Дзеі 2 разьдзел

 

 

І, калі спаўняўся дзень Пяцідзесятніцы, усе былі разам у тым жа месцы.

 

I kali spaŭnialisia dni Siomuchi, byli jany ŭsie razam na tym-ža miescy.

І раптам стаўся шум з неба, як бы ад наляцеўшага буйнага ветру, ды напоўніў увесь дом, дзе яны сядзелі.

 

I staŭsia raptam z nieba šum, jak-by nadychodziačaha silnaha wietru, i napoŭniŭ uwieś dom, dzie jany siadzieli.

І паказаліся ім паасобна языкі, як бы агнявыя, і паселі на кожнага з іх;

 

I pakazalisia im paraździalanyja jazyki jak-by ahniu, i sieŭ na kožnym adnym z ich.

і напоўнены былі яны ўсе Духам Святым, і пачалі гаварыць іншымі мовамі так, як ім Дух даваў прамаўляць.

 

I byli napoŭnieny ŭsie Ducham światym, i pačali hawaryć roznymi mowami, tak jak Duch światy dawaŭ im wymaŭlać.

Жылі тады ў Ерузаліме юдэі, людзі пабожныя, з усіх народаў, што ёсць пад небам;

 

Byli-ž u Jeruzalimie prabywajučyja žydy, mužy nabožnyja, z usiakaha narodu, što jość pad niebam.

і, калі ўзняўся гэты голас, збеглася мноства людзей, і дзівіліся, бо кожны чуў іх, як прамаўлялі на яго мове.

 

Kali-ž staŭsia hety hołas, źbiehłasia mnostwa i ŭstrywožyłasia ŭ myśli, bo kožny čuŭ ich haworačych swajej mowaj.

Слупянелі яны і дзівіліся, кажучы: «Ці ж, вось, гэтыя ўсе, што прамаўляюць, не галілейцы?

 

Astaŭpianieli-ž usie i dziwilisia, kažučy: Ci-ž woś hetyja ŭsie, što haworać, nia jość halilejanie?

Дык як жа мы кожны чуем сваю ўласную мову, у якой мы нарадзіліся?

 

I jak-ža my kožny čuli swaju mowu, u jakoj naradzilisia?

Парты і мідзяне, эламіты і жыхары Месапатаміі, Юдэі і Кападоцыі, Понта і Азіі,

 

Party i medy, i ełamity, i žychary Mezapotamii, Judei i Kapadocyi, Pontu i Azii,

Фрыгіі і Памфіліі, Егіпта і частак Лібіі, што каля Цырэны, і прыбыльцы з Рыма,

 

Fryhii i Pamfilii, Ehiptu i staron Libii, katoraja jość kala Cyreny, i prychodžyja rymskija,

а таксама юдэі і празеліты, крыцяне і арабы, — чуем, што яны гавораць пра веліч Божую на нашых мовах».

 

žydy i nawiernienyja, krycianie i araby, my čuli ich haworačymi našymi mowami wialikaści Božyja.

І дзівіліся ўсе, і не разумелі гэтага, кажучы адзін аднаму: «Што гэта можа быць?»

 

I staŭpianieli ŭsie i dziwilisia, kažučy adzin da druhoha: što heta maje być?

А іншыя, падсмейваючыся, казалі: «Можа быць, яны напіліся маладога віна?»

 

A inšyja, naśmiachajučysia, kazali: što jany napilisia maładoha wina.

Тады Пётра, стаўшы з адзінаццаццю, узвысіў голас свой і сказаў ім: «Мужы юдэйскія ды ўсе жыхары Ерузаліма, хай будзе вам гэта ведама, і ўспрыміце вушамі мае словы!

 

Staŭšy-ž Piotr z adzinaccaćma padniaŭ hołas swoj i hawaryŭ im: Mužy žydoŭskija i ŭsie, što žywiecio ŭ Jeruzalimie, heta niachaj budzie wam wiedama i pryjmiecie da wušej słowy maje.

Гэтыя людзі не п’яныя, як вы думаеце, бо трэцяя гадзіна дня,

 

Bo nia jość hetyja pjanyja, jak wy dumajecie, bo jość treciaja hadzina dnia; ale jość toje, što skazana praz praroka Joela (2,

але гэта спаўняецца тое, што сказана праз прарока Ёэля:

 

— 32):

“І будзе: у апошнія дні, — кажа Бог, — вылью ад Духа Майго на кожнае цела; і будуць праракаваць сыны вашы і дочкі вашы, і юнакі вашы будуць бачыць з’явы, і старыя вашы будуць бачыць сны.

