Дзеі 16 разьдзел

 

 

І прыйшоў ён у Дэрбу і Лістру. І вось, быў тамака адзін вучань, на імя Цімахвей, сын адной жыдоўскай жанчыны, веручай, а ба́цькі грэка.

 

Пришед же Павелъ во Дервинь и въ Листру, и се, вченикъ некій бе ту именем Тимофей, сынъ жены некия Іудеанины, верующее во Христа, от о[т]ца же Елліна,

Ён засьведчаны братамі, якія (жывуць) у Лістры і Іконі.

 

о немже славу добрую выдавали живущие в Листре и во Іконии братия.

Яго Павал зажадаў узяць з сабою; і ўзяўшы абрэзаў яго дзеля жыдоў, што былі ў тых ваколіцах; бо ўсе ведалі бацьку ягонага, што быў грэк.

 

Сего восхоте Павелъ, да бы с нимъ ходилъ, и приемъ, обреза и деля Іудеи, живущих на местехъ онехъ, ведяху бо вси отца его, яко Еллин бяше.

Калі ж (яны) праходзілі празь месты, перадавалі ім захоўваць пастановы вызначаныя Апосталамі і старшымі ў Ярузаліме.

 

И внегда прохожаше грады, предааше имъ хранити нравы, уставленыя от апостолъ и старець во Ерусалиме.

І цэрквы крапчэлі ў веры ды ўзраста́лі штодня лікам.

 

Церкви же утвержахуся верою и прибываше число их по вся дни.

І прайшоўшы Прыгу і зямлю галятыйскую сустрэлі забарону Сьвятога Духа гаварыць Слова ў Азіі,

 

Прошедши ж Фригию и Галатійскую страну, возбранены от Светого Духа глаголати слово Божие во Асіи,

прыйшоўшы да Місі манíліся ісьці ў Бітынію, але ня дапусьціў іх Дух.

 

и пришедше во Ми сию, покушастася ити во Вифінию, и не допусти имъ Духъ.

І прайшоўшы праз Місю яны зыйшлі ў Траа́ду.

 

И егда прошли Мисію, сънидоша во Троаду.

І Паўлу было ноччу бачаньне: адзін мужчына, македо́нец які стаяў і ўгаворваў яго і казаў: прыйдзі ў Македо́ню, памажы нам.

 

И видение в нощи явися Павлу, якобы неякій мужъ Макидонянинъ стоялъ и моли[л] его, глаголя: «Пришедъ во Макидонию, помози намъ».

Як жа паба́чыў (ён) гэту зьяву, (мы) ураз жа вырашылі ісьці ў Македоню, сумесна ўразумеўшы, што паклікаў нас Госпад абвяшчаць ім Эвангельле.

 

И якожъ видение виде, скоро возыска изыіти во Макидонию, разумеюще тое, яко прізываеть е Господь благовестити имъ.

Дык адплыўшы з Траа́ды мы прыплылí проста да Саматра́кі а назаўтрае ў Неа́паль,

 

И отвезшеся от Троады, приплыша во Самофракъ, назаутрей же во Неаполімъ,

адтуль жа ў Піліппы, што ёсьць першае места тае часткі Македоні — калёнія. І былí мы ў гэтым месту некалькі дзён.

 

и оттоле во Філипусы, еже ест первая часть Макидоніи, град-колония. Беху же в томъ граде пребывающе дне неколико.

А ў дзень суботы выйшлі (мы) за места да ракі дзе звычайна адбывалася маленьне і, пасеўшы, гутарылі з сабраўшыміся жанчынамі.

 

Во день же суботный изыдоша вонъ изъ града къ реце, идеже мнешеся молитвеница быти, и седъше, глаголаху къ собравшимся женамъ.

І адна жанчына на імя Ліда таргоўка пархвірай зь места Тыатыры якая шанавала Бога, слухала; і Госпад расчыніў сэрца ейнае каб зважала на прамовы Паўлы.

 

И некая жена, именемъ Лидия, от Порфірополяa, града Фиатирска, чтуще Бога, послухаше, ейже Господь отвръзе серце, да бы пилна была слов, глаголемых от Павла, якоже крестися сия и домъ ея; умоли, глаголюще:

Калі ж (яна) была ахрышчана і (таксама) дом ейны, прасіла нас, кажучы: калі (вы) прызна́лі мяне вернай Госпаду дык увайдзеце ў дом мой і жыве́це. І пераканала нас.

 

«Понеже имате мя верну Господеви быти, вошедши въ домъ мой, пребудите». и принути их.

Сталася ж як мы ішлі на малітву адна служанка, якая мела вешчага духа ды варажбой вялікі даход давала гаспадаром сваім, сустрэла нас.

 

(Зачалоb 38) Бысть же идущим на молитву, рабы ни некая, имуще духъ вещій, стрете их, ониже пожи токъ великій приносила господаремъ своимъ, вещуючи.

Яна ідучы за Паўлам і намі крычала, мовячы: Гэтыя людзі — рабы Бога Найвышэйшага; яны абвяшча́юць нам шлях да збаўленьня!

 

Тая, последствуючи Павлу, имъ вопиаше, глаголюще: «Сіи человеци раби Бога вышнего суть, ониже возвещають намъ путь спасения».

І рабіла (яна) гэта шмат дзён. І разгневаўшыся Паўла, і павярнуўшыся, сказаў духу: зага́дываю табе Імем Ісуса Хрыста: выйдзі зь яе! І выйшаў у тое ж імгненьне.

 

И сее чинивала за много дній. Стужив же Павелъ, и обратився духови, рече: «Завещаваю тобе о имени Ісусъ Христове: изыди от нея!» и изыде в томъ часе.

Гаспадары ж яе ўбачыўшы, што прапа́ла надзея заробку іхняга, схапіўшы Паўлу і Сілу вывалаклі на плошчу да начальнікаў.

 

Видевши же господари ея, яко изыде надежа пожитку им, похопивше Павла и Силу, привлекоша на торгъ ко князем.

І прывёўшы іх да ваяводаў сказалі: гэтыя людзі трывожаць нашае места, (а) яны — жыды,

 

и приведши их пред воеводы, рекоша: «Сіи человеци возмущають град нашъ, ониже суть Іудеи,

і вучаць звычаяў, якіх нам, рымлянам, ня сьлед ні прыймаць, ні выпаўняць.

 

и завещавают обычае, ихже не достоить намъ пріимати и ни творити Римляномъ сущимъ».

І паўстаў народ супраць іх, і ваяводы сарваўшы вопраткі зь іх загадалі біць кіямі.

 

И зъбежался народъ на не. И воеводы, растръзавше на них ризы, веляху палицами е бити.

Даўшы ж ім шмат удараў, кíнулі (іх) у вязьніцу загадаўшы турэмшчыку крэпка пільнаваць іх.

 

И многы давше имъ раны, въсадиша их въ темницу, завещавше темъничьному стражу твердо стрещи е.

Ён, атрымаўшы такі загад, кінуў іх у ўнутраную вязьніцу ды ногі іхныя паўшчамляў у калоду.

 

Он же, завещание приемъ, въсади их во нутреную темницу и ногы ею заби въ кладе.

А каля паўночы Паўла і Сіла, молячыся, пяялі гімны Богу, а вязьні слухалі іх.

 

Въ полунощи же Павелъ и Сила, молящеся, хваляху Бога, поюще. И послушаху их ужнициc.

І раптам стаўся вялікі землятрус, ажно захісталіся падва́ліны вязьніцы; і ўраз расчыніліся ўсе дзьверы, і ўсім апалі путы.

 

И скоро трусъ земли стался ест великъ тако, иже поколебалося основание темнице; отверзошеся же абие все двери и всемъ узы ослабеша.

І турэмшчык прачнуўшыся і ўбачыўшы расчыненыя дзьверы вязьніцы дастаўшы меч хацеў забіць сябе думаючы, (што) вязьні паўцякалі.

 

Тогда обудися темничный стражъ, и егда виделъ отверсты двери темнице, изъвлекъ ножъ, хотяше себе убити, мня избегша юзникыd.

Але Паўла закрычаў моцным голасам ка́жучы: ня рабі сабе ніякага зла бо ўсе мы тут.

 

Возопи же гласомъ великимъ Павелъ, глаголя: «Ничегоже чини собе зла, вси бо есмы зде».

І запатрабаваўшы сьвятла, (ён) убег і дрыжучы ўпаў ніцма перад Паўлам ды Сілай,

 

Попросив же свеща, вскочи и, трепетенъ сый, припаде къ Павлу и Силе.

і вывеўшы іх вонкі казаў: Гаспадары! што трэба мне рабіць каб быць зба́ўленым?

 

Изведъ их вонъ, рече: «Господие, что ми подобаеть вчинити, да спасуся?»

Яны ж адказалі: вер у Госпада Ісуса Хрыста, і будзеш збаўлены ты і дом твой.

 

Они же рекоша ему: «Веруй въ Господа Ісуса Христа, и спасешися ты и весь домъ твой».

І абвясьцілі яму Слова Госпада і ўсім, што ў доме ягоным.

 

И глаголаста ему слово Господьне и всемъ, еже в дому его.

І ўзяўшы іх у тую ж гадзіну ўначы, паабмываў ім раны і быў ахрышчаны сам і ўсе ягоныя бязадкладна.

 

И поемъ их, того жъ часу в нощи омылъ раны имъ; и крестися самъ со всею челядию своею без мешкания.

І прывёўшы іх у дом свой, паставіў (ім) пачасту́нак і ўсьцешыўся з усім домам, паверыўшы Богу.

 

Внегда ж увелъ е в домъ свой, зготовилъ столъ, и возрадовася со всею челядию своею, яко верова Богови.

Як жа наступіў дзень, паслалі ваяводы слуг мескіх, кажучы: звольні людзей гэных.

 

Дневи же бывшу, послаша воеводы слуги своя, глаголюще выпустити человека она.

І турэмшчык абвясьціў словы гэтыя Паўлу: прыслалі ваяводы каб (вы) былі вызвалены зараз жа. Пагэтаму, выйшаўшы, ідзіце зь мірам.

 

Сказа же темничный страж словеса сия Павлу, яко: «Послаша воеводы, да отпущени будете. И ныне, вышедше, идите с миром».

Але Паўла казаў ім: нас, грамадзян рымскіх, бяз суду́ ізбіўшы перад народам кінулі ў вязьніцу, а цяпер цішком звальняюць нас? О, не, няхай самі прыйдуць і вывядуць нас.

 

Павел же рече к нимъ: «Бивше насъ предъ людми, не осудивши, человекиe Римлянины всадиша в темницу, и ныне тайно изводите насъ? Ни убо, но да, пришедше, сами изведуть».

Слугі мескія пераказалі словы гэтыя ваяводам, і тыя спалохаліся, пачуўшы, што яны рымляне.

 

Отказаша же слуги слова сия воеводамъ, и бояшеся, услышавши, яко Римлянина еста,

І, прыйшоўшы, перапрасілі іх і, вывеўшы, прасілі пакінуць места.

 

и пришедше, умолиша е, и изъведше, жадали их, да бы вышли изъ града.

Выйшаўшы ж зь вязьніцы (яны) прыйшлі да Ліды і, убачыўшы братоў, навучылі іх ды пайшлі стуль.

 

Вышедши же с темници, пришли суть ко Лидіи, и видевше братию, утешиша ихъ и изыідоша.