Адкрыцьцё 10 разьдзел

 

 

І ўбачыў я іншага Ангела моцнага, спускаючыся зь неба, апранутага ў воблака, і вясёлка над галавой ягонай, і аблічча ягонае, як сонца, і ногі ягоныя, як слупы агню.

 

Пасля ўбачыў я іншага магутнага анёла, апранутага ў воблака, які сыходзіў з неба, і над галавой у яго вясёлка, і твар яго — быццам сонца, і ногі яго — як слупы вогненныя,

І ён меў у руцэ сваёй маленькі разгорнуты скрутак. І ён паставіў нагу сваю правую на мора, а левую на зямлю;

 

і меў ён у руцэ сваёй адкрытую маленькую кніжку. І паставіў ён ногі свае: правую — на мора, а левую — на зямлю,

і ўсклікнуў ён голасам моцным, як рычыць леў; і калі ён усклікнуў, прамовілі сем громаў сваімі галасамі.

 

і ўсклікнуў магутным голасам на падабенства рыкаючага льва. І калі ён усклікнуў, прамовілі сем грымот галасамі сваімі.

І калі прамовілі сем громаў сваімі галасамі, я маніўся пісаць, але пачуў голас зь неба, гаворачы мне: запячатай тое, што прамовілі сем громаў, і ня пішы гэтага.

 

І калі прагучалі гэтыя сем грымот, хацеў я пісаць, але пачуў з неба голас, які казаў мне: «Запячатай тое, што прамовілі сем грымот, і не пішы таго».

І Ангел, якога я ўбачыў стоячы на моры і на зямлі, падняў руку́ сваю да неба

 

І анёл, якога я бачыў, што стаяў на моры і на зямлі, падняў правую руку сваю ў неба

і пакляўся Жывучым у вяках вякоў, Каторы стварыў Неба і што ў ім, і зямлю, і што на ёй, і мора, і што ў ім, што часу ўжо (больш) ня будзе.

 

і прысягнуў Тым, Хто жыве на векі вечныя, Які стварыў неба і ўсё, што на ім ёсць, і зямлю і тое, што на ёй ёсць, і мора і што ў ім ёсць: «Часу ўжо больш не будзе!

Але ў тыя дні голасу сёмага Ангела, калі ён мае трубіць, будзе споўнена тайна Бога, як Ён абвясьціў рабам Сваім прарокам.

 

Але ў тых днях, у час голасу сёмага анёла, калі ён пачне трубіць, збудзецца таямніца Божая, як Ён дабравесціў паслугачам Сваім прарокам».

І голас, які я пачуў зь Неба, ізноў загаварыў да мяне і сказаў: пайдзі, вазьмі мале́нькі разгорнуты скру́так, (што) у руцэ Ангела, што стаіць на моры і на зямлі.

 

І пачуў я зноў голас з неба, які гаварыў са мной і казаў: «Ідзі і вазьмі адкрытую маленькую кніжку з рукі анёла, што стаіць на моры і на зямлі».

І я пайшоў да Ангела, ка́жучы яму: дай мне мале́нькі скру́так. І (ён) кажа мне: вазьмі і зьеш яго; і (ён) стане горкім у жываце тваім, але ў роце тваім будзе салодкім, як мёд.

 

І пайшоў я да анёла, кажучы яму: «Дай мне маленькую кніжку». І ён сказаў мне: «Бяры кнігу і з’еж яе; і яна стане горкаю ў жываце тваім, але ў вуснах тваіх будзе яна салодкая, як мёд».

І ўзяў я мале́нькі скру́так з рукі Ангела і зьеў яго; і ён быў у роце маім салодкі, як мёд; а калі я зьеў яго, (то) зроблена горка ў жываце маім.

 

І ўзяў я маленькую кніжку з рукі анёла і з’еў яе; і ў вуснах маіх была яна салодкай, як мёд, а, калі яе спажыў, нутро маё напоўнілася горыччу.

І ён кажа мне: табе трэба ізноў прарочыць пра народы і плямёны і мовы, і валадароў многіх.

 

І кажа мне: «Ты павінен зноў прарочыць пра народы, пра плямёны, пра мовы і пра многіх цароў».