Дзеі 2 разьдзел

 

 

Як настаў дзень Пяцьдзясятніцы, усі яны былі разам на адным месцу.

 

I kali spaŭnialisia dni Siomuchi, byli jany ŭsie razam na tym-ža miescy.

І зьнецікі стаўся гук ізь неба, бы ад павеву буйнога ветру, і напоўніў увесь дом, ідзе яны сядзелі.

 

I staŭsia raptam z nieba šum, jak-by nadychodziačaha silnaha wietru, i napoŭniŭ uwieś dom, dzie jany siadzieli.

І зьявіліся ім падзеленыя языкі, бы агнёвыя, і асеў на кажным адзін ізь іх.

 

I pakazalisia im paraździalanyja jazyki jak-by ahniu, i sieŭ na kožnym adnym z ich.

І напоўніліся ўсі Духам Сьвятым і пачалі гукаць іншымі мовамі, як тый Дух даваў ім вымаўляць.

 

I byli napoŭnieny ŭsie Ducham światym, i pačali hawaryć roznymi mowami, tak jak Duch światy dawaŭ im wymaŭlać.

Былі ж там у Ерузаліме прыяжджомыя Юдэі, людзі набожныя, ад усялякага народу пад нябёсамі.

 

Byli-ž u Jeruzalimie prabywajučyja žydy, mužy nabožnyja, z usiakaha narodu, što jość pad niebam.

Як жа стаўся гук, зышлася множасьць, і былі зумеўшыся, бо кажны чуў іх гукаючых да іх ягоным собскім нарэччам.

 

Kali-ž staŭsia hety hołas, źbiehłasia mnostwa i ŭstrywožyłasia ŭ myśli, bo kožny čuŭ ich haworačych swajej mowaj.

І ўсі зумяваліся а дзіваваліся, гукаючы мяжсобку: «Ці ня ўсі гукаючыя Ґалілеяне?

 

Astaŭpianieli-ž usie i dziwilisia, kažučy: Ci-ž woś hetyja ŭsie, što haworać, nia jość halilejanie?

Як жа мы чуем кажны собскае нарэчча, у каторым нарадзіліся,

 

I jak-ža my kožny čuli swaju mowu, u jakoj naradzilisia?

Парфяне а Мідзяне а Еламіты а жыхары Месопотамы а Юдэі а Каппадокі, Понту а Азі,

 

Party i medy, i ełamity, i žychary Mezapotamii, Judei i Kapadocyi, Pontu i Azii,

Фрыґі а Памфілі, Ягіпту а часьцяў Лібы, сумежных ізь Кірэнаю, а прыяжджомыя Рымляне, Юдэі а нова на веру наверненыя,

 

Fryhii i Pamfilii, Ehiptu i staron Libii, katoraja jość kala Cyreny, i prychodžyja rymskija,

Крыцяне а Арабаве, чуем іх нашымі мовамі гукаючых празь вялікія справы Божыя?»

 

žydy i nawiernienyja, krycianie i araby, my čuli ich haworačymi našymi mowami wialikaści Božyja.

І ўсі зумяваліся, і ў клопатнай парусе гукалі адны адным: «Што гэта значыцца?»

 

I staŭpianieli ŭsie i dziwilisia, kažučy adzin da druhoha: što heta maje być?

Але іншыя, насьміхаючыся, гукалі: «Яны ўпіліся новым віном».

 

A inšyja, naśmiachajučysia, kazali: što jany napilisia maładoha wina.

Пётра ж, стаўшы з адзінанцацьма, узьняў голас свой і прамовіў да іх: «Мужы Юдэйскія і ўсі жыхары Ерузаліму! хай будзе ведама вам, і ўважайце на словы мае:

 

Staŭšy-ž Piotr z adzinaccaćma padniaŭ hołas swoj i hawaryŭ im: Mužy žydoŭskija i ŭsie, što žywiecio ŭ Jeruzalimie, heta niachaj budzie wam wiedama i pryjmiecie da wušej słowy maje.

Яны не п’яныя, як вы ўвабражаеце сабе, бо трэйцяя гадзіна дня;

 

Bo nia jość hetyja pjanyja, jak wy dumajecie, bo jość treciaja hadzina dnia; ale jość toje, što skazana praz praroka Joela (2,

Але гэта сказанае прарокам Ёелям:

 

— 32):

"І будзе апошніх дзён, кажа Бог, выльлю з Духа Свайго на ўсе цела; і будуць праракаць сынове вашы а дачкі вашы, і маладзёны вашы будуць відзець відзені, і старыя вашыя будуць сьніць сны.

 

"I budzie ŭ apošnija dni (kaža Pan) wylu z Ducha majho na ŭsiakaje cieła, i buduć praročyć syny wašyja i dočki wašyja, a maładziany wašyja buduć bačyć źjawy, a starcy wašyja sny buduć śnić.

Але, і на слугаў Сваіх і на служэбкі Свае выльлю тых дзён із Духа Свайго, і яны будуць праракаць.

 

I na słuh-to maich i na słužki maje ŭ henyja dni wylu z Ducha majho i buduć praročyć.

І дам чудосы на небе ўгары і знакі на зямлі далавах, кроў а агонь а куродым.

 

I dam cudy na niebie ŭhary i znaki na ziamli ŭnizie; kroŭ i ahoń i kurawa dymu.

Сонца абернецца ў цемнь, і месяц у кроў, уперад чымся настане дзень Спадароў, вялікі а славуты.

 

Sonca abierniecca ŭ ciemru i miesiac u kroŭ, pierš čym pryjdzie dzień Pana wialiki i jaŭny.

І станецца, што кажны, хто будзе гукаць імя Спадарова, спасецца".

 

I budzie: usiaki chto-tolki pryzawie imia Pana, zbaŭleny budzie".

«Мужы ізраельскія! слухайце словы гэтыя: Ісуса Назарэцкага, мужа, пасьветчанага вам Богам учынкамі магутнасьці а чудосамі а знакамі, што Бог учыніў перазь Яго сярод вас, як вы самы ведаеце,

 

Mužy izrailskija, pasłuchajcie słoŭ hetych! Jezusa Nazarenskaha, muža paćwierdžanaha miž wami ad Boha mocami i cudami i znakami, jakija ŭčyniŭ Boh praz jaho pasiarod was, jak i wy wiedajecie,

Яго радаю і перадведаньням Божым выданага, вы рукою бяспраўных укрыжавалі а забілі.

 

hetaha aznačanaj radaj i prazoram Božym wydanaha, wy rukami niahodnych zamučyŭšy zahubili.

Бог ускрысіў Яго, раскволіўшы путы сьмерці, бо нельга было ёй удзяржаць Яго гэтымі.

 

Jaho ŭskrasiŭ Boh, raźwiazaŭšy boli piekła, dziela taho što niemahčyma było jamu ŭdziaržać jaho.

Бо Давід кажа ўзглядам Яго: "Я бачыў Спадара кажначасна перад сабою; бо Ён па правіцы маёй, каб я не захістаўся.

 

Bo Dawid kaža ab im: "Widzieŭ ja Pana prad wačami maimi zaŭsiody, bo jon prawaruč mianie, kab ja nie zachistaŭsia.

Затым сэрца мае цешылася, і язык мой весяліўся, нават і цела мае будзе жыхарыць у надзеі;

 

Dziela hetaha ŭzradawałasia serca majo i raźwiesialiŭsia jazyk moj; dahetaha i cieła majo supačynie ŭ nadziei.

Бо Ты не пакінеш душы мае ў пекле ані дасі Сьвятому бачыць расклад.

 

Bo nie pakinieš dušy majej u piekle, i nie dasi światomu twajmu ŭbačyć hnićcia.

Ты даў імне пазнаці дарогі жыцьця; Ты напоўніў мяне радасьцяй перад відам Сваім".

 

Učyniŭ ty mnie wiedamymi darohi žyćcia i napoŭniš mianie radaściaj pierad woblikam twaim" (Ps. 15, 8-11).

Мужы браты, няхай будзе дазволена гукаць выразьліва праз патрыярха Давіда, што ён памер і пахаваны, і помнік ягоны памеж нас дагэтуль.

 

Mužy braty, niachaj-ža možna budzie śmieła skazać da was ab patryjarchu Dawidzie, što jon pamior i pachawany, i hrob jahony jość u nas až pa siańniašni dzień.

Будучы ж прарокам і ведаючы, што Бог із прысягаю абяцаў з плоду сьцёгнаў ягоных пасадзіць на пасадзе ягоным,

 

Dyk jon, budučy prarokam i wiedajučy, što jamu Boh prysiahaj prysiahnuŭ, što z płodu pajaśnicy jahonaj budzie siadzieć na pasadzie jaho,

Ён перадбачыўшы, гукаў праз ускрысеньне Хрыста, што не пакінены будзе Ён у пекле ані абача цела Ягонае раскладу.

 

pradbačyŭšy skazaŭ ab uskrasieńni Chrysta, što jon ani pakinieny jość u piekle, ani cieła jahonaje nia bačyła hnićcia.

Гэтага Ісуса Бог ускрысіў, чаго ўсі мы сьветкі.

 

Hetaha Jezusa ŭskrasiŭ Boh, čaho my ŭsie jość świedki.

Дык, будучы ўзьняты правіцаю Божай і адзяржаўшы ад Айца абятніцу Сьвятога Духа, Ён выліў тое, што бачыце а чуеце.

 

Dyk uzwyšany prawicaju Božaju i atrymaŭšy ad Ajca abiacańnie Ducha światoha, jon wyliŭ taho, kaho wy bačycie i čujecie.

Бо Давід ня ўзьнёсься да нябёс, але ён сам кажа: "Сказаў Спадар Спадару майму: сядзь па правіцы Маёй,

 

Bo Dawid nia ŭzyjšoŭ u nieba, ale sam kaža: "Skazaŭ Pan Panu majmu, siadź prawaruč mianie,

Пакуль Я пакладу непрыяцеляў Тваіх казулькаю пад ногі Твае".

 

pakul pałažu worahaŭ twaich padnožžam noh twaich" (Ps. 109, 1).

Дык няхай увесь дом Ізраеляў напэўна ведае, што Бог учыніў Яго, Гэтага Ісуса, Каторага вы ўкрыжавалі, Спадаром а Хрыстом».

 

Dyk niachaj napeŭna wiedaje ŭwieś dom Izraila, što Boh učyniŭ jaho i Panam i Chrystom, hetaha Jezusa, katoraha wy ŭkryžawali.

Пачутае баданула ім у сэрца, і сказалі Пётру а іншым апосталам: «Што мы маем рабіць, мужы браты?»

 

Pačuŭšy-ž hetaje, skryšylisia sercam i skazali da Piatra i da inšych apostałaŭ: što nam rabić, mužy braty?

Пётра сказаў ім: «Пакайцеся а ахрысьціцеся кажны з вас у імя Ісуса Хрыста дзеля дараваньня грахоў, — і адзяржыце дар Сьвятога Духа;

 

A Piotr da ich: Pakutujcie (kaža) i niachaj kožny z was achryścicca ŭ imia Jezusa Chrysta na adpuščeńnie hrachoŭ wašych, i wy atrymajecie dar Ducha światoha.

Бо вам ёсьць абятніца й дзяцём вашым і ўсім далёкім толькім, колькіх пагукае Спадар Бог наш».

 

Bo dla was jość abiacańnie i dla dziaciej wašych, i dla ŭsich, chto jość daloka, kaho-tolki pakliča Pan Boh naš.

І шмат якімі іншымі словамі ён урочыста сьветчыў і захочаваў іх, кажучы: «Ратуйцеся ад роду гэтага крутадушнага».

 

Jašče mnohimi inšymi sławami świedčyŭ i napaminaŭ ich, kažučy: Ratujciesia ad hetaha niahodnaha rodu.

Тады тыя, што ахвотна прынялі слова ягонае, былі ахрышчаны; і дадана таго дня душаў каля трох тысячаў.

 

Dyk tyja, što pryniali mowu jaho, byli achryščany. I dałučyłasia ŭ toj dzień kala troch tysiač duš.

І яны непарушна трывалі ў навуццы апосталаў а ўзаем’ю, у ламеньню хлеба а ў малітвах.

 

I trywali ŭ nawucy apostałaŭ i ŭ supolnictwie łamańnia chleba i ŭ malitwach.

І боязьнь агарнула кажную душў, і шмат чудосаў а знакоў было зьдзеяна апосталамі.

 

I byŭ u kožnaj dušy strach; mnoha tak-ža cudaŭ i znakaŭ dziejałasia praz apostałaŭ u Jeruzalimie, i wialikaja bajaźń była wa ŭsich.

І ўсі вернікі былі разам, і мелі ўсе супольнае.

 

Tak-ža ŭsie, što wieryli, byli razam i mieli ŭsio supolnaje.

І прадавалі двары свае а маемасьці, і раздавалі ўсім, подле патрэбы кажнага.

 

Majemaść i dabro pradawali i dzialili ich usim, jak kožnamu treba było.

І дзень пры дню непарушна трывалі ў сьвятьгаі, і, ломячы хлеб па дамох, дзялілі ежу ў радасьці а ў прасьціні сэрца,

 

Štodnia tak-ža adnadušna trywajučy ŭ światyni; i łamajučy chleb pa damoch, spažywli ježu z radaściaj i prastatoj serca,

Хвалячы Бога і маючы зычлівасьць у ўсяго люду. Спадар жа што дзень дадаваў да царквы спасаных.

 

chwalačy Boha i majučy łasku ŭ usiaho narodu. Pan-ža štodnia dabaŭlaŭ da supolnaści tych, što mieli być zbaŭleny.