Дзеі 18 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага Паўла пакінуўшы Атэны прыйшоў у Карынт.

 

По сих же изыде Павелъ от Афінъ и приде въ Коринфъ,

І знайшоўшы нейкага жыда на імя Акілу родам з Понту, які нядаўна прыйшоў з Італіі, і Прыскіллу, жонку ягоную — бо Клаўдзі загадаў усім жыдам выбрацца з Рыму, — прыйшоў да іх.

 

и обрете некоего Евреянина, именемъ Акилу, Понтянина родомъ, новопришелца от Италія, и Прискилу, жену его, — занеж Клавдие поведелъ отлучитися всемъ Евреомъ от Рима, — и приде к нимъ.

І па прычыне аднолькавага рамяства жыў у іх і працаваў; бо па рамяству (яны) былі вытворцамі буданоў.

 

Понеже того ж ремесла бяху, пребысть же у них и делааше; и были суть мастерства того, ониже шатры ткаху.

І кожную суботу гутарыў у сынагозе і пераконваў жыдоў ды грэкаў.

 

Стязашеся же на сонмищех по вся суботы и учиша Іудея и Елліны.

Калі ж прыйшлі з Македоніі Сіла і Цімахвей Павал быў панука́ямы Духам, сьведчучы жыдам пра Хрыста Ісуса.

 

И яко придоша от Макидония Сила и Тимофей, тужаше духомa Павелъ, сведетелствуя Иудеомъ Христа Ісуса.

А як яны працівіліся і ліхасловілі дык абтросшы вопратку сказаў да іх: кроў вашая на галаве вашай; чысты я. Ад цяпер пайду да паганаў.

 

Противящим же ся имъ и хулящимъ, оттрясъ ризы своя, рече къ нимъ: «Кровь ваша да будеть на главы ваше! Чистъ азъ, отныне же во языки иду».

І выйшаўшы стуль пайшоў у дом аднаго багабойнага (чалавека) на імя Юста, дом якога быў побач з сынагогай.

 

И прешедъ оттуду, пріиде в домъ человека некоего, Тита праведнаго, чтуща бога, егоже храм бе возле сонмища.

А Крысп, начальнік сынагогі, паверыў у Госпада са ўсім домам сваім, ды многія карыньцяне слухаючы паверылі і былі ахрышчаны.

 

Тогда Криспъ, началникъ собору, верова со всем домомъ своимъ; и мнози от Коринфянъ вероваху и крещахуся.

Госпад жа сказаў Паўлу ў зьяве ўначы: ня бойся, але прамаўляй ды ня змаўкай,

 

Рече же Господь во виденіи в нощи Павлови: «Не бойся, но глаголи, и да не умолкнеши,

бо Я з табою, і ніхто ня адва́жыцца ўчыніць табе зло, таму што народу Майго шмат у месту гэтым.

 

зане Азъ есмъ с тобою и никтоже приложит озлобити тя, яко люди Мне суть мнози во граде семъ».

І пражыў (там Павал) год і шэсьць месяцаў навучаючы ў іх Слову Бога.

 

И пребылъ ест ту Павелъ полтора лета, навчая их слова Божия.

І (калі) Гальліён быў праконсулам Ахаі, жыды аднадушна напа́лі на Паўлу і прывялі яго ў судзíлішча,

 

Галиону же, градову судіи, сущу во Ахаіи, нападоша единодушно Іудеи на Павла и приведоша его на суд,

кажучы: Гэты падбухторвае людзей шанаваць Бога ня па Закону.

 

глаголюще, яко противу закона сей развращаеть чести Бога.

Калі ж Паўла захацеў расчыніць вусны, Гальліён сказаў да жыдоў: жыды, я слушна выслухаў бы вас, калі было б якое-небудзь бяззаконьне ці ліхі ўчынак;

 

Хотящу же Павлу отворити уста своя, рече Галионъ ко Іудеомъ: «Естъли бы кривда была некая или проступка злая, о Іудеи, справне быхъ послухалъ васъ.

калі ж спрэчка ідзе аб Слова ды імёны ды Закон ваш, дык разьбірайцеся самі, бо судзьдзёй у гэтым я быць ня хачу.

 

Естъли же гадания суть о словехъ, о именехъ или о законе вашемъ, ведайтеся сами, судиею убо азъ симъ не хощу быти».

І прагнаў іх із судзілішча.

 

И изгна их от судилища.

А ўсе грэкі схапіўшы Састэна, начальніка сынагогі, білі (яго) перад судзілішчам, а Гальліёна гэта зусім ня рупіла.

 

Тогда вси Еллини, немъше Состена, собороначалника, бияху его предъ судищемъ; и Галионъ о томъ ничтоже деаше.

А Паўла, прабыўшы яшчэ даволі дзён, развітаўшыся з братамі, адплыў у Сірыю, а разам зь ім Прыскілла і Акіла, абстрыгшы галаву ў Кэнхрэях: бо меў абяцаньне.

 

Павелъ пак, пребывши ту еще дни многы, розставшися з братиею, плавился въ Сирию, — и с нимъ Прискила и Акила — и острыже главу свою во Кехрехъ, имяше бо слюбъ.

А прыбыўшы ў Эхвес, (Павал) іх там пакінуў а сам ўвайшоўшы ў сынагогу гутарыў з жыдамі.

 

Присташа же во Ефесе, и техъ остави ту, сам же, вошедъ в сонмище, гадашеся со Іудеи.

А калі яны папрасілі застацца ў іх на доўгі час, ня згадзіўся,

 

Молящимъ же имъ его, да бы должейшее время пребылъ у них, не обещася,

але разьвітаўся зь імі, сказаўшы: мне абавязкова трэба справіць надыходзячае сьвята ў Ярузаліме; але ж, калі Бог захоча, (то) да вас прыйду ізноў. І вырушыў з Эхвесу.

 

но розстался с німи, глаголя, яко: «Подобаеть ми на сес празникъ пріидущій быти во Ерусалиме; паки же навращуся к вамъ, Богу хотящу». И отвезеся от Ефеса; Акилу ж оставиша во Ефесе.

І прыйшоўшы ў Кесару, узыйшоўшы (у Ярузалім) і павітаўшы царкву, пайшоў у Антыёху.

 

(Зачал[о] 41) І пришедъ во Кесарею, въступи и цело ва хрестианъ. И оттоле шолъ до Анътиохіи,

І прабыўшы (там) нейкі час, выйшаў, праходзячы па чарзе Галятыйскі край і Прыгу ўмацоўваючы ўсіх вучняў.

 

и пребылъ в ней время некое. Оттоле же прохажаше по ряду Галатійскую страну и Фригію, утвержая вся ученики.

І нейкі жыд імем Апальлёс родам з Алякса́ндры, мужчына красамоўны і моцны ў Пісаньнях, прыйшоў у Эхвес.

 

Іудеанин же некто, Аполосъ именемъ, изъ Александрие родомъ, мужъ вымовный и навченый во книгахъ, приехалъ во Ефесъ.

Ён быў навучаны шляху Госпада ды палаючы духам прамаўляў ды вучыў пра Госпада правільна, ведаючы толькі хрышчэньне Яанавае.

 

Сей былъ наставлен пути Господьню, и горя духомъ, глаголаше и вчаше с пилностию, яже о Господи, ведый толико крещение Іоанново.

І ён пачаў адважна прамаўляць у сынагозе. Пачуўшы ж яго Акіла і Прыскілла прынялі яго і дакладней вылажылі яму шлях Бога.

 

И сей началъ смеле глаголати на сонъмищи. Внегда же услышали его Акила и Прискила, прияша и к собе и истее сказаху ему путь Господень.

А як ён маніўся пайсьці ў Ахаю, каб абадзёрыць (тамтэйшых вучняў), (то) браты напісалі вучням, каб прынялі яго. (І) ён, прыйшоўшы, шмат дапамог тым, што паверылі праз Багадаць.

 

Хотящу пак оному прейти во Ахайю, предпослаша братия, написавше ученикомъ прияти его. Он же, пришедъ тамо, бысть на помощ велию веровавшим благодатию,

Бо (ён) пераканаўча прынародна абвяргаў жыдоў даказваючы праз Пісаньні, што Ісус ёсьць Хрыстос.

 

твердо бо Іудеи обличаше предъ людми, исказуя от писанией быти Христа Ісуса.