Дзеі 28 разьдзел

 

 

І, уратава́ўшыся, тыя, хто быў з Паўлам, даведаліся, што востраў называ́ецца Мелíт.

 

A kali my wyjšli, tady paznali, što wostraŭ nazywaŭsia Melita. A warwary pakazwali nam nie małuju ludzkaść.

Тузе́мцы праявілі да нас надзвыча́йнае чалавекалю́бства, бо яны, раскла́ўшы вогнішча, прынялí ўсіх нас, паколькі быў дождж і холад.

 

Bo raspaliŭšy ahoń, pryjmali nas usich dziela daždžu, katory nadychodziŭ, i choładu.

Калі ж Павел сабраў мноства галля́ і паклаў на во́гнішча, тады змяя́, уцяка́ючы ад жа́ру, прычапíлася да яго рукí.

 

Kali-ž Pawał naźbiraŭ niamała chworastu i kłaŭ na ahoń, źmiaja, wylezšy ad haračyni, pryčapiłasia da jahonaj ruki.

Тузе́мцы, уба́чыўшы га́да, што павіс на яго руцэ́, гаварылі паміж сабою: пэўна, чалавек гэты — забойца, калі яму, уратава́наму з мо́ра, багіня справядлíвасці не дазваля́е жыць.

 

A jak ubačyli warwary hada, źwisaŭšaha z ruki jahonaj, hawaryli pamiž saboju: Peŭnie hety čaławiek zabojca, katory choć wyjšaŭ z mora, pomsta nie daje jamu žyć.

Але ён, скíнуўшы га́да ў агонь, не зазна́ў нія́кай шко́ды.

 

A jon-to abtrosšy hada ŭ wahoń, nie paciarpieŭ ničoha błahoha.

Яны ж чака́лі, што ў яго будзе запале́нне ці ён раптоўна ўпадзе́ мёртвым; аднак, доўга чака́ючы і ба́чачы, што нічога кепскага з ім не зда́рылася, яны перамянілі меркава́нне і гавары́лі, што ён бог.

 

Jany-ž dumali, što jon pačnie puchnuć i raptam upadzie i pamre. A kali jany doŭha čakali i ŭbačyli, što jamu nie stajecca ničoha drennaha, źmianiŭšy dumki, kazali, što jon boh.

Навокал таго месца былí ўлада́нні нача́льніка вострава па íмені Пу́блій, які прыня́ў нас і тры дні прыя́зна частава́ў.

 

A ŭ tych miascoch byli dwary kniazia wostrawa, na imia Publija, katory pryniaŭšy nas, praz try dni łaskawa haściŭ.

І сталася, што бацька Пу́блія ляжаў, хворы на гара́чку і дызентэры́ю; Павел зайшоў да яго, памаліўся і, ускла́ўшы на яго ру́кі, ацалíў яго.

 

I zdaryłasia, što baćka Publija lažaŭ chwory na trascu i krywaŭku. Da jaho ŭwajšoŭ Pawał, i pamaliŭšysia, i ŭzłažyŭšy na jaho ruki, azdarawiŭ jaho.

Калі гэта зда́рылася, тады і іншыя на востраве, хто меў хваробы, прыхо́дзілі і ацаля́ліся;

 

Kali hetaje stałasia, usie na wostrawie, jakija mieli chwaroby, prychodzili i byli azdaroŭleny.

яны вы́явілі да нас вялікую паша́ну і, калі мы адпраўля́ліся, далí тое, што было́ патрэбна.

 

Jany tak-ža da nas adnasilisia z wialikaj pašanaj, i kali my adpływali, nałažyli, čaho było treba.

Праз тры месяцы мы адплылí на Александры́йскім караблí з выя́ваю Дыяску́раў, які зімаваў на гэтым востраве,

 

Paśla-ž troch miesiacaŭ my papłyli na aleksandryjskim karabli, katory zimawaŭ na wostrawie, u katoraha byŭ znak Kastoraŭ.

і, прыплы́ўшы ў Сіраку́зы, застава́ліся там тры дні;

 

I prybyŭšy ŭ Syrakuzy, prabyli tam try dni.

паплыўшы адтуль, дабра́ліся да Ры́гіі; і паколькі праз дзень падзьму́ў паўднёвы вецер, на другі дзень мы прыбылí ў Путэо́л,

 

Adtul papłyŭšy wokał, prypłyli ŭ Rehiju, a kali cieraz adzin dzień paduŭ paŭdzionny wiecier, my na druhi dzień prybyli ŭ Puteoli,

дзе знайшлі братоў і былí ўпро́шаны пабыць у іх сем дзён; і так мы ішлі ў Рым.

 

dzie znajšoŭšy bratoŭ, my byli prošany astacca ŭ ich siem dzion. I tak prybyli ŭ Rym.

І адтуль браты, пачуўшы пра нас, выйшлі насу́страч нам да А́піевай пло́шчы і Трох Гасцíніц; уба́чыўшы іх, Павел падзя́каваў Богу і ўзбадзёрыўся.

 

A adtul pačuŭšy braty, wyjšli nam nasustreč až da rynku Appija i Troch Karčmaŭ. Kali ich ubačyŭ Pawał, padziakawaŭšy Bohu, nabraŭ adwahi.

Калі ж мы прыйшлі ў Рым, то сотнік перада́ў вя́зняў военача́льніку, а Паўлу было́ дазво́лена жыць асо́бна, з воінам, які пільнава́ў яго.

 

Kali-ž my prybyli ŭ Rym, dazwolena było Paŭłu žyć asobna z ścierahučym jaho žaŭnieram.

І сталася, што праз тры дні Павел склíкаў знатне́йшых з Іудзеяў і, калі тыя сышлíся, казаў ім: мужы́ браты́! я, не зрабіўшы нічога су́праць народа ці айцоўскіх звы́чаяў, быў як вя́зень перада́дзены з Іерусаліма ў ру́кі Ры́млян,

 

Paśla-ž troch dzion sklikaŭ pieršych z žydoŭ i, kali jany zyjšlisia, kazaŭ im: Mužy braty, ja, ničoha nia ŭčyniŭšy prociŭ narodu abo ajcoŭskaha zwyčaju, źwiazany z Jeruzalimu byŭ addadzieny ŭ ruki rymlan.

якія, учынíўшы мне до́пыт, хацелі адпусцíць, бо ніякай віны, ва́ртай смерці, не было́ на мне;

 

Kali jany zrabili aba mnie dopyt, chacieli mianie puścić, bo nia było ŭwa-mnie nijakaj pryčyny śmierci.

але паколькі Іудзеі пярэ́чылі, то я вы́мушаны быў патрабава́ць суда́ ў кесара, аднак не для таго, каб абвінава́ціць у чым-небудзь мой народ;

 

Kali-ž supraciŭlalisia žydy, ja byŭ prymušany apelawać da cezara, nie kab ja mieŭ u niečym winawacić swoj narod.

вось па гэтай прычыне я і паклíкаў вас, каб уба́чыцца і пагаварыць, бо за надзею Ізра́іля я закава́ны ў гэтыя кайданы́.

 

Dyk dziela hetaj pryčyny ja prasiŭ, kab was pabačyć i pahawaryć. Bo dziela nadziei Izraila ja źwiazany hetym łancuhom.

Яны ж сказалі яму: мы і лістоў пра цябе не атры́млівалі з Іудзеі, і ніхто з братоў, прыйшоўшы, не паве́даміў і не сказаў нічога ке́пскага;

 

Jany-ž skazali da jaho: My nie atrymali ab tabie ani piśmaŭ z Judei, ani nichto z bratoŭ pryjšoŭšy pawiedamiŭ abo hawaryŭ što błahoje ab tabie.

але мы жада́ем пачуць ад цябе, што ты думаеш; бо нам вядома, што наконт вучэ́ння гэтага ўсюды спрача́юцца.

 

My-ž prosim, kab pačuć ad ciabie, što ty dumaješ; bo ab hetaj sekcie nam wiedama, što jej usiudy praciwiacca.

І, прызна́чыўшы яму дзень, вельмі многія прыйшлі да яго ў дом; і ён з ра́нку да вечара прамаўля́ў да іх, све́дчачы пра Царства Божае і даво́дзячы ім пра Іісуса на падставе закона Маісе́евага і прарокаў.

 

I naznačyŭšy jamu dzień, pryjšło da jaho na kwateru wielmi mnoha. Jon wykładaŭ im, świedčučy ab karaleŭstwie Božym i pierakonywajučy ich ab Jezusie z zakonu Majsieja i prarokaŭ ad ranku až da wiečara.

І адных перако́нвала ска́занае, а другія не ве́рылі.

 

I niekatoryja wieryli tamu, što hawaryłasia, a niekatoryja nia wieryli.

Не ма́ючы згоды паміж сабою, яны сталі адыхо́дзіць пасля таго, як Павел сказаў наступныя словы: добра Дух Святы́ прамо́віў айцам нашым праз прарока Іса́ію,

 

I nia budučy pamiž saboju zhodnymi, adychodzili. Pawał kazaŭ adno słowa: Što dobra Duch światy hawaryŭ praz Izaija praroka da ajcoŭ našych (6, 9-10),

ка́жучы: «ідзі да народа гэтага і скажы: слы́хам пачу́еце — і не зразуме́еце, узіра́ючыся глядзе́ць будзеце — і не ўба́чыце;

 

kažučy: "Idzi da narodu hetaha i skažy da ich: Wucham budziecie słuchać i nie zrazumiejecie, i hledziačy budziecie ŭhladacca i nia ŭhledzicie.

бо агрубе́ла сэ́рца народа гэтага, і вуша́мі ледзь чу́юць, і вочы свае заплю́шчылі, каб не ўба́чыць вачы́ма, і не пачу́ць вуша́мі, і не ўразуме́ць сэ́рцам, і не навярну́цца, каб Я ацалíў іх».

 

Bo ahrubieła serca hetaha narodu, i wušami trudna čuli, i zapluščyli wočy swaje, kab časam nia ŭbačyć wačyma, i nie pačuć wušyma, i niezrazumieć sercam, i nie nawiarnucca, i kab ja nie azdarawiŭ ich".

Дык вось, няхай вам будзе вядома, што язы́чнікам пасла́на спасе́нне Божае; яны і пачу́юць.

 

Dyk niachaj budzie wam wiedama, što pahanam pasłana hetaje zbaŭleńnie Božaje, i jany buduć słuchać.

Калі ён гэта сказаў, Іудзеі пайшлі ад яго, моцна спрача́ючыся паміж сабою.

 

I kali jon hetaje skazaŭ, wyjšli ad jaho žydy, majučy pamiž saboju wialikuju sprečku.

І жыў Павел цэлыя два гады́ на ўла́сным утрыма́нні і прыма́ў усіх, хто прыхо́дзіў да яго,

 

I žyŭ praz cełyja dwa hady ŭ swajej naniataj kwatery, i pryjmaŭ usich, jakija prychodzili da jaho,

прапаве́дуючы Царства Божае і ву́чачы пра Госпада Іісуса Хрыста з усёю адва́гаю бесперашко́дна.

 

abwiaščajučy karaleŭstwa Božaje i wučačy ab Panu Jezusie Chryście z usiej adwahaj, biez pieraškody.