Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Антонія Бокуна
Я чалавек, які зьведаў гора ад жазла Твайго гневу:
Я — той муж, які бачыў гора ад кію гневу Ягонага.
Ён павёў мяне і ўвёў у цемру, а не ў сьвятло.
Ён вёў мяне і прывёў у цемру, а не ў сьвятло.
Толькі супроць мяне Ён зьвяртае руку Сваю кожнага дня;
Толькі супраць мяне Ён павярнуўся. Ён зьвярнуў руку Сваю на мяне ўвесь дзень.
выснажыў плоць маю і скуру маю, паламаў мае косьці;
Ён зьнішчыў цела маё і скуру маю, патрушчыў косткі мае.
абгарадзіў мяне і абклаў горыччу і цяготаю;
Ён забудаваў [агароджай] мяне і атачыў жоўцю і гаротаю,
пасадзіў мяне ў цёмнае месца, як даўно памерлых;
пасадзіў мяне ў месца цёмнае, як памерлых даўно.
акружыў мяне мурам, каб я ня выйшаў, уцяжыў аковы мае,
Ён абгарадзіў мяне, і я ня выйду; Ён зрабіў цяжкімі кайданы мае.
і хоць я клічу і енчу, нячулы Ён да малітвы маёй;
Нават калі я крычу і малю, Ён спыняе малітву маю.
крушнямі загарадзіў мне дарогі, скрывіў сьцежкі мае.
Ён абгарадзіў шляхі мае часанымі камянямі, скрывіў сьцежкі мае.
Ён мне стаўся як бы мядзьведзь у засадзе, як бы леў у патайным месцы;
Ён для мяне — як мядзьведзь, што цікуе, як леў у засадзе.
скрывіў дарогі мае і разарваў мяне, у нівеч абярнуў мяне;
Ён забраў шляхі мае і разьдзёр мяне, пакінуў мяне спустошаным.
напяў лук Свой і паставіў мяне як бы цэлем пад стрэлы;
Ён нацягнуў лук свой і паставіў мяне як мэту для стралы,
паслаў у ныркі мае стрэлы з калчана Свайго.
пусьціў у ныркі мае стрэлы з сагайдаку Свайго.
Я зрабіўся пасьмешышчам усяму народу майму, штодзённаю скрушлівай песьняй яго.
Я стаў насьмешкай для ўсяго народу свайго, прыпеўкаю іхняй увесь дзень.
Ён насыціў мяне горыччу, напаіў мяне палыном;
Ён насыціў мяне горкімі травамі, напаіў мяне палыном,
скрышыў камянямі зубы мае, пасыпаў мяне попелам.
пакрышыў зубы мае жвірам, выкачаў мяне ў попеле.
І адышоў спакой ад душы маёй; я забыўся пра шчасныя дні,
Ён аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся пра добрае.
і сказаў я: загінула сіла мая і надзея мая на Госпада.
І я сказаў: «Загінула сіла мая і спадзяваньне маё на ГОСПАДА».
Падумай пра цярпеньні мае, пра гароту маю, пра жоўць і палын.
Узгадай нядолю маю і гаротнасьць маю, палын і жоўць.
Цвёрда памятае гэта душа мая і ападае ўва мне.
Узгадваючы, узгадвае [пра Цябе] і гнецца ў-ва мне душа мая.
Вось, што я адказваю сэрцу майму і таму спадзяюся:
Я вяртаю гэта да сэрца майго, і дзеля гэтага я спадзяюся.
зь міласьці Госпада мы ня зьніклі, бо ня вычарпаўся Яго мілажаль:
Гэта міласэрнасьць ГОСПАДА, што мы не загінулі, бо не спынілася літасьць Ягоная.
ён абнаўляецца кожнае раніцы; вялікая вернасьць Твая!
Яна аднаўляецца кожную раніцу; вялікая вернасьць Твая.
Гасподзь частка мая, кажа душа мая, спадзявацьмуся ж на Яго.
«ГОСПАД — гэта частка мая, — казала душа мая, — дзеля гэтага я спадзяюся на Яго».
Добры Гасподзь з тымі, што на Яго спадзяюцца, з душою, якая шукае Яго.
Добры ГОСПАД да тых, якія на Яго спадзяюцца, да душы, якая шукае Яго.
Добра таму, хто цярпліва чакае ратунку ад Госпада.
Добра мець надзею і маўкліва [чакаць] збаўленьня ад ГОСПАДА.
Добра чалавеку, калі ён нясе ярмо ў маладосьці сваёй;
Добра для чалавека, які носіць ярмо ў маладосьці сваёй.
сядзіць адасоблена і маўчыць, бо Ён ярмо наклаў на яго;
Няхай ён сядзіць самотна і маўчыць, бо Ён узлажыў на яго [ярмо].
кладзе вусны свае ў пыл, думаючы: «магчыма, яшчэ ёсьць надзея»;
Няхай закрые пылам вусны свае, можа, ёсьць [яшчэ] надзея.
падстаўляе шчаку сваю таму, хто яго б’е, здавальняецца ганьбаваньнем,
Няхай падставіць шчаку таму, які б’е яго, няхай насыціцца ганьбаю,
бо не навек пакідае Гасподзь.
бо не адкідае на вякі Госпад,
Але паслаў гора, і ўмілажаліцца зь вялікай даброці Сваёй.
бо Ён дае пакуты, але літуецца паводле мноства міласэрнасьці Сваёй,
Бо Ён не па волі сэрца Свайго карае і засмучае сыноў чалавечых.
бо не з [жаданьня] сэрца Свайго Ён прыгнятае і дае пакуты сынам чалавечым.
Але калі топчуць нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
Калі топчуць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
калі несправядліва судзяць чалавека перад абліччам Усявышняга,
калі перакручваюць суд для чалавека перад абліччам Найвышэйшага,
калі чалавека ўціскаюць у дзеях ягоных: хіба ня бачыць Гасподзь?
калі блытаюць чалавека ў справе [судовай], хіба Госпад ня бачыць [гэта]?
Хто гэта кажа: «І тое бывае, чаму Гасподзь не загадаў быць»?
Хто той, які скажа, і [так] станецца, а Госпад [пра гэта] не загадаў?
Ці не ад вуснаў Усявышняга адбываецца бедства і посьпех?
Ці ня з вуснаў Найвышэйшага выходзіць ліха і дабро?
Навошта наракае чалавек жывы? кожны хай наракае на грахі свае.
Чаму наракае чалавек, які жыве? Няхай чалавек [наракае] на грахі свае.
Выпрабуем і дасьледуем шляхі свае, і зьвернемся да Госпада.
Будзем шукаць і дасьледаваць шляхі свае, і вернемся да ГОСПАДА.
Узьнясём сэрца наша і рукі да Бога, сутнага на нябёсах:
Узьнясем сэрцы нашыя і далоні да Бога ў небе.
мы адпалі і ўпарціліся; Ты ня зьлітаваўся:
Мы адступіліся і збунтаваліся, Ты не дараваў.
Ты пакрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў, не шкадуючы;
Ты закрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў і не шкадаваў.
Ты засланіў сябе хмарай, каб не даходзіла наша малітва;
Ты закрыў Сябе хмараю, каб не дайшла малітва [да Цябе].
сьмецьцем і мярзотаю Ты зрабіў нас сярод народаў.
Ты ўчыніў нас сьмецьцем і агідаю паміж народамі.
Разьзявілі на нас пашчу сваю ўсе ворагі нашы.
Разьзявілі на нас пашчы свае ўсе ворагі нашыя.
Жах і яма, спусташэньне і спусташэнне — доля наша.
Страх і яма сталіся ў нас, спусташэньне і загуба.
Патокі водаў вылівае вока маё па пагібелі дачкі народа майго.
Струмяні вады цякуць з вока майго з прычыны загубы дачкі народу майго.
Вока маё выліваецца і не перасыхае, бо палёгкі няма,
Вока маё выліваецца безупынна, няма палёгкі,
пакуль ня ўгледзіць і ня ўбачыць Гасподзь зь нябёсаў.
аж пакуль ня ўзгляне і ня ўбачыць ГОСПАД з неба.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак майго горада.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак гораду майго.
Па ўсякаму сіліліся вылавіць мяне, як птушку, ворагі мае, бязь ніякай прычыны;
Палюючы, палююць на мяне, як на птушку, ворагі мае без прычыны.
укінулі жыцьцё маё ў яму і закідалі мяне камянямі.
Кінулі ў яму жыцьцё маё і кідалі ў мяне камяні.
Воды падняліся да галавы маёй; я сказаў: «загінуў я».
Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: “Я загінуў”.
Я заклікаў імя Тваё, Госпадзе, зь ямы глыбокай.
Я клікаў імя Тваё, ГОСПАДЗЕ, з ямы найглыбейшай.
Ты чуў голас мой; не затулі Тваё вуха ад уздыханьня майго, ад енку майго!
Ты чуў голас мой. Не закрывай вуха Тваё ад уздыханьня майго, ад ляманту майго.
Ты набліжаўся, калі я клікаў Цябе, і казаў: ня бойся!
Ты наблізіўся [да мяне] ў дзень, калі я клікаў Цябе. Ты сказаў: “Ня бойся”.
Ты абараняў, Госпадзе, дзеі душы маёй; акупляў жыцьцё маё.
Ты бараніў мяне, Госпадзе, у справе душы маёй, Ты адкупіў жыцьцё маё.
Ты бачыш, Госпадзе, крыўду маю; рассудзі справу маю.
Ты бачыў, ГОСПАДЗЕ, крыўду маю, судзі суд мой.
Ты бачыш усю помсьлівасьць іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне;
Ты бачыў усю помсту іхнюю, усе намеры іхнія супраць мяне.
Ты чуеш, Госпадзе, лаянку іхнюю, усе намыслы іхнія супраць мяне,
Ты чуў ганьбаваньне іхняе, ГОСПАДЗЕ, усе намеры іхнія супраць мяне,
словы тых, што паўстаюць на мяне, і іхнія хітраваньні супроць мяне дзень у дзень.
вусны тых, якія паўсталі на мяне, і разважаньні іхнія супраць мяне ўвесь дзень.
Паглядзі, ці сядзяць яны, а ці ўстаюць, я для іх — песьня.
Паглядзі, як яны сядаюць і ўстаюць, а я — прыпеўка для іх.
Аддай ім, Госпадзе, паводле дзеяў рук іхніх;
Вярні ім аднагароду, ГОСПАДЗЕ, паводле справаў рук іхніх.
пашлі ім памрочышча сэрца і пракляцьце Тваё на іх;
Дай ім смутак сэрца, праклён Твой [няхай будзе] на іх.
перасьледуй іх, Госпадзе, гневам тваім, і вынішчы іх з паднябеснай.
Перасьледуй [іх] у гневе і зьнішчы іх з-пад неба ГОСПАДАВАГА.
