Дзеі 21 разьдзел

 

 

Пасля таго, як мы, расста́ўшыся з імі, адплылí, то прамы́м шля́хам прыбылí на Кос, а насту́пнага дня — на Ро́дас, і адтуль у Пата́ру;

 

Kali-ž stałasia, što my adpłyli, rastaŭšysia z imi, my naprastki prybyli ŭ Kos, a na druhi dzień u Rodos, a adtul u Pataru.

і, знайшо́ўшы карабе́ль, які накіро́ўваўся ў Фінікíю, мы ўзышлí на яго і адплылí.

 

I kali znajšli karabiel, jaki adpływaŭ u Fenicyju, my ŭzyjšoŭšy adpłyli.

Калі паказа́ўся Кіпр, мы, пакíнуўшы яго зле́ва, паплылí ў Сíрыю і прыста́лі ў Ты́ры, бо там трэба было́ з карабля́ вы́грузіць тавар.

 

Kali-ž my pakazalisia pierad Cypram, pakinuŭšy jaho nalewa, papłyli ŭ Syryju. I prybyli ŭ Tyr, bo tam karabiel mieŭ wyhruzić ciažar.

І, знайшо́ўшы ву́чняў, мы засталíся там на сем дзён; яны, па натхне́нню Ду́ха, каза́лі Паўлу не ісці ў Іерусалім.

 

A znajšoŭšy wučniaŭ, my prabyli tam siem dzion; jany kazali Paŭłu praz Ducha, kab nia išoŭ u Jeruzalim.

Пасля таго, як мы правялí гэтыя дні, мы вы́йшлі і адпра́віліся ў дарогу, і праводзілі нас усе з жанчы́намі і дзе́цьмі аж за горад; а на бе́разе, стаўшы на кале́ні, мы памалíліся.

 

Kali- ž skončylisia dni, my wyrušyŭšy išli. Usie prawodzili nas z žonkami i dziaćmi až za horad, i staŭšy na kaleni na bierazie, my malilisia.

І, развіта́ўшыся адны з аднымі, мы ўзышлí на карабе́ль, а яны вярну́ліся да сябе.

 

I raźwitaŭšysia adny z druhimi, my ŭzyjšli na karabiel, a jany wiarnulisia da siabie.

Мы, завяршы́ўшы пла́ванне з Ты́ра, прыбылí ў Пталемаíду і, прывіта́ўшы брато́ў, засталíся на адзін дзень у іх.

 

A my, skončyŭšy pławańnie, z Tyru prybyli ŭ Ptołemaidu, i prywitaŭšysia z bratami, prabyli ŭ ich adzin dzień.

Назаўтра ж мы, якія былí з Паўлам, адпра́віліся і прыйшлі ў Кесары́ю і, увайшоўшы ў дом Філіпа дабраве́сніка, аднаго з сямі дыя́канаў, засталíся ў яго.

 

A na druhi dzień wyrušyŭšy, prybyli ŭ Cezareju. I ŭwajšoŭšy ŭ dom Filipa ewanelista, katory byŭ adnym z siamioch, zatrymalisia ŭ jaho.

А ў яго былí чатыры дачкí, дзевы, якія праро́чылі.

 

U jaho-ž byli čatyry dočki dziaŭčaty, jakija praročyli.

У той час, як мы на праця́гу многіх дзён застава́ліся ў іх, прыбы́ў з Іудзеі нейкі прарок, па íмені Ага́ў,

 

I kali my prabyli niekalki dzion, nadyjšoŭ z Judei adzin prarok, na imia Ahab.

і, прыйшоўшы да нас, узяў пояс Паўла і, звяза́ўшы сабе но́гі і ру́кі, сказаў: так гаво́рыць Дух Святы́: «му́жа, якому нале́жыць гэты пояс, звя́жуць у Іерусаліме Іудзеі і аддаду́ць у ру́кі язы́чнікаў».

 

Jon, pryjšoŭšy da nas, uziaŭ pojas Paŭła, i źwiazaŭšy sabie nohi i ruki, skazaŭ: Hetaje kaža Duch światy: "Muža, da katoraha naležyć hety pojas, tak źwiažuć u Jeruzalimie žydy i addaduć u ruki pahanaŭ".

Калі мы пачулі гэта, то і мы, і та́машнія прасілі, каб ён не ішоў у Іерусалім.

 

Pačuŭšy hetaje, prasili my i tyja, što byli z taho miesca, kab nia išoŭ u Jeruzalim.

Але Павел у адказ сказаў: што вы робіце, пла́чучы і разрыва́ючы маё сэ́рца?а́ я не толькі хачу быць вя́знем, але і паме́рці ў Іерусаліме гатовы за імя́ Госпада Іісуса.

 

Tady adkazaŭ Pawał i skazaŭ: što wy robicie, płačučy i nadrywajučy majo serca? Bo ja nia tolki być źwiazanym, ale i pamiorci ŭ Jeruzalimie hatoŭ dziela imieni Pana Jezusa.

І паколькі ён не паддава́ўся ўгаво́рам, мы супако́іліся і сказалі: няхай будзе воля Гасподняя!

 

A kali my jaho nie mahli pierakanać, my supakoilisia, kažučy: Niachaj staniecca wola Pana.

Пасля гэтых дзён, падрыхтава́ўшыся, мы пайшлі ў Іерусалім;

 

Paśla-ž hetych dzion pryhatowiŭšysia, my išli ŭ Jeruzalim.

ішлі з намі і некато́рыя вучні з Кесары́і, право́дзячы нас да нейкага Мна́сана Кіпрыёта, да́ўняга вучня, каб нам пажы́ць у яго.

 

Išli-ž z nami i wučni z Cezarei, wiadučy z saboju adnaho cypryjca Mnasona, daŭniaha wučnia, u katoraha my mieli haścić.

Калі ж мы прыбылí ў Іерусалім, браты́ з радасцю прынялí нас.

 

I kali my pryjšli ŭ Jeruzalim, braty pryniali nas achwotna.

На другі дзень Павел прыйшоў з намі да Іакава, прыйшлі і ўсе прасвітары.

 

A na druhi dzień uwajšoŭ Pawał z nami da Jakuba i sabralisia ŭsie staršyja.

І, павітаўшы іх, Павел стаў расказваць падрабя́зна, што́ зрабіў Бог у язычнікаў праз служэ́нне яго.

 

Prywitaŭšy ich, raskazwaŭ padrabiazna, što Boh učyniŭ siarod pahanaŭ praz jahonaje słužeńnie.

Вы́слухаўшы яго, яны сла́вілі Бога і казалі: бачыш, брат, колькі тысяч Іудзеяў уве́равалі, і ўсе яны руплíўцы закона;

 

jany-ž wysłuchaŭšy, sławili Boha i skazali jamu: Widziš, bracie, skolki jość tysiačaŭ pasiarod žydoŭ, katoryja ŭwieryli, a ŭsie jany rupnyja słuhi zakonu.

а пра цябе яны чулі, бы́ццам ты ўсіх Іудзеяў, якія жыву́ць сярод язы́чнікаў, навуча́еш адсту́пніцтву ад Маісея, ка́жучы, каб яны не абрэ́звалі сваіх дзяцей і не трыма́ліся айцоўскіх звы́чаяў.

 

A pačuli jany ab tabie, što wučyš adstupnictwa ad Majsieja tych žydoŭ, jakija jość pasiarod pahanaŭ, kažučy, što jany nie pawinny abrazać synoŭ swaich i pastupać pawodle zwyčaju.

Дык што ж? Напэўна, збяру́цца многія, бо пачу́юць, што ты прыйшоў.

 

Dyk što-ž? Peŭnie-ž treba, kab sabraŭsia narod, bo pačujuć, što ty pryjšoŭ.

Зрабі ж тое, што́ мы скажам табе: ёсць у нас чатыры мужы́, якія ма́юць на сабе абе́т;

 

Dyk zrabi hetaje, što my tabie kažam: Jość u nas čatyry mužy, katoryja majuć na sabie šlubawańnie.

вазьмі іх і ачы́сціся з імі, і прымí на сябе выда́ткі на ахвяру за іх, каб яны абстры́глі свае гало́вы; тады даве́даюцца ўсе, што пачу́тае імі пра цябе — няпраўда, а што і сам ты жыве́ш, захо́ўваючы закон.

 

Uziaŭšy ich, aświacisia z imi i zapłaci za ich, kab jany astryhli hałowy; i pazanajuć usie, što toje, što ab tabie čuli, jość falš, ale što i sam bierahučy zakon chodziš.

А пра язы́чнікаў, якія ўве́равалі, мы піса́лі пасла́нне, пастанавíўшы, каб яны нічога такога не прытры́мліваліся, а толькі асцерага́ліся ідалаахвя́рнага, крывí, заду́шанага і блу́ду.

 

Ab tych-ža, katoryja ŭwieryli z pahanaŭ, my napisali, pastanaŭlajučy: kab jany ŭstrymalisia ad achwiarawanaha bałwanom, i krywi, i dušanaha, i błudu.

Тады Павел, узя́ўшы тых мужо́ў і ачы́сціўшыся з імі, на другí дзень увайшоў у храм і абвясцíў пра заканчэ́нне дзён ачышчэ́ння, калі павінна быць прыне́сена за кожнага з іх прынашэ́нне.

 

Tady Pawał, uziašy mužoŭ, na zaŭtrašni dzień, budučy ačyščany z imi, uawajšoŭ u światyniu, abwiaščajučy zakančeńnie dzion ačyščeńnia, jak za kožnaha z ich budzie złožana achwiara.

Калі ж сем дзён завярша́ліся, Асійскія Іудзеі, уба́чыўшы яго ў храме, падбухто́рылі ўвесь народ і накла́лі на яго ру́кі,

 

Kali-ž končylisia siem dzion, tyja žydy, što byli z Azii, ubačyŭšy jaho ŭ światyni, padburyli ŭwieś narod i nałažyli na jaho ruki, kryčačy:

закрыча́ўшы: мужы́ Ізра́ільскія, дапамажы́це! гэты чалавек усіх усю́ды навуча́е су́праць народа, і закона, і месца гэтага; а яшчэ і Э́лінаў увёў у храм і апага́ніў святое ме́сца гэтае.

 

Mužy izrailskija, pamažecie! Heta toj čaławiek, katory prociŭ narodu i hetaha miesca ŭsiudy usich wučačy, jašče i pahanaŭ uwioŭ u światyniu i źniawažyŭ hetaje miesca światoje.

Бо яны перад тым бачылі з ім у горадзе Трафíма Эфе́сяніна і думалі, што Павел увёў яго ў храм.

 

Bo jany bačyli z im u horadzie Trachima Efezca, katoraha, dumali, Pawał uwioŭ u światyniu.

Узру́шыўся ўвесь горад, і сышо́ўся народ; і, схапíўшы Паўла, яны пацягну́лі яго прэч з храма, і адразу зачы́нены былí дзверы.

 

I parušyŭsia ŭwieś horad, i zrabiłasia zboryšča narodu. I ŭziaŭšy Paŭła, ciahnuli jaho za światyniu, i zaraz-ža dźwiery byli začynieny.

Калі ж яны хацелі забіць яго, дайшла да тысячанача́льніка палка́ вестка, што ўвесь Іерусалім узбу́раны;

 

Kali-ž jany chacieli jaho zabić, dana znać tysiačniku, što ŭzburyŭsia ŭwieś Jeruzalim.

той, адразу ўзя́ўшы воінаў і сотнікаў, пабег да іх; яны ж, уба́чыўшы тысячанача́льніка і воінаў, пераста́лі біць Паўла.

 

Jon zaraz-ža ŭziaŭšy žaŭnieraŭ i sotnikaŭ, prybieh da ich. Jany ŭbačyŭšy tysiačnika i žaŭnieraŭ, pierastali bić Paŭła.

Тады тысячанача́льнік, наблíзіўшыся, узяў яго і загада́ў звяза́ць яго двума́ ланцуга́мі, і пытаўся, хто ён і што зрабіў.

 

Tady tyjasčnik prystupiŭšy, uziaŭ jaho i prykazaŭ jaho źwiazać dwama łancuhami, i pytaŭsia, chto jon i što zrabiŭ.

У натоўпе адны крыча́лі адно, а другія — другое; і ён, не здо́леўшы з-за шуму даве́дацца нічога пэ́ўнага, загада́ў ве́сці яго ў крэпасць.

 

A kožny ŭ hramadzie kryčaŭ što inšaje. I nia mohučy čaho peŭnaha dawiedacca dziela razruchi, prykazaŭ wieści jaho ŭ łahier.

Калі ж Павел апыну́ўся на прысту́пках, то воінам прыйшло́ся не́сці яго з прычыны на́ціску нато́ўпу,

 

A kali pryjšoŭ da schodaŭ, pryjšłosia žaŭnieram nieści jaho dziela naporu narodu.

бо мноства народу ішло ўслед і крыча́ла: смерць яму́!

 

Bo išło ŭśled mnostwa narodu, kryčačy: Kaźni jaho!

Пры ўваходзе ў крэпасць Павел кажа тысячанача́льніку: можна мне сказа́ць нешта табе́ А той сказаў: дык ты ўме́еш па-грэчаску?

 

I kali pačynali ŭwadzić Paŭła ŭ łahier, jon skazaŭ tysiačniku: Ci možna mnie niešta skazać? Jon skazaŭ: Umieješ pa-hrecku?

значыць, ты не той Егіпця́нін, які нядаўна ўчынíў бунт і вы́веў у пустыню чатыры тысячы чалавек сіка́рыяў?

 

Ci ty nie ehipcianin, što pierad hetymi dniami padniaŭ razruchu i wywieŭ u pustyniu čatyry tysiačy mužoŭ razbojnikaŭ?

Павел жа сказаў: я Іудзей, Тарся́нін, грамадзя́нін немалазна́чнага Кілікíйскага горада; прашу цябе, дазволь мне прамо́віць да народу.

 

I skazaŭ da jaho Pawał: Ja-to čaławiek žyd z Tarsu ŭ Cylicyi, hramadzianin wiedamaha horadu, i prašu ciabie, pazwol mnie prahawaryć da narodu.

Калі ж той дазволіў, Павел, сто́ячы на прысту́пках, даў народу знак рукой; і калі наста́ла глыбокае маўча́нне, ён пачаў гаварыць на яўрэйскай мове, ка́жучы:

 

I kali toj pazwoliŭ, Pawał, stojačy na schodach, daŭ znak rukoju narodu i kali zrabiłasia wialikaja ciš, prahawaryŭ u žydoŭskaj mowie, kažučy: