Дзеі 20 разьдзел

 

 

Калі сунялося хваляванне, Павел склікаў вучняў і, падбадзёрыўшы іх, развітаўся з імі ды адправіўся ў Македонію.

 

По уставленіи же молвы сея призвавъ Павелъ ученики, потешив е и целовавъ их, изыйде, да бы шолъ во Макидонию.

Прайшоўшы праз гэтыя мясціны і заахвоціўшы многімі словамі, прыйшоў у Грэцыю.

 

И внегда прошолъ страны тыя, напоминая христианъ словом мноземъ, приде во Елладу;

Прабыў ён там тры месяцы. Калі захацеў адплысці ў Сірыю, юдэі ўчынілі супраць яго змову, таму ён вырашыў вяртацца праз Македонію.

 

пребы же ту месеце три. Іудеи же учи ни ли на нь залогу, егда хотел везтися въ Сирию. и совещаша ему возвратитися сквозе Макидонию,

Яго суправаджалі Сапатэр, сын Піра, з Бэрэі, Арыстарх і Сэкунд з тэсаланікійцаў, а таксама Гай з Дэрбэ і Цімафей, Тыхік і Трафім з Азіі.

 

и провожаху его даже до Асіи Со[си]патръ Берянин, Селуняне же Аристархъ и Секундъ, и Гаіе Дервянин, и Тимофей, асіане пак Тихикъ и Трофим.

Яны пайшлі наперад і чакалі нас у Траадзе.

 

Сіи пак, прежде пришедше, ждаху насъ во Троаде,

А мы адплылі з Філіпаў пасля свята Праснакоў і праз пяць дзён прыбылі адтуль у Трааду, дзе правялі сем дзён.

 

мы же отвезохомся по днехъ опресночных от Филиппъ и пріидохом к нимъ во Троаду за дней пят, идеже пребыхомъ дней седмъ.

У першы дзень пасля шабату, калі мы сабраліся на ламанне хлеба, Павел прамовіў да іх, бо збіраўся зранку адысці, і зацягнуў сваю прамову да поўначы.

 

[Зачало 43] Во едину же от субот, егда собралися ученици преломити хлебъ, Павел же розмолвяше с ними, хотяй изыйти назаутрей прочь, и продолжилъ ест слова даже до полунощи.

У святліцы, дзе мы сабраліся, было шмат свяцільнікаў.

 

Было же свещъ много у горнициa, идеж бехом собрани.

Адзін юнак, па імені Эўтых, які сядзеў на акне, глыбока заснуў, калі Павел доўга гаварыў. Урэшце, змораны сном, ён зваліўся з трэцяга паверху, і яго паднялі мёртвым.

 

Седя же некто юноша, име немъ Евътихъ, при оконци, одержимъ сномъ тяжкимъ. Павелъ пакъ о мнозехъ глаголаше, преклонься от сна, паде от трикровникаb долу, и взяша его мертва.

Павел, спусціўшыся, прытуліў яго і сказаў: «Не трывожцеся, бо душа яго ў ім!»

 

Сошед же Павел долов, наклонился на нь, и притуливъ его к собе, рече: «Не смутитеся, ибо душа его в немъ ест»c.

Затым падняўшыся, ён ламаў хлеб і спажываў, і яшчэ доўга прамаўляў да самай раніцы, а пасля адышоў.

 

И воступивъ паки на горницу, преломи хлебъ и яде. И доволно беседовавъ даже до зоре, тако изыде.

А юнака павялі жывым і на радасць многім.

 

И приведоша отрока жива, и утешишеся немало.

Мы ж селі раней на карабель і паплылі ў Асас, каб забраць адтуль Паўла, бо ён так загадаў, пажадаўшы ісці пехатою.

 

Мы пакъ, вошедше въ корабль, отвезохомся во Ассонъ, оттоле хотяще пояти Павла, тако бо нам повелел, хотя самъ пешъ ити.

Калі ж ён сустрэўся з намі ў Асасе, мы забралі яго і прыбылі ў Мітылену.

 

Якоже снайдохомся во Ассоне, воземши его, пріидохом во Митилинъ,

Адплыўшы адтуль, мы назаўтра прысталі насупраць Хіёса, на другі дзень накіраваліся ў Самас, а на наступны — прыбылі ў Мілет,

 

и оттоле отвезшеся, во утрей придохомъ во Антикрихи. Во другый пакъ день приплыхомъ в Самон, и пребывше во Тругиліи, во настоящій же день придохом въ Милитъ.

бо Павел вырашыў абмінуць Эфес, каб не марнаваць час у Азіі. Ён спяшаўся, каб па магчымасці прыбыць у Ерузалем на дзень Пяцідзясятніцы.

 

(Зачало 44) Умыслил же былъ Павел минути Ефес, да бы не замедлил во Асіи, и поспешался ест, абы могъ быти во день Пятдесятнице въ Ерусалиме.

Паслаўшы з Мілета ў Эфес, Павел паклікаў старэйшын Касцёла.

 

От Милита пакъ послалъ во Ефесъ призвати старейшины церковныя,

А калі яны прыйшлі да яго, сказаў ім: «Вы ведаеце, што з першага дня майго прыходу ў Азію, я ўвесь час быў з вамі.

 

ониже внегда пришли к нему, рече имъ: «Вы весте, яко от перваго дня, в онъже пріидох во Асию, како с вами по вся времена быхъ,

Служыў Пану з усёй пакораю і ў слязах ды сярод выпрабаванняў, якія сустрэлі мяне з-за подступаў юдэйскіх.

 

работая Господеви со всем сміренодушиемъ и многими слезами и напастьми, прилучившихъся мне от Іудейскихъ ненавистей.

Я не мінаў нічога карыснага, пра што б ні абвяшчаў і чаму б ні вучыў вас публічна і па дамах,

 

Яко не затаих пред вами ничего потребного, егоже бых не сказалъ вамъ, навчая васъ явне и по домохъ,

даючы сведчанне юдэям і грэкам пра навяртанне да Бога і пра веру ў Пана нашага Езуса.

 

засведетелствуя Іудеомъ и Еллиномъ еже къ Богу покаяние и веру, еже къ Господу нашему Ісусу Христу.

Цяпер, прымушаны Духам, я іду ў Ерузалем, не ведаючы, што мяне там сустрэне,

 

И ныне, се, азъ, связанъ Духомъ, иду во Ерусалимъ, яже в немъ прилучатся мне не ведый,

апроч таго, што Дух Святы ў кожным горадзе сведчыць, кажучы, што чакаюць мяне кайданы і ўціск.

 

толико еже Дух Светый по всехъ градехъ сведетелствуеть, глаголя, яко узы и скорби ждуть мене во Ерусалиме,

Але маё жыццё для мяне не вартае нічога. Толькі б скончыў бег свой і служэнне, якое прыняў ад Пана Езуса, каб даць сведчанне пра Евангелле Божай ласкі.

 

но ничим ся тымъ не стыжу а ниже имам животъ мой честенъ собе, толико да искончаю теченье мое с радостию и службу, юже приахъ от Господа Ісуса — засведетельствовати Еввангелие благодати Божия.

Цяпер я ведаю, што вы ўсе, сярод якіх я хадзіў, кажучы пра Валадарства, больш не ўбачыце мяне.

 

И ныне, се, азъ вемъ, яко к тому не узрите лица моего вы вси, между имиже ходих, проповедуя о Царствіи Божіи.

Таму сёння сведчу вам, што я чысты ад крыві ўсіх,

 

Темже сведетелствую вамъ во днешній день, яко чистъ есмъ азъ от крови всехъd,

бо не ўхіляўся я ад абвяшчэння вам усёй Божай волі.

 

не сокрих бо ся, еже не сказати вамъ всю волю Божию.

Зважайце на сябе і на ўвесь статак, у якім Дух Святы паставіў вас біскупамі, каб вы пасвілі Касцёл Божы, які Ён прыдбаў уласнай крывёю.

 

Будьте ж себе пильни и всего стада, во немже васъ Духъ Светый поставилъ посетителе пасти Церковь Господа Бога, юже истяжа своею Кровию.

Ведаю, што пасля майго адыходу ўвойдуць да вас лютыя ваўкі, якія не пашкадуюць статка.

 

Азъ убо вемъ сее, яко по отшествіи моемъ вніидуть волци тяжци въ вас, не щадяще стада.

І з вас саміх паўстануць людзі, якія будуць казаць падступна, каб пацягнуць за сабою вучняў.

 

И от вас самыхъ востануть мужие, глаголюще развращеная, еже оттръгати ученики воследъ себе.

Таму чувайце, памятаючы, што я тры гады ўдзень і ўначы не пераставаў вучыць кожнага з вас са слязьмі.

 

Того для бдите, поминающе, яко за три лета нощъ и день не престаахъ, уча со слезами единого каждого з васъ.

А сёння даручаю вас Богу і слову Ягонай ласкі, якое можа вас умацаваць і даць спадчыну між усіх асвячаных.

 

И ныне предаю васъ, братия, Богови и слову милости Его, Онже моценъ ест надделати и дати вамъ наследие посреди светыхъ въсехъ.

Ні срэбра, ні золата, ні вопраткі я ні ад кога не пажадаў.

 

Злата пакъ ани сребра или ризъ ни единого пожадахъ,

Самі ведаеце, што гэтыя рукі служылі патрэбам маім і тых, хто быў са мною.

 

якож и сами весте, ко требованию же моему и тых, еже суть со мною, послужиста руце мои.

Ва ўсім я паказаў вам, што, так працуючы, трэба дапамагаць слабым, памятаючы словы Пана Езуса, якія Ён сказаў: “Больш шчасця ў тым, каб даваць, чым у тым, каб браць!”».

 

Сия вся сказах вамъ, да и вы, по тому же тружающеся, имате спомагати немощныя и поминати слово Господа Ісуса, яко благославенее ест паче давати, нежли пріима ти».

Сказаўшы гэта, ён укленчыў і маліўся разам з імі ўсімі.

 

И сия рекъ, преклони колени своя со всеми ими и помолися.

Тады ўсе ўзнялі вялікі плач, кідаліся Паўлу на шыю і цалавалі яго.

 

Мног же бысть плачь всем, и нападающе на шию Павлу, целоваху его,

Найбольш смуткавалі з-за слова, якое ён сказаў, што ўжо не ўбачаць яго. І праводзілі яго да карабля.

 

жалующе найболей слова того, еже глаголалъ, яко къ тому лица его не имають узрети. И провожаху его вси въ корабль.