Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Л. Дзекуць-Малея
Я чалавек, які зьведаў гора ад жазла Твайго гневу:
Ён павёў мяне і ўвёў у цемру, а не ў сьвятло.
Толькі супроць мяне Ён зьвяртае руку Сваю кожнага дня;
выснажыў плоць маю і скуру маю, паламаў мае косьці;
абгарадзіў мяне і абклаў горыччу і цяготаю;
пасадзіў мяне ў цёмнае месца, як даўно памерлых;
акружыў мяне мурам, каб я ня выйшаў, уцяжыў аковы мае,
і хоць я клічу і енчу, нячулы Ён да малітвы маёй;
крушнямі загарадзіў мне дарогі, скрывіў сьцежкі мае.
Ён мне стаўся як бы мядзьведзь у засадзе, як бы леў у патайным месцы;
скрывіў дарогі мае і разарваў мяне, у нівеч абярнуў мяне;
напяў лук Свой і паставіў мяне як бы цэлем пад стрэлы;
паслаў у ныркі мае стрэлы з калчана Свайго.
Я зрабіўся пасьмешышчам усяму народу майму, штодзённаю скрушлівай песьняй яго.
Ён насыціў мяне горыччу, напаіў мяне палыном;
скрышыў камянямі зубы мае, пасыпаў мяне попелам.
І адышоў спакой ад душы маёй; я забыўся пра шчасныя дні,
і сказаў я: загінула сіла мая і надзея мая на Госпада.
Падумай пра цярпеньні мае, пра гароту маю, пра жоўць і палын.
Цвёрда памятае гэта душа мая і ападае ўва мне.
Вось, што я адказваю сэрцу майму і таму спадзяюся:
зь міласьці Госпада мы ня зьніклі, бо ня вычарпаўся Яго мілажаль:
ён абнаўляецца кожнае раніцы; вялікая вернасьць Твая!
Гасподзь частка мая, кажа душа мая, спадзявацьмуся ж на Яго.
Добры Гасподзь з тымі, што на Яго спадзяюцца, з душою, якая шукае Яго.
Добра таму, хто цярпліва чакае ратунку ад Госпада.
Добра чалавеку, калі ён нясе ярмо ў маладосьці сваёй;
сядзіць адасоблена і маўчыць, бо Ён ярмо наклаў на яго;
кладзе вусны свае ў пыл, думаючы: «магчыма, яшчэ ёсьць надзея»;
падстаўляе шчаку сваю таму, хто яго б’е, здавальняецца ганьбаваньнем,
бо не навек пакідае Гасподзь.
Але паслаў гора, і ўмілажаліцца зь вялікай даброці Сваёй.
Бо Ён не па волі сэрца Свайго карае і засмучае сыноў чалавечых.
Але калі топчуць нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
калі несправядліва судзяць чалавека перад абліччам Усявышняга,
калі чалавека ўціскаюць у дзеях ягоных: хіба ня бачыць Гасподзь?
Хто гэта кажа: «І тое бывае, чаму Гасподзь не загадаў быць»?
Ці не ад вуснаў Усявышняга адбываецца бедства і посьпех?
Навошта наракае чалавек жывы? кожны хай наракае на грахі свае.
Выпрабуем і дасьледуем шляхі свае, і зьвернемся да Госпада.
Узьнясём сэрца наша і рукі да Бога, сутнага на нябёсах:
мы адпалі і ўпарціліся; Ты ня зьлітаваўся:
Ты пакрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў, не шкадуючы;
Ты засланіў сябе хмарай, каб не даходзіла наша малітва;
сьмецьцем і мярзотаю Ты зрабіў нас сярод народаў.
Разьзявілі на нас пашчу сваю ўсе ворагі нашы.
Жах і яма, спусташэньне і спусташэнне — доля наша.
Патокі водаў вылівае вока маё па пагібелі дачкі народа майго.
Вока маё выліваецца і не перасыхае, бо палёгкі няма,
пакуль ня ўгледзіць і ня ўбачыць Гасподзь зь нябёсаў.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак майго горада.
Па ўсякаму сіліліся вылавіць мяне, як птушку, ворагі мае, бязь ніякай прычыны;
укінулі жыцьцё маё ў яму і закідалі мяне камянямі.
Воды падняліся да галавы маёй; я сказаў: «загінуў я».
Я заклікаў імя Тваё, Госпадзе, зь ямы глыбокай.
Ты чуў голас мой; не затулі Тваё вуха ад уздыханьня майго, ад енку майго!
Ты набліжаўся, калі я клікаў Цябе, і казаў: ня бойся!
Ты абараняў, Госпадзе, дзеі душы маёй; акупляў жыцьцё маё.
Ты бачыш, Госпадзе, крыўду маю; рассудзі справу маю.
Ты бачыш усю помсьлівасьць іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне;
Ты чуеш, Госпадзе, лаянку іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне,
словы тых, што паўстаюць на мяне, і іхнія хітраваньні супроць мяне дзень у дзень.
Паглядзі, ці сядзяць яны, а ці ўстаюць, я для іх — песьня.
Аддай ім, Госпадзе, паводле дзеяў рук іхніх;
пашлі ім памрочышча сэрца і пракляцьце Тваё на іх;
перасьледуй іх, Госпадзе, гневам тваім, і вынішчы іх з паднябеснай.
