Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
Я чалавек, які ведае нядолю сваю ад дубца гневу Яго.
Я — той муж, які бачыў гора ад кію гневу Ягонага.
Ён мяне падганяў і завёў у цемру, а не ў святло.
Ён вёў мяне і прывёў у цемру, а не ў сьвятло.
Толькі на мяне ўвесь дзень звяртаў руку Сваю.
Толькі супраць мяне Ён павярнуўся. Ён зьвярнуў руку Сваю на мяне ўвесь дзень.
Вынішчыў скуру маю і цела маё, сцёр косці мае.
Ён зьнішчыў цела маё і скуру маю, патрушчыў косткі мае.
Убудаваў у коле маім і акружыў мяне горыччу і мукай.
Ён забудаваў [агароджай] мяне і атачыў жоўцю і гаротаю,
Памясціў мяне ў цемры, быццам мёртвых, на вечнасць.
пасадзіў мяне ў месца цёмнае, як памерлых даўно.
Аббудаваў мяне кругом, каб я не выйшаў, абцяжарыў мае кандалы.
Ён абгарадзіў мяне, і я ня выйду; Ён зрабіў цяжкімі кайданы мае.
Але