру, оставивше и влеве, плыхомъ во Сирию и пристахомъ въ Тире, ту бо бяше кораблю изъложити бремя.

Знайшоўшы вучняў, мы засталіся там на сем дзён. Яны ж, натхнёныя Духам, казалі Паўлу не ісці ў Ерузалем.

 

И знашедше ту ученики, пребыхомъ с ними седмъ дней, ониже Павлови глаголаху Духомъ не входити во Ерусалимъ.

Пасля гэтых дзён мы выбраліся ў дарогу, а ўсе з жонкамі і дзецьмі праводзілі нас за горад. Укленчыўшы на беразе і памаліўшыся,

 

Егда же бысть намъ скончати дни и, изъшедше, идяхомъ, провожающим насъ всемъ со женами и с детми до вне града. И поклонивше колене при мори, помолихомся;

мы развіталіся адзін з адным і селі на карабель, а яны вярнуліся да сябе.

 

и целовавше другъ друга, внидохом въ корабль. Они же возвратишеся в домы своя.

На заканчэнне нашага плавання мы прыбылі з Тыра ў Пталемаіду, дзе прывіталі братоў і прабылі ў іх адзін дзень.

 

Мы пакъ, плавание наченъше от Тира, пристахомъ во Птоломаиде, и целовавше братию, пребыхом у нихъ день единъ.

Назаўтра адышлі і прыбылі ў Цэзарэю. Увайшоўшы ў дом дабравесніка Філіпа, аднаго з сямі дыяканаў, мы засталіся ў яго.

 

(Зачало 4[5]) Во утрей же мы, еже быхомъ с Павлом, пріидохомъ въ Кесарию, и вшедше в домъ Філиппа евван гелиста, суща единого от седми, пребыхом у него.

Ён меў чатыры дачкі, дзевы, якія прарочылі.

 

Сей имеаше четыре дщеры, девице пророкующа.

У той час, як мы былі ў іх шмат дзён, прыйшоў з юдэі пэўны прарок, па імені Агаў.

 

И внегда пребывахом ту дни многы, прииде не кто от Іудея пророкъ, именемъ Агавъ.

Ён увайшоў да нас, узяў Паўлаў пояс і, звязаўшы сабе рукі і ногі, сказаў: «Так кажа Дух Святы: “Таго чалавека, чый гэта пояс, так звяжуць у Ерузалеме юдэі і аддадуць у рукі язычнікаў”».

 

И пришедъ к намъ, взявъ поясъ Павловъ, связавши руце свои и нозе, рече: «Тако глаголеть Духъ Светый: Мужа, егоже ест поясъ сей, тако свяжуть его Іудеи во Ерусалиме и предадуть в руце языкомъ».

Калі мы гэта пачулі, угаворвалі Паўла разам з тамтэйшымі братамі не хадзіць у Ерузалем.

 

Якоже услышахомъ сия, молихом его и мы, и живущие на месте томъ, абы не ходилъ до Ерусалима.

Аднак Павел адказаў: «Навошта плачаце і засмучаеце маё сэрца? Бо я дзеля імя Пана Езуса гатовы не толькі быць звязаным, але і памерці ў Ерузалеме».

 

Отвеща же Павелъ и рече: «Что чините, плачучи и скорушаючи серце мое? Азъ бо не точию связан быти, но и умрети во Ерусаліме готов есмъ для имени Господа Ісуса».

Паколькі яго не ўдалося ўгаварыць, мы супакоіліся, сказаўшы: «Няхай будзе воля Пана!»

 

Не повинующу же ся ему, умолкохомъ, рекше: «Воля Господьня да будеть!»

Пасля гэтых дзён мы падрыхтаваліся і вырушылі ў Ерузалем.

 

По днех же сихъ зготовивъшеся, възыдохомъ во Ерусалим.

З намі пайшлі некаторыя вучні з Цэзарэі і прывялі да нас нейкага Мнасона з Кіпра, даўняга вучня, які меў нас прыняць.

 

И идоша с нами неціи ученици от Кесареи, ведущи съ собою неякого Мнасона, Кипрянина, давного ученика, в негоже имамы на подворьи пребыти.

Калі мы прыйшлі ў Ерузалем, браты радасна прынялі нас.

 

Внегда же пріидохомъ во Ерусалим, любезно прияша насъ братия.

На другі дзень Павел пайшоў з намі да Якуба, куды прыйшлі таксама ўсе старэйшыны.

 

Другого пакъ дня вниде Павел ис нами ко Іакову, и вси ту собралися старшие,

Прывітаўшы іх, ён падрабязна расказваў пра тое, што Бог учыніў сярод язычнікаў праз яго служэнне.

 

ихъже целовавши, поведаше имъ по ряду вся, яже Богъ чинилъ ест во языцехъ служениемъ его.

Пачуўшы гэта, яны ўславілі Бога і сказалі яму: «Бачыш, брат, колькі тысяч юдэяў паверыла, а ўсе яны рупліўцы Закону.

 

Они же, слышавше, славяху Бога и рекоша ему: «Видиши, брате, колико тысещей ест Іудеі веровавших, а вси тые суть милосники закону.

Яны чулі пра цябе, быццам ты юдэяў, якія жывуць сярод язычнікаў, вучыш адступаць ад Майсея, кажучы, каб не абразалі дзяцей і не трымаліся звычаяў.

 

Но о тобе слышали сут, яко ты отступлению учиши от закона Моисеова сущих во языцех Іудеи, глаголя имъ не обрезывати сыновъ своих ни по обычаемъ закона ходити.

Дык што ж? Яны напэўна пачуюць, што ты прыйшоў.

 

Что жъ убо естъ? Подобаеть всему множству сойтися, понеже услышать о тобе, яко пришолъ еси.

Зрабі тое, што мы кажам табе. У нас ёсць чатыры мужчыны, якія далі абяцанне.

 

Сего деля учини то, еже речемъ тобе. Суть у насъ мужи четыре, слюбъ имуще на собе.

Вазьмі іх з сабою, ачысціся разам з імі і заплаці за іх выдаткі, каб яны абстрыглі свае галовы. Так даведаюцца ўсе, што ім кажуць пра цябе няпраўду і што ты сам выконваеш Закон.

 

Сихъ поимъ, очистися с ними и вчини слюбъ, да острыжета главы свое, и уверять вси, яко неправда ест, еже слышали о тобе, но ходиши и самъ храняй законъ.

А што да тых язычнікаў, якія паверылі, мы напісалі ім сваю параду, каб яны стрымліваліся ад ахвяраў, прынесеных ідалам, ад крыві, ад таго, што задушана, і ад распусты».

 

Тымъ пакъ, ониже веровалі сут от языковъ, писали есмо, установивше ничтож таковаго соблюдати имъ, токмо хранити себе от треб идолских, и от крови и удавленины, и от блуду».

Тады Павел узяў тых мужчын і назаўтра, ачысціўшыся з імі, увайшоў у святыню і абвясціў пра заканчэнне дзён ачышчэння, калі за кожнага з іх павінна быць прынесена ахвяра.

 

(Зача[ло] 46 a) Тогда Павел во другый день, появъ съ собою мужей, очистився с ними, вниде во светилище, являя выполнение дней очищения, дондеже принесено будет за единого каждого их приношение,

Калі ж заканчваліся сем дзён, юдэі з Азіі, убачыўшы яго ў святыні, падбухторылі ўвесь народ і схапілі яго

 

и якоже хотяху седмъ дней искончати. Іудеи, еже быша от Асіи, видевши Павла во светилищи, подвигоша весъ народъ и возвръгоша на нь руце,

з крыкам: «Мужы ізраэльскія, дапамажыце! Гэты чалавек усюды ўсіх навучае супраць народу, Закону і гэтага месца. Яшчэ і грэкаў увёў у святыню і апаганіў гэтае святое месца».

 

вопиюще: «Мужи Ізраильстіи, помозите! Сей естъ человекъ, иже на люди, и на закон, и на место сее всехъ всюду учить, еще же и поганы воведе во храмъ и оскверни светое место».

Бо перад тым яны бачылі ў горадзе з ім Трафіма эфесца і казалі пра яго, што Павел увёў яго ў святыню.

 

Беху бо видели Трофима, Ефесенина, во граде с нимъ, егоже мняху яко во храмъ вовелъ ест Павелъ.

Увесь горад узрушыўся, і збегся народ. Яны схапілі Паўла, выцягнулі яго са святыні і адразу зачынілі дзверы.

 

И тако порушился весь народъb, и бысть стечение людем, и емше Павла, влечаху его вонъ изъ светилища и скоро затвориша двери.

Калі хацелі забіць яго, да тысячніка кагорты дайшла вестка, што ўвесь Ерузалем збунтаваўся.

 

И внегда хотяху убити его, возыде весть ко тысещнику полковъ, яко весь возмутися Ерусалимъ.

Ён адразу ж узяў жаўнераў і сотнікаў і прыбег да іх. Убачыўшы тысячніка і жаўнераў, яны перасталі біць Паўла.

 

Он же, не медля поемъ воины и сотники, притече на не. Они пакъ, видевши тысещники и воіны, престаша бити Павла.

Тады тысячнік, наблізіўшыся, схапіў яго і загадаў скаваць падвойнымі ланцугамі. Дапытваўся таксама, хто ён і што ўчыніў.

 

Приступив же тысещникъ и нялъ его, и повеле свезати и ретезми железными двема, и пыташе, кто убо ест и что учинилъ ест.

У натоўпе ж усе крычалі сваё. Не здолеўшы даведацца нічога пэўнага з-за шуму, ён загадаў завесці яго ў крэпасць.

 

Друзіи же ино нечто вопиаху в народе. и егда не могъ доведатися истоты молвы ради, повеле вести его въ полкъ.

Калі быў на прыступках, жаўнеры мусілі несці яго з прычыны націску натоўпу,

 

Внегда же пріидоша на всход, прилучися воздвижену быти ему от воинъ для насилия лудейc,

бо шмат народу ішло за ім і крычала: «Забі яго!»

 

последовали бо множство народа, кричаще згубити его.

Пры ўваходзе ў крэпасць Павел сказаў тысячніку: «Ці можна сказаць табе нешта?» Той адказаў: «Ты гаворыш па-грэцку?

 

И вънегда начаша во полкъ уводити Павла, рече ко тысещнику: «Лепо ли ест мне что промолвити къ тобе?» Он же рече ему: «Греческы умееши ли?

Значыць ты не той егіпцянін, які нядаўна ўчыніў бунт і вывеў на пустыню чатыры тысячы забойцаў?»

 

Не ты ль еси Египтянинъ, вчинивый прежде сихъ дней брань и изъвелъ во пустыню четыре тысеще мужей сикарейd?»

Павел адказаў: «Я юдэй з Тарса, грамадзянін вядомага горада ў Цыліцыі. Прашу цябе, дазволь мне звярнуцца да народу».

 

Рече к нему Павелъ: «Азъ убо человекъ есмъ Іудеанин, Тарсянин с Киликие, знаема града гражанин. Молю же тя, допусти ми глаголати к людемъ».

Калі ж той дазволіў, Павел, стоячы на прыступках, даў народу знак рукой. Калі настала поўная ціша, прамовіў па-габрэйску, кажучы:

 

Допустившу же ему, Павелъ стоя на ступенех и покива рукою; многу же безмолвию бывшу, возъгласи еврейскимъ языкомъ, глаголя: