Дзеі 23 разьдзел

 

 

Паўла ж, гледзячы адважна на раду, гаворыць: «Мужы браты! Да сённяшняга дня я жыў на віду Бога з заўсёды чыстым сумленнем».

 

Uhladajučysia-ž na Radu, Pawał skazaŭ: Mužy braty, wa ŭsiakim dobrym sumleńni prabywaŭ ja pierad Boham až pa siańniašni dzień.

Тады першасвятар Ананія загадаў тым, што пры ім стаялі, ударыць яго па вуснах.

 

A archiświatar Ananij zahadaŭ tym, što stajali kala jaho, bić jaho ŭ wusny.

Дык Паўла сказаў яму: «Хай ударыць цябе Бог, сцяна падбеленая! Бо ты сеў мяне судзіць паводле закону, а загадваеш мяне біць насуперак закону».

 

Tady Pawał skazaŭ da jaho: Udaryć ciabie Boh, ściana pabielenaja. Ty-ž siedziačy sudziš mianie pawodle zakonu, a zahadywaješ mianie bić suproć zakonu?

А тыя, якія пры ім стаялі, сказалі: «Першасвятара Божага абражаеш?»

 

A tyja, što stajali pry im, skazali: Archiświataru Božamu ty naruhajeśsia?

Сказаў Паўла: «Не ведаў, браты, што гэта першасвятар. Бо напісана: “Кіраўніка народа твайго не абражай”».

 

A Pawał skazaŭ: Nia wiedaŭ ja, braty, što jon archiświatar. Bo jość napisana: "Pawadyru narodu twajho nie naruhajsia". (Wych. 22, 28).

І Паўла, ведаючы, што тут адна частка садукеяў, а другая — фарысеяў, закрычаў перад радай: «Я — фарысей, мужы браты, і сын фарысееў! Стаю перад судом за надзею на ўваскрэсенне з мёртвых».

 

Pawał-ža, wiedajučy, što adna čaść była sadukiejaŭ, a druhaja faryzejaŭ, uskryknuŭ u Radzie: Mužy braty, ja jość faryzej, syn faryzejaŭ; mianie sudziać za nadzieju i ŭskrašeńnie ŭmierłych.

Калі гэта сказаў, узнялася звадка паміж фарысеямі і садукеямі, і грамада раздзялілася.

 

A kali hetaje skazaŭ, stałasia sprečka pamiž faryzejami i sadukiejami i razarwałasia sabrańnie.

Бо садукеі кажуць, што няма ўваскрэсення, ані анёла, ані Духа, а фарысеі прызнаюць адно і другое.

 

Bo sadukiei kažuć, što niama ŭskrašeńnia, ani anioła, ani ducha, a faryzei pryznajuć i adno i druhoje.

І зрабіўся вялікі лямант, і, ускочыўшы, кніжнікі з фарысейскага боку зацята крычалі: «Нічога благога ў гэтым чалавеку не знайшлі мы. Можа, сапраўды гаварыў да яго Дух або анёл, дык не будзем змагацца супраць Бога».

 

I staŭsia wialiki kryk. A ŭstaŭšy niekatoryja z faryzejaŭ, zmahalisia, kažučy: My ničoha błahoha nie znachodzim u hetym čaławieku. A moža z im hawaryŭ duch abo anioł?

І, калі дайшло да вялікага забурэння, трыбун, баючыся, каб яны не разарвалі Паўлу, загадаў жаўнерам сысці, і забраць яго ад іх, і завесці ў крэпасць.

 

I kali staŭsia wialiki spor, tysiačnik bajučysia, kab jany Paŭła nie razarwali, zahadaŭ žaŭnieram iści i wyrwać jaho spasiarod ich i zawiaści jaho ŭ łahier.

У наступную ноч аб’яўляецца яму Госпад і гаворыць: «Будзь мужны! Паўла, трэба, каб ты і ў Рыме сведчыў пра Мяне падобным чынам, як у Ерузаліме».

 

A ŭ nastupnuju noč Pan, staŭšy pry im, skazaŭ: Budź stojki, bo jak ty świedčyŭ aba mnie ŭ Jeruzalimie, tak treba, kab ty świedčyŭ i ŭ Rymie.

А як настаў дзень, некаторыя юдэі ўчынілі змову і пакляліся, што не будуць есці і піць, пакуль не заб’юць Паўлу.

 

Kali-ž nastaŭ dzień, sabralisia niekatoryja z žydoŭ i pakajalisia sabie, kažučy, što nia buduć jeści ani pić, pakul nie zabjuć Paŭła.

І было больш за сорак чалавек, што ўчынілі гэтакую прысягу.

 

Było-ž bolej jak sorak mužoŭ, katoryja zrabili hetu zmowu.

Яны пайшлі да першасвятароў і старэйшын і сказалі: «Мы пакляліся клятваю нічога не браць у вусны, пакуль не заб’ём Паўлу.

 

Jany pryjšli da archiświataraŭ i staršych i skazali: My klaćboju paklalisia, što nie pakaštujem ničoha, pakul nie zabjom Paŭła.

Цяпер вы, разам з радай, паведаміце трыбуну, каб ён заўтра прывёў яго да вас, нібыта каб лепш даследаваць нешта пра яго, а мы гатовы забіць яго перш, чым ён дойдзе».

 

Dyk wy ciapier pawiedamcie tysiačnika z Radaju, kab prywioŭ jaho da was, byccam wy majecie niešta peniejšaje dawiedacca ab im. A my, pierš čym jon prybližycca, prahatowilisia jaho zabić.

Калі пра змову пачуў сын сястры Паўлы, прыйшоў ды ўвайшоў у крэпасць, і абвясціў пра гэта Паўлу.

 

Kali-ž pačuŭ syn Paŭławaj siastry ab podstupach, pryjšoŭ i ŭwajšoŭ u łahier, i pawiedamiŭ Paŭła.

Паўла ж паклікаў аднаго з сотнікаў і сказаў: «Завядзі гэтага юнака да трыбуна, бо мае нешта яму паведаміць».

 

Pawał-ža, paklikaŭšy da siabie adnaho z sotnikaŭ, skazaŭ: Hetaha dziaciuka zawiadzi da tysiačnika, bo maje jamu niešta dałažyć.

Дык той узяў яго з сабой, завёў да трыбуна і гаворыць: «Вязень Паўла пазваў мяне і папрасіў, каб я завёў да цябе гэтага юнака, які мае нешта табе сказаць».

 

I heny-to ŭziaŭšy jaho, zawioŭ da tysiačnika i skazaŭ: Wiazień Pawał prasiŭ mianie zawiaści hetaha dziaciuka da ciabie, jon maje tabie niešta skazać.

Трыбун узяў яго за руку і, адышоўшы з ім на бок, запытаўся: «Што маеш мне сказаць?»

 

A tysiačnik, uziaŭšy jaho za ruku, adyjšoŭ z im nabok i spytaŭsia ŭ jaho: što takoje, što ty maješ mnie dałažyć?

Ён сказаў: «Юдэі вырашылі прасіць цябе, каб заўтра прывёў Паўлу ў раду, нібыта каб лепш даследаваць нешта пра яго.

 

Jon-ža skazaŭ: žydy zmowilisia prasić ciabie, kab ty ŭzaŭtra wywieŭ Paŭła ŭ Radu, bycca jany majuć niešta peŭniejšaje dawiedacca ab im.

Ты, аднак, не вер ім, бо болей сарака з іх цікуе на яго. Яны пакляліся клятвай не есці і не піць, пакуль не заб’юць яго, і ўжо прыгатаваліся, чакаючы твайго дазволу».

 

Ale ty nia wier im, bo z ich zmowilisia na jaho bolej jak sorak mužoŭ, katoryja paklalisia nia jeści i nia pić, pakul nie zahubiać jaho; i ciapier jany hatowy, čakajučy twajho abiacańnia.

Дык трыбун адпусціў юнака і загадаў: «Нікому не гавары тое, што ты мне паведаміў».

 

Dyk tysiačnik adpuściŭ dziaciuka, kab nikomu nie hawaryŭ, što ab hetym jaho pawiedamiŭ.

І, паклікаўшы двух сотнікаў, сказаў: «Прыгатуйце дзвесце жаўнераў, каб ішлі ў Цэзарэю, а таксама семдзясят коннікаў ды дзвесце дзіднікаў а трэцяй гадзіне ночы.

 

I paklikaŭšy dwuch sotnikaŭ, skazaŭ im: Pryhatujcie dźwieście žaŭnieraŭ, kab išli až u Cezareju, i siemdziesiat końnikaŭ i dźwieście dzidnikaŭ na treciuju hadzinu nočy.

Прыгатуйце і жывёлу да язды, каб, пасадзіўшы Паўлу на яе, здаровага даставілі намесніку Фэліксу».

 

I pryhatujcie žywiołu, kab pasadziŭšy Paŭła, zdarowaha adwiali da načalnika Feliksa.

Напісаў прытым ліст такога зместу:

 

(Bo jon bajaŭsia, kab jaho časam nie chwacili žydy i nie zabili, i kab jon potym nia znosiŭ abhaworu, byccam mieŭ atrymać hrošy).

«Клаўдзій Лісій найдастойнейшаму намесніку Фэліксу — радавацца.

 

Napisaŭ piśmo, źmiaščajučaje hetaje: Kłaŭdyj Lizij wysokadastojnamu načalniku Feliksu, prywiet.

Гэтага чалавека схапілі юдэі і хацелі забіць. Я ж, паспяшаўшы з войскам, вырваў яго, даведаўшыся, што ён — рымлянін.

 

Hetaha muža, złoŭlenaha žydami, kali jany mieli jaho zabić, ja nadyjšoŭšy z wojskam wyrwaŭ, paznaŭšy, što jon rymlanin.

Хочучы ведаць прычыну, дзеля якой яго вінавацілі, я адвёў яго ў іх раду

 

A chočučy wiedać pryčynu, jakuju jany jamu zakidali, ja zawioŭ jaho ŭ ichnuju Radu.

і знайшоў, што вінавацяць яго ў спрэчных пытаннях іх закону, але ні ў якім злачынстве, вартым смерці або астрога.

 

Znajšoŭ jaho abwinawačanaha ŭ sprawach ichnaha zakonu, ale nia majučaha nijakaj winy, hodnaj śmierci abo wastrohu.

Калі ж мне паведамілі, што мела стацца ад юдэяў, аб змове, што рыхтуецца супраць [гэтага] чалавека, я выслаў яго безадкладна да цябе, паведамляючы абвінаваўцам, каб выказваліся супраць яго перад табой. Бывай здароў».

 

A kali mnie było daniesiena ab podstupach, jakija jany pryhatowili jamu, ja pasłaŭ jaho da ciabie, pawiedamlučy i tych, što jaho winawacili, uab hawaryli pierad taboju. Bywaj zdaroŭ.

Дык жаўнеры паводле загаду ўзялі Паўлу і ўночы прывялі яго ў Антыпатрыду.

 

Dyk žaŭniery pawodle taho, jak i było zahadana, uziaŭšy Paŭła, pawiali ŭnačy ŭ Antypatrydu.

Назаўтра, адправіўшы коннікаў, каб пайшлі разам з ім, самі вярнуліся ў крэпасць.

 

A nazaŭtra, astawiŭšy końnikaŭ, kab išli z im, wiarnulisia ŭ łahier.

Тыя ж, калі прыбылі ў Цэзарэю, аддалі ліст намесніку ды паставілі Паўлу перад ім.

 

Kali jany prybyli ŭ Cezareju i pieradali piśmo načalniku, pastawili pierad im i Paŭła.

А намеснік, прачытаўшы, спытаў, з якой ён правінцыі. Калі ж даведаўся, што з Цыліцыі,

 

A kali pračytaŭ i spytaŭsia, z jakoj byŭ prawincyi, i dawiedaŭšysia, što z Cylicyi,

сказаў: «Выслухаю цябе, калі прыбудуць твае абвінаваўцы». І загадаў пільнаваць яго ў прэторыі Ірада.

 

skazaŭ: Wysłuchaju ciabie, kali pryjduć tyja, što ciabie winawaciać. I zahadaŭ jaho pilnawać u pałacy Herada.