Дзеі 8 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Саўл жа быў згодны з ягоным забойствам.У той дзень пачаўся вялікі пераслед Касцёла ў Ерузалеме. Усе, акрамя Апосталаў, разышліся па краінах Юдэі і Самарыі.
Савулъ теже изволяша ко убійстьву его. Бысть же в той день гонение велие на христианы, живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи и Самареи, кроме апостол.
Стэфана пахавалі пабожныя людзі і ўчынілі па ім вялікі плач.
Погребоша же Стефана мужи богобойніи и вчинили плачь велик над нимъ.
А Саўл нішчыў Касцёл, уваходзіў у дамы, забіраючы мужчын і жанчын і кідаючы іх у вязніцу.
Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя, влачаше мужа и жены и даяше до темница.
Тыя ж, хто рассеяўся, хадзілі, абвяшчаючы слова Евангелля.
Тые пакъ, ониже были розбеглися, ходили, благовестующе Слово Божие.
Філіп жа прыйшоў у самарыйскі горад і абвяшчаў там Хрыста.
(Зачало 18) Филиппъ же, пришед во градъ Самарею, проповедаше имъ Христа.
А людзі аднадушна слухалі і прымалі тое, што казаў Філіп, бо бачылі ўчыненыя ім знакі.
И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно, слышачи и видячи знамения, еже творяше.
З многіх апантаных выходзілі з вялікім крыкам нячыстыя духі, шмат паралізаваных і кульгавых было аздароўлена.
Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ, исхожаху; мнози и раслаблени и хроми исцелени суть.
І была вялікая радасць у тым горадзе.
И бысть радость велия во граде томъ.
Быў нейкі чалавек, па імені Сымон, які раней у тым жа горадзе займаўся чарадзействам і здзіўляў народ Самарыі, выдаючы сябе за кагосьці вялікага.
Муж пакъ [бе] некій, именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя и сводя людей самарейскихъ, поведая себе быти некоего веліка,
Усе, ад малога да вялікага, прыслухоўваліся да яго, кажучы: «У ім — моц Божая, якая завецца вялікай».
его же послушаху вси от мала даж и до велика, глаголющи: «Сей ест сила Божия великая»,
І слухаліся яго, бо ён доўгі час здзіўляў іх чарадзействам.
и внимаху ему, занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ.
Калі ж яны паверылі Філіпу, які абвяшчаў Евангелле пра Валадарства Божае і імя Езуса Хрыста, то пачалі прымаць хрост, і мужчыны, і жанчыны.
И внегда вероваша Філиппу, благовестующу яже о Царствіи Божіи и о имени Ісусъ Христове, крещахуся мужие и жены.
Паверыў і сам Сымон і, прыняўшы хрост, трымаўся Філіпа; бачачы знакі і цуды, ён моцна дзівіўся.
Симон же, и той верова, и крестився, пребываше у Філиппа, видя силы и знамения велия бываемая, ужасенъ дивляшеся.
Калі ж Апосталы ў Ерузалеме пачулі, што Самарыя прыняла слова Божае, паслалі да іх Пятра і Яна,
Внегда же услышали апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие, послаша к нимъ Петра и Іоанна.
якія, прыйшоўшы, памаліліся за іх, каб яны прынялі Духа Святога,
Сии же, пришежше, помолишеся о нихъ, да пріимуть Духъ Светый,
таму што Ён яшчэ не сыходзіў ні на кога з іх, бо яны былі толькі ахрышчаныя ў імя Пана Езуса.
понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса.
Тады Апосталы ўскладалі на іх рукі, і яны атрымлівалі Духа Святога.
Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый.
Калі ж Сымон убачыў, што праз ускладанне рук Апосталаў удзяляецца Дух Святы, прынёс ім грошы,
(Зачало 19) Видев же Симонъ, яко возложениемъ руку апостолъ дается Духъ Светый, принесе имъ сребро,
кажучы: «Дайце і мне такую ўладу, каб кожны, на каго ўскладу рукі, атрымаў Духа Святога».
глаголя: «Дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце, прииметь Дух Светый».
Але Пётр сказаў яму: «Срэбра тваё няхай будзе з табой на пагібель, бо ты думаў за грошы набыць дар Божы.
Рече к нему Петръ: «Сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити.
Няма табе ў гэтым ні часткі, ні долі, бо тваё сэрца няшчырае перад Богам.
Несть ти части ни жребия о словеси семъ, ибо серце твое несть праведно пред Богомъ. Покайся ныне о злости своей
Таму адвярніся ад свайго зла і прасі Пана, можа тады даравана будзе табе задума твайго сэрца.
и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,
Бо я бачу, што ты напоўнены горкай жоўцю і знаходзішся ў путах несправядлівасці».
во желчи бо горести и въ соузе неправедне зрю тя быти».
Сымон адказаў: «Маліцеся за мяне да Пана, каб не напаткала мяне нішто са сказанага вамі».
Отвещав же, Симонъ рече: «Помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ, яже рекосте».
Тады яны, даўшы сведчанне і абвясціўшы слова Пана, пайшлі назад у Ерузалем і абвяшчалі Евангелле ў многіх самарыйскіх паселішчах.
Они же, засведетелствовавше и глаголавше слово Божие, навратишеся во Ерусалим и многым странам Самарие благовестиша.
Анёл Пана сказаў Філіпу: «Устань і ідзі на поўдзень на дарогу, што вядзе з Ерузалема ў Газу; яна пустая».
(Зачало 20) Ангел же Господень рече къ Філиппу, глаголя: «Востани и иди на полудне, на пут, сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста».
Той, устаўшы, пайшоў. І вось, муж эфіопскі, еўнух, вяльможа Кандакі, каралевы эфіопаў, пастаўлены над усімі яе скарбамі, які прыязджаў у Ерузалем, каб пакланіцца Богу,
И востав, пойде. И се, мужъ мурин, евнухъa, урядник Кандакии, царици Ефіопское, егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ,
вяртаўся і, седзячы на сваёй павозцы, чытаў прарока Ісаю.
и навращаваяся, седелъ на колесници своей и чтяше пророка Исаию.
Дух сказаў Філіпу: «Падыдзі і далучыся да яго павозкі».
Рече же Духъ къ Філиппу: «Приступи и прилучися къ колесници сей».
Калі Філіп падбег, пачуў, што той чытае прарока Ісаю, і запытаўся: «Ці разумееш, што чытаеш?»
Притек же Філиппъ, услыша его чтуща Ісаию-пророка, и рече: «Разумееши ли, что чтеши?»
Той адказаў: «Як жа магу разумець, калі ніхто не павучыў мяне?» І папрасіў Філіпа падняцца і сесці з ім.
Он же отвеща: «И како могу разумети? Леч бы некто навчил мя». и просилъ ест Філиппа, да бы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ.
А ўрывак з Пісання, якое ён чытаў, быў такі: «Як авечка, якую вядуць на зарэз,як ягня, што маўчыць перад тымі, хто стрыжэ яго,так і ён не адкрыў вуснаў сваіх.
Слова же писания, еже чтяше, были сия: «Яко овча на заколение ведеся и яко агнець противу с[т]рыгущему его быва безгласенъ, тако не отверзе устъ своих.
У пакоры сваёй быў асуджаны;і хто раскажа пра ягоны род?Бо забіраюць з зямлі жыццё ягонае».
Во смиреніи его судъ его взятся, род же его кто исповесть? Яко воз[ъ]емлется от земли живот его»b.
Еўнух спытаўся ў Філіпа: «Прашу цябе, скажы, пра каго гэта кажа прарок? Ці пра сябе, ці пра каго іншага?»
Отвещав же евнухъ къ Філиппу, рече: «Молю ти ся, о комъ пророкъ глаголеть сее: о собе ль или о комъ иномъ некоемъ?»
Тады Філіп раскрыў вусны свае і, пачынаючы з гэтага месца Пісання, абвяшчаў яму Евангелле пра Езуса.
Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от писма сего благовестити ему Ісуса.
Калі яны ехалі па дарозе, наблізіліся да нейкай вады, і еўнух сказаў: «Вось вада. Што перашкаджае мне ахрысціцца?»
И якож идяху путем, прідоша на некую воду, и глагола евнухъ: «Се, вода. Что возбраняеть ми креститися?»
[отсутсвует]
Рече же Філиппъ: «Аще веруеши от всего серца твоего, мощно ти ест». Отвещав же, рече: «Верую Сына Божия быти Ісуса Христа».
Ён загадаў спыніць павозку. Абодва, Філіп з еўнухам, сышлі ў ваду, і Філіп ахрысціў яго.
И повеле стати колесници, и слезоста оба к воде, Филиппъ и евнухъ, и крести его.
Калі выйшлі з вады, Дух Пана падхапіў Філіпа, і еўнух ужо больш не бачыў яго, і працягваў свой шлях, радуючыся.
Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой, радуяся.
А Філіп прыбыў у Азот і, ідучы, абвяшчаў Евангелле ва ўсіх гарадах, пакуль не прыйшоў у Цэзарэю.
Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй, благовествоваше всем градом, даже пріиде въ Кесарею.
