Дзеі 8 разьдзел

 

 

А Саўл згаджаўся з забойствам яго. З таго дня пачалося вялікае пераследаванне супраць царквы, якая была ў Ерузаліме; і ўсе, за выключэннем Апосталаў, рассеяліся па землях Юдэі і Самарыі.

 

Staŭsia-ž u toj dzień wialiki praśled Kaścioła, jaki byŭ u Jeruzalimie. I razsypalisia ŭsie pa krainach Judei I Samaryi, aproč apostałaŭ.

А богабаязныя людзі пахавалі Сцяпана і зрабілі вялікае галашэнне па ім.

 

I pachawali Ściapana bahabojnaha ludzi i ŭčynili nad im wialiki płač.

Саўл жа пустошыў царкву, урываючыся ў дамы, і, хапаючы мужчын і жанчын, аддаваў іх у вязніцу.

 

Šawał-ža pustošyŭ Kaścioł; uwachodziačy ŭ damy i ciahnučy mužoŭ i žančyn, jon addawaŭ u wastroh.

А тыя, што рассеяліся, хадзілі, абвяшчаючы слова.

 

Dyk katoryja byli razsypaŭšysia, chadzili, abwiaščajučy słowa Božaje.

Піліп жа, прыбыўшы ў горад самарыйскі, прапаведаваў ім Хрыста.

 

Filip-ža, zajšoŭšy ŭ horad Samaryi, abwiaščaŭ im Chrystusa.

І людзі аднадушна прымалі, што казаў Піліп, слухаючы і бачачы знакі, якія ён учыняў:

 

A hramady ŭwažali na toje, što kazaŭ Filip, adnadušna słuchajučy i widziačy znaki, jakija čyniŭ.

бо з многіх, што былі апанаваны нячыстымі духамі, яны выходзілі, лямантуючы моцным голасам; і шмат спаралізаваных і кульгавых было аздароўлена.

 

Bo z mnohich tych, jakija mieli duchaŭ niačystych, wychodzili jany, kryčačy wialikim hołasam; i mnoha sparalizawanych i kulhawych było azdaroŭlenych.

І сталася вялікая радасць у тым горадзе.

 

Dyk stałasia wialikaja radaść u hetym horadzie.

А ў горадзе быў адзін чалавек, на імя Сімон, які раней займаўся чарадзействам і здзіўляў народ Самарыі, кажучы, што ён нехта вялікі;

 

Adzin-ža muž, na imia Symon, katory byŭ pierad hetym u horadzie čaraŭnikom, zwodziačy narod Samaryi, kažučy, što jon jość niešta wialikaje.

прыслухоўваліся да яго ўсе ад найменшага да найбольшага, кажучы: «Ён — моц Божая вялікая».

 

Jaho słuchali ŭsie ad najmienšaha až da najbolšaha, kažučy: Jon jość moc Božaja, što zawiecca wialikaja.

І лічыліся з ім, бо ён доўгі час чмуціў іх сваімі чарамі.

 

A ŭwažali jaho zatym, što praz mnoha času swaimi čarami čmuciŭ ich.

Але калі ўверылі Піліпу, які абвяшчаў добрую вестку пра Валадарства Божае і імя Ісуса Хрыста, дык мужчыны і жанчыны прымалі хрост.

 

Kali-ž uwieryli Filipu, abwiaščajučamu ab karaleŭstwie Božym, chryścilisia ŭ imia Jezusa Chrysta mužy i žanki.

Тады і Сімон сам уверыў і па атрыманні хросту далучыўся да Піліпа; і дзівіўся ён надта, бачачы, якія знакі і вялікія цуды ўчыняюцца.

 

Tady i sam Symon uwieryŭ, i kali byŭ achryščany, prystaŭ da Filipa. Bačačy tak-ža, što dziejalisia duža wialikija znaki i cudy, jon asłupianieŭšy dziwiŭsia.

Апосталы ж, што былі ў Ерузаліме, пачуўшы, што Самарыя прыняла слова Божае, паслалі да іх Пётру і Яна,

 

Kali-ž pačuli apostały, katoryja byli ŭ Jeruzalimie, što Samaryja pryniała słowa Božaje, pasłali da ich Piatra i Jana.

і калі яны прыбылі, то маліліся за іх, каб атрымалі Духа Святога;

 

Jany pryjšoŭšy, malilisia za ich, kab atrymali Ducha światoha;

бо не сыходзіў Ён яшчэ на ніводнага з іх, але былі яны толькі ахрышчаны ў імя Госпада Ісуса.

 

bo jašče nia pryjšoŭ na nikoha z ich, ale byli tolki achryščany ŭ imia Pana Jezusa.

Тады Апосталы ўскладалі на іх рукі, і яны атрымоўвалі Духа Святога.

 

Tady kłali na ich ruki i atrymoŭwali Ducha światoha.

Калі Сімон убачыў, што Апосталамі праз ускладанне рук даецца Дух Святы, прынёс ім грошы,

 

Kali-ž ubačyŭ Symon, što praz uskładańnie ruk apostałaŭ dajecca Duch światy, prynios im hrošy,

кажучы: «Дайце і мне гэтую ўладу, каб, калі ўскладу на каго рукі, атрымаў ён Духа Святога».

 

kažučy: Dajcie i mnie hetu ŭładu, kab na kaho-kolečy ja ŭzłažu ruki, atrymaŭ jon Ducha światoha. A Piotr skazaŭ da jaho:

Пётра ж сказаў яму: «Хай срэбра тваё ідзе на пагібель разам з табой, бо ты меркаваў за грошы набыць дар Божы!

 

Hrošy twaje niachaj buduć z taboju na zhubu, bo ty dumaŭ, što dar Božy zdabywajecca za hrošy.

Не маеш ты ані часткі, ані долі ў гэтым слове, бо сэрца тваё няшчырае перад Богам.

 

Niama dla ciabie čaści ani doli u mowie hetaj, bo serca twajo nia jość prostaje pierad Boham.

Дык пакайся за гэтую сваю нягоднасць і малі Бога, можа, Ён даруе табе гэты намер сэрца твайго,

 

Dyk kajsia ŭ hetaj niahodnaści twajej i prasi Boha, a moža budzie adpuščana tabie hetaja dumka serca twajho.

бо бачу цябе ў горычы жоўці ды ў путах няправасці».

 

Bo ja baču, što ty jość u žoŭci harčyni i ŭ źwiazie niahodnaści.

І, адказваючы, Сімон сказаў: «Маліце за мяне Госпада, каб не спаткала мяне нічога з таго, што вы казалі».

 

Adkazwajučy-ž Symon skazaŭ: Maleciesia wy za mianie da Pana, kab nia pryjšło na mianie ničoha z taho, što wy skazali.

І яны, даўшы сведчанне і абвясціўшы слова Божае, вярталіся ў Ерузалім і дабравесцілі ў многіх вёсках самарыцянскіх.

 

Jany-ž paświedčyŭšy i raskazaŭšy słowa Pana, waročalisia ŭ Jeruzalim, i abwiaščali ewaneliju ŭ mnohich krainach samaranaŭ.

І анёл Госпадаў сказаў Піліпу, кажучы: «Устань і ідзі на поўдзень па дарозе, што ідзе з Ерузаліма ў Газу; яна пустая».

 

Anieł-ža Panski skazaŭ da Filipa, kažučy: Ustań i idzi na poŭdzień na darohu, jakaja z Jeruzalimu idzie ŭ Hazu, jana pustaja.

І, падняўшыся, ён пайшоў; і вось, муж этыёпскі, еўнух, урадовец Кандацыі, царыцы этыёпскай, загадчык усіх яе скарбаў, прыбыў у Ерузалім пакланіцца

 

I ŭstaŭšy pajšoŭ. I woś muž etyopiec, jeŭnuch, wialmoža Kandaki, karalewy etyopskaj, katory byŭ nad usimi jaje skarbami, byŭ pryjšoŭšy u Jeruzalim pakłanicca.

і вяртаўся, седзячы ў сваім возе, і чытаў прарока Ісаю.

 

I waročaŭsia, siedziačy na wozie swaim i čytajučy Izaija praroka.

Тады Дух кажа Піліпу: «Падыдзі і далучыся да гэтага воза».

 

I skazaŭ Duch Filipu: Padyjdzi i dałučysia da hetaha wozu.

Калі Піліп падбег, пачуў, як той чытаў прарока Ісаю, і сказаў: «Ці разумееш, што чытаеш?»

 

Prybiehšy-ž Filip pačuŭ jaho čytajučy Izaija praroka i skazaŭ: Dumaješ, razumieš, što čytaješ?

Той гаворыць: «Як магу разумець, калі ніхто мне не адкрыў?» І запрасіў Піліпа ўзлезці і сесці побач.

 

Jon skazaŭ: I jak-ža ja zdoleju, kali mnie chto nie pakaža? I prasiŭ Filipa, kab uźlez i sieŭ z im.

А месца Пісання, што ён чытаў, было гэткае: «Як авечка на зарэз вядзецца, ды як ягня безгалосае перад стрыгалямі, — так не адкрыў Ён вуснаў Сваіх.

 

Miesca-ž Pisańnia, jakoje čytaŭ, było hetaje (Iz. 53, 7-8): "Jak awiečka na zabićcio byŭ wiedzieny, i jak barančyk biaz hołasu pierad stryhučym jaho, tak jon nie adčyniŭ wusnaŭ swaich.

На прыніжэнні і суд Ён быў аддадзены. І паходжаннем Яго хто пацікавіцца? Бо з зямлі ўзята жыццё Яго».

 

U panižeńni sud jahony byŭ źniesieny; rod jahony chto wykaža? Bo ŭziataje budzie z ziamli žyćcio jahonaje".

І, звяртаючыся да Піліпа, еўнух сказаў: «Прашу цябе, пра каго гэта кажа прарок? Пра сябе, ці пра каго іншага?»

 

I adkazwajučy jeŭnuch Filipu, skazaŭ: Prašu ciabie, ab kim prarok kaža heta, ab sabie ci ab kim inšym?

Тады Піліп, адкрыўшы свае вусны, пачынаючы ад Пісання гэтага, апавядаў яму добрую вестку пра Ісуса.

 

A Filip, adčyniŭšy wusny swaje i pačaŭšy ad hetaha Pisańnia, abwiaščaŭ jamu Jezusa.

І калі ехалі па дарозе, пад’ехалі да нейкай вады, і гаворыць еўнух: «Вось вада, што перашкаджае мне быць ахрышчаным?»

 

A kali jany jechali darohaju, pryjechali da niejkaje wady. I skazaŭ jeŭnuch: Woś wada, što mnie pieraškadžaje achryścicca?

Піліп жа адказаў яму: «Калі верыш усім сэрцам, можна». А ён, адказваючы, сказаў: «Веру, што Ісус Хрыстос ёсць Сын Божы».

 

Filip-ža skazaŭ: Kali wieryš z usiaho serca, možna. I adkazwajučy skazaŭ: Wieru, što Jezus Chrystus jość Syn Božy.

І казаў затрымацца, і яны абодва, Піліп і еўнух, увайшлі ў ваду, і ахрысціў яго.

 

I zahadaŭ zatrymać woz, i ŭwajšli abodwa ŭ wadu, Filip i jeŭnuch, i achryściŭ jaho.

А калі выйшлі з вады, Дух Госпадаў схапіў Піліпа, і еўнух не бачыў яго ўжо больш, але паехаў у сваю дарогу радасны.

 

A kali wyjšli z wady, Duch światy chwaciŭ Filipa, i bolej nia bačyŭ taho jeŭnuch, ale jechaŭ darohaju swajeju, radujučysia.

А Піліп апынуўся ў Азоце і, праходзячы праз усе гарады, абвяшчаў Евангелле аж да Цэзарэі.

 

A Filip znajšoŭsia ŭ Azocie, i prachodziačy abwiaščaŭ ewaneliju usim narodam, pakul nia pryjšoŭ u Cezareju.