Дзеі 20 разьдзел

 

 

Калі ж бунт суцíшыўся, Паўла, паклікаўшы вучняў і разьвітаўшыся, выйшаў ісьці ў Македоню.

 

A paśla taho, jak pierastała razrucha, Pawał, sklikaŭšy wučniaŭ i napomniŭšy ich, raźwitaŭsia i rušyŭ, kab iści ŭ Makiedoniju.

Прайшоўшы ж гэныя мясьціны і многімі словамі навучыўшы іх прыйшоў у Грэцыю.

 

Kali-ž prajšoŭ henyja starony i napomniŭ ich mnohaj mowaj, pryjšoŭ u Hrecyju.

Прабыў (ён там) тры месяцы. І жыды ўчынілі супраць яго змову. Ён, жадаючы адправіцца ў Сірыю, надумаў вярнуцца праз Македоню.

 

Dzie kali prabyŭ try miesiacy, žydy zrabili jamu podstupy, kali mieŭsia adpłyć u Syryju; i pastanawiŭ wiarnucca praz Makiedoniju.

Суправаджаў жа яго аж да Азіі Сапатр бярыец, (із) тэссалонцаў Арыстарх і Сэкунд; і Гай дэрбянін і Цімахвей; азійцы ж Тыхік і Трахім.

 

A padarožničaŭ z im Soapater Pyrraŭ, Beroanin, a z Tessałoničan Arystarch i Sekund, I Haj Derbiejec i Cimafiej, a Azijcy Tychik i Trachim.

Гэтыя, апярэдзіўшы, чакалі нас у Троадзе.

 

Jany, pajšoŭšy napierad, čakali na nas u Troadzie.

Мы ж адплылí пасьля дзён праснакоў із Піліппаў і прыбылí да іх у Троаду цераз пяць дзён, дзе прабылí сем дзён.

 

A my adpłyli z Filippaŭ pa dniach Prasnakoŭ i prybyli da ich u Troadu cieraz piać dzion, dzie prabyli siem dzion.

У першы ж дзень тыдня, калі вучні сабра́ліся на ламаньне хлеба, Паўла гутарыў зь імі. Манючыся назаўтрае адправіцца, (ён) доўжыў слова да паўночы.

 

A ŭ pieršy dzień pa subocie, kali my byli sabraŭšysia na łamańnie chleba, Pawał hawaryŭ z imi, majučy wyrušyć nazaŭtra i zaciahnuŭ mowu až da poŭnačy.

А ў верхнім пакоі, дзе (яны) былі сабраны, было дастаткова сьветачаў.

 

A było mnoha łamp u światlicy, dzie my byli sabraŭšysia.

І нейкі юнак імем Яўціх седзячы на вакне моцна заснуў, як Паўла прамаўляў доўга, змораны сном, зваліўся з трэйцяга паверху ўніз, і быў падняты мёртвым.

 

Siedziačy-ž na waknie adzin dziaciuk, na imia Eŭtych, papaŭšy ŭ hłyboki son, kali Pawał doŭha hawaryŭ, kiŭnuŭšysia ŭ śnie, ŭpaŭ z treciaha pawierchu ŭniz, i padniaty byŭ umierły.

Паўла, сыйшоўшы (уніз), прыпаў да яго і абняўшы сказаў: ня хвалюйцеся, бо душа́ ягоная ў ім.

 

Kali Pawał zyjšoŭ da jaho, kinuŭsia na jaho i abniaŭšy, skazaŭ: Nie trywožciesia, bo duša jahona ŭ im.

І падняўшыся (наверх) ды разламаўшы хлеб і паеўшы, гутарыў даволі (доўга) ажно да сьвітаньня (і) такім чынам пайшоў.

 

I ŭzyjšoŭ i łamaŭ chleb i jeŭ i dawoli nahawaryŭšy až da świetu, tak wyrušyŭ.

А дзяцюка прывялі жывога і ўцешыліся нямала.

 

A chłapca prywiali žywoha i ŭciešylisia niemała.

Мы ж, прыйшоўшы на карабель, адплылí ў Асс, адкуль меліся ўзяць Паўлу, бо гэтак было загадана (Паўлам), які меўся сам ісьці пехатой.

 

A my, uzyjšoŭšy na karabiel, papłyli ŭ Asson, majučy adtul zabrać Paŭła; bo hetak byŭ pastanawiŭšy sam, majučy adbyć darohu ziamloju.

Калі ж ён сустрэў нас у Асьсе, (то) узяўшы яго (мы) прыплылі ў Мітылену.

 

Kali-ž jon zyjšoŭsia z nami ŭ Assonie, my, zabraŭšy jaho, prybyli ŭ Mitylenu.

А адплыўшы стуль на наступны (дзень) даплылі да Хіосу, а на другі (дзень) прыплылі да Самосу і пабыўшы ў Трагільлі на наступны дзень прыбылі ў Мілет;

 

I adpłyŭšy adtul, my na druhi dzień prybyli suproć Chiosu, a nazaŭtra my prystali da Samosu, a na druhi dzień prybyli ŭ Milet.

бо Паўла надумаў плысьцí міма Эхвесу, каб яму ня траціць часу ў Азіі, бо сьпяшаўся калі магчыма было яму дзень Пяцідзясятніцы прабыць у Ярузаліме.

 

Bo Pawał byŭ pastanawiŭšy abminuć Efez, kab nia stałasia jamu jakoje spaźnieńnie ŭ Azii. Bo śpiašaŭsia, kali-b było jamu mahčyma, kab dzień Siomuchi abchodzić u Jeruzalimie.

Зь Мілету ж паслаўшы ў Эхвес паклікаў (да сябе) ста́ршых царквы,

 

A z Miletu pasłaŭšy ŭ Efez, paklikaŭ staršych kaścioła.

калі ж (яны) прыбылі да яго, сказаў ім: вы ведаеце, як (я) ад першага дня (майго) прыходу ў Азію, што я ўвесь час быў з вамі,

 

Kali jany pryjšli da jaho i byli razam, skazaŭ im: Wy wiedajecie ad pieršaha dnia, u katory ja ŭwajšoŭ u Aziju, jak ja byŭ z wami praz uwieś čas,

служачы Госпаду з усёй пакораю і многімі сьлязьмі і спакушэньнямі, што прыйшлі на мяне ад подступаў жыдоў,

 

słužačy Panu z ŭsiej pakoraj i ślazami i spakušeńniami, jakija prychodzili na mianie ad podstupaŭ žydoŭskich.

як (я) нічога ня прапусьціў карыснага, чаго ня апавясьціў бы вам і ня навучыў бы вас усенародна й па дамох,

 

Jak ja ničoha nie prapuściŭ karysnaha, kab wam nie abwiaścić i nawučyć was publična i pa damoch,

сьведчучы жыдам і грэкам аб пакаяньні перад Богам і веры ў Госпада нашага Ісуса Хрыста.

 

świedčučy pierad žydami i pahanami ab pakucie pierad Boham i ab wiery ŭ Pana našaha Jezusa Chrysta.

І вось цяпер, зьвязаны Духам, іду я ў Ярузалім ня ведаючы, што ў ім сустрэне мяне.

 

I ciapier woś ja źwiazany ducham idu ŭ Jeruzalim, nia wiedajučy, što ŭ im maje pryjści na mianie;

Але (ведаю), што Дух Сьвяты ў кожным месту сьведчыць кажучы, што прадстаяць мне путы і мукі.

 

adno što Duch światy pa ŭsich haradoch świedčyć mnie, kažučy, što čakajuć mianie ŭ Jeruzalimie puty i ŭciśnieńni.

Але я ніколькі ня палохаюся і ня даражу жыцьцём маім, толькі б з радасьцю закончыць шлях мой і служэньне, якое я прыняў ад Госпада Ісуса: сьведчыць пра Эвангельле Багадаці Бога.

 

Ale ja ničoha hetaha nie bajusia i nie rablu žyćcia majho daražejšym za siabie, kab tolki zakončyć bieh moj i słužeńnie słowa, jakoje ja atrymaŭ ad Pana Jezusa, kab świedčyć ab ewanelii łaski Božaj.

І цяпер вось я ведаю, што ўжо ня ўбачыце аблічча майго вы ўсе, сярод каторых (я) хадзіў, абвяшчаючы Валадарства Бога.

 

I ciapier woś ja wiedaju, što bolej nia ŭhledzicie wobliku majho wy ŭsie, praz katorych ja pryjšoŭ, abwiaščajučy karaleŭstwa Božaje.

Пагэтаму (я) сьведчу вам у сягоньняшні дзень, што чысты я ад крыві ўсіх,

 

Dziela hetaha świedču wam u siahońniašni dzień, što ja čysty ad krywi ŭsich,

бо (я) ня ўхіліўся абвяшчаць вам усю Волю Бога.

 

bo nia ŭchilaŭsia abwiaščać wam usiu wolu Božuju.

Дык рупцеся пра самых сябе і пра ўсё стада, у якім Дух Сьвяты паставіў вас япіскапамі, каб пасьвіць Царкву Бога, якую (Ён) прыдбаў уласнаю Крывёй Сваёй.

 

Uwažajcie na siabie i na ŭsiu stadu, u jakoj Duch światy pastawiŭ was biskupami, kab kirawać Kaściołam Božym, katory jon zdabyŭ krywioju swajeju.

Бо я ведаю тое, што пасьля адыходу майго ўвойдуць да вас ваўкі лютыя, якія ня шкадуюць стада,

 

Ja wiedaju, što paśla majho adychodu ŭwojduć miž was waŭki rwučyja, nie aščadžajučyja stady.

дый із вас самых паўстануць мужчыны, якія перакручваюць (праўду), каб зьвесьці вучняў за сабою.

 

I z was samych paŭstanuć mužy, haworačyja krucielstwy, kab adwiaści za saboju wučniaŭ.

Дык будзьце настарожы, па́мятаючы, што (я) тры гады ўдзень і ўначы ня пераставаў са сьлязьмі навучаць кожнага (із вас).

 

Dziela hetaha čujcie, pamiatajučy, što ja praz try hady ŭnačy i ŭdzień nie pierastawaŭ napaminać sa ślaźmi kožnaha z was.

І цяпер (я) аддаю вас, браты, Богу і Слову Багадаці Ягонай, якое можа збудаваць і даць вам спадчыну з усімі сьвятымі.

 

I ciapier paručaju was Bohu i słowu łaski jahonaj, katory maje moc zbudawać i dać spadčynu i dać spadčynu miž usich paświačonych.

Ні срэбра, ні золата, ні вопраткі (я) ні ад кога ня пажадаў:

 

Sierabra i zołata abo adziežy ja ŭ nikoha nie pažadaŭ, jak

самі ж (вы) ведаеце, што патрэбам маім і тых, што былі са мною, паслужылі рукі гэтыя.

 

sami wiedajecie, što na maje patreby i tych, katoryja jość sa mnoju, słužyli hetyja ruki.

Ува ўсім паказаў (я) вам, што, гэтак працуючы, трэба падтрымліваць слабых ды памятаць словы Госпада Ісуса, як Ён сказаў: шчасьлíвей даваць, чым браць.

 

Usio wam pakazaŭ, što tak pracujučy treba padtrymliwać słabych i pomnić słowa Pana Jezusa, što jon skazaŭ: ščaśliwiej dawać, čym brać.

І сказаўшы гэтае (ды) сукланіўшы калені свае, памаліўся з усімі імі.

 

I kali hetaje skazaŭ, staŭšy na kaleni swaje, maliŭsia z imi ŭsimi.

Тады ўзьняўся вялікі плач усіх, і ўпаўшы на шыю Паўлы цалавалі яго,

 

I ŭźniaŭsia wialiki płač usich, i kidajučysia na šyju Paŭła, caławali jaho,

сумуючы найбольш дзеля слова, якое (ён) сказаў, што ўжо больш ня ўбачаць аблічча ягонага. І праводзілі яго да карабля.

 

adčuwajučy žal najbolej z taho słowa, jakoje jon skazaŭ, što bolej nia ŭhledziać wobliku jahonaha. I prawodzili jaho da karabla.