 

"I budzie ŭ apošnija dni (kaža Pan) wylu z Ducha majho na ŭsiakaje cieła, i buduć praročyć syny wašyja i dočki wašyja, a maładziany wašyja buduć bačyć źjawy, a starcy wašyja sny buduć śnić.

І на паслугачоў Маіх і на паслугачак вылью ў тыя дні ад Духа Майго, і будуць праракаваць.

 

I na słuh-to maich i na słužki maje ŭ henyja dni wylu z Ducha majho i buduć praročyć.

І дам цуды на небе, угары, ды знакі на зямлі, унізе кроў і агонь, і слупы дыму;

 

I dam cudy na niebie ŭhary i znaki na ziamli ŭnizie; kroŭ i ahoń i kurawa dymu.

сонца зменіцца ў цемру, і месяц — у кроў, перш чым прыйдзе дзень Госпадаў, вялікі і слаўны.

 

Sonca abierniecca ŭ ciemru i miesiac u kroŭ, pierš čym pryjdzie dzień Pana wialiki i jaŭny.

І будзе: кожны, хто пакліча імя Госпада, будзе збаўлены”.

 

I budzie: usiaki chto-tolki pryzawie imia Pana, zbaŭleny budzie".

Мужы ізраэльскія, паслухайце словы гэтыя: Ісуса Назарэя, Мужа, засведчанага перад вамі Богам моцамі, цудамі і знакамі, якія Бог учыніў праз Яго між вамі, як вы самі ведаеце,

 

Mužy izrailskija, pasłuchajcie słoŭ hetych! Jezusa Nazarenskaha, muža paćwierdžanaha miž wami ad Boha mocami i cudami i znakami, jakija ŭčyniŭ Boh praz jaho pasiarod was, jak i wy wiedajecie,

Яго вось, Які паводле вызначанага рашэння і наканавання Божага быў выдадзены, вы, рукамі беззаконных прыбіўшы цвікамі, забілі,

 

hetaha aznačanaj radaj i prazoram Božym wydanaha, wy rukami niahodnych zamučyŭšy zahubili.

але Бог уваскрасіў Яго, вызваліўшы ад пакут смерці, бо немагчыма было, каб яна авалодала Ім.

 

Jaho ŭskrasiŭ Boh, raźwiazaŭšy boli piekła, dziela taho što niemahčyma było jamu ŭdziaržać jaho.

Бо Давід кажа адносна Яго: “Стаяў я перад Госпадам маім заўсёды; паколькі Ён праваруч мяне, нічога не баюся.

 

Bo Dawid kaža ab im: "Widzieŭ ja Pana prad wačami maimi zaŭsiody, bo jon prawaruč mianie, kab ja nie zachistaŭsia.

Дзеля таго ўзрадавалася сэрца маё і ўзвесялілася душа мая; звыш таго, і цела маё супакоіцца ў спадзяванні.

 

Dziela hetaha ŭzradawałasia serca majo i raźwiesialiŭsia jazyk moj; dahetaha i cieła majo supačynie ŭ nadziei.

Бо не пакінеш душы маёй у пекле ды не дасі Святому Твайму ўбачыць парахненне.

 

Bo nie pakinieš dušy majej u piekle, i nie dasi światomu twajmu ŭbačyć hnićcia.

Ты даў мне пазнаць дарогі жыцця, Ты напоўніш мяне радасцю ад аблічча Твайго”.

 

Učyniŭ ty mnie wiedamymi darohi žyćcia i napoŭniš mianie radaściaj pierad woblikam twaim" (Ps. 15, 8-11).

Мужы браты, хай дазволена мне будзе сказаць вам адкрыта пра патрыярха Давіда, што ён і памёр, і быў пахаваны, ды магіла яго захавалася ў нас да сённяшняга дня.

 

Mužy braty, niachaj-ža možna budzie śmieła skazać da was ab patryjarchu Dawidzie, što jon pamior i pachawany, i hrob jahony jość u nas až pa siańniašni dzień.

Як прарок, ён ведаў, што Бог прысягаў яму вернай прысягай, што ад плода сцёгнаў яго паводле цела паставіць Хрыста і пасадзіць на пасадзе Яго,

 

Dyk jon, budučy prarokam i wiedajučy, što jamu Boh prysiahaj prysiahnuŭ, što z płodu pajaśnicy jahonaj budzie siadzieć na pasadzie jaho,

і, прадбачачы, гаварыў пра ўваскрэсенне Хрыста, што душа Яго не застанецца ў пекле, ды што цела Яго не ўбачыць парахнення.

 

pradbačyŭšy skazaŭ ab uskrasieńni Chrysta, što jon ani pakinieny jość u piekle, ani cieła jahonaje nia bačyła hnićcia.

Гэтага вось Ісуса ўваскрасіў Бог, і мы ўсе — сведкі гэтага.

 

Hetaha Jezusa ŭskrasiŭ Boh, čaho my ŭsie jość świedki.

Ён быў правіцаю Божаю ўзвышаны, атрымаўшы ад Айца абяцанне Духа Святога, і выліў Яго, як вы бачыце і чуеце.

 

Dyk uzwyšany prawicaju Božaju i atrymaŭšy ad Ajca abiacańnie Ducha światoha, jon wyliŭ taho, kaho wy bačycie i čujecie.

Бо Давід не ўзышоў у неба, аднак ён кажа: “Сказаў Госпад Госпаду майму: “Сядзь праваруч Мяне,

 

Bo Dawid nia ŭzyjšoŭ u nieba, ale sam kaža: "Skazaŭ Pan Panu majmu, siadź prawaruč mianie,

аж дакуль пакладу непрыяцеляў Тваіх пад ногі Твае”.

 

pakul pałažu worahaŭ twaich padnožžam noh twaich" (Ps. 109, 1).

Дык хай вельмі цвёрда ведае ўвесь дом Ізраэля, што гэтага Ісуса, Якога вы ўкрыжавалі, Бог учыніў Госпадам і Хрыстом».

 

Dyk niachaj napeŭna wiedaje ŭwieś dom Izraila, što Boh učyniŭ jaho i Panam i Chrystom, hetaha Jezusa, katoraha wy ŭkryžawali.

Калі яны пачулі гэта, спакарыліся сэрцам ды пыталіся ў Пётры і іншых Апосталаў: «Дык што маем мы рабіць, мужы браты?»

 

Pačuŭšy-ž hetaje, skryšylisia sercam i skazali da Piatra i da inšych apostałaŭ: što nam rabić, mužy braty?

А Пётра сказаў ім: «Учыніце навяртанне, і хай кожны з вас прыме хрост у імя Ісуса Хрыста на адпушчэнне вашых грахоў, і атрымаеце дар Духа Святога;

 

A Piotr da ich: Pakutujcie (kaža) i niachaj kožny z was achryścicca ŭ imia Jezusa Chrysta na adpuščeńnie hrachoŭ wašych, i wy atrymajecie dar Ducha światoha.

бо вам належыць абяцанае і сынам вашым, ды ўсім тым, хто далёка, каго б ні паклікаў Госпад, Бог наш».

 

Bo dla was jość abiacańnie i dla dziaciej wašych, i dla ŭsich, chto jość daloka, kaho-tolki pakliča Pan Boh naš.

І многімі іншымі словамі сведчыў і ўшчуваў іх, кажучы: «Ратуйцеся ад гэтага роду распуснага».

 

Jašče mnohimi inšymi sławami świedčyŭ i napaminaŭ ich, kažučy: Ratujciesia ad hetaha niahodnaha rodu.

Дык тыя, што прыхільна прынялі яго словы, былі ахрышчаны; і ў той дзень было далучана каля трох тысяч душ.

 

Dyk tyja, što pryniali mowu jaho, byli achryščany. I dałučyłasia ŭ toj dzień kala troch tysiač duš.

І трывалі яны ў навуцы Апосталаў ды ў супольнасці, у ламанні хлеба і ў малітвах.

 

I trywali ŭ nawucy apostałaŭ i ŭ supolnictwie łamańnia chleba i ŭ malitwach.

І страх быў у кожнай душы, бо Апосталы чынілі мноства знакаў і цудаў.

 

I byŭ u kožnaj dušy strach; mnoha tak-ža cudaŭ i znakaŭ dziejałasia praz apostałaŭ u Jeruzalimie, i wialikaja bajaźń była wa ŭsich.

Усе тыя, што ўверылі, былі разам ды ўсё мелі супольнае,

 

Tak-ža ŭsie, što wieryli, byli razam i mieli ŭsio supolnaje.

і прадавалі маёмасць і ўласнасць ды дзялілі яе між тымі, у каго якая была патрэба;

 

Majemaść i dabro pradawali i dzialili ich usim, jak kožnamu treba było.

і штодзень аднадушна заставаліся ў святыні, і, ламаючы хлеб па дамах, спажывалі ежу ў радасці і прастаце сэрца,

 

Štodnia tak-ža adnadušna trywajučy ŭ światyni; i łamajučy chleb pa damoch, spažywli ježu z radaściaj i prastatoj serca,

славячы Бога і маючы ласку ва ўсяго народа. Госпад жа штодзень дадаваў да царквы збаўляемых.

 

chwalačy Boha i majučy łasku ŭ usiaho narodu. Pan-ža štodnia dabaŭlaŭ da supolnaści tych, što mieli być zbaŭleny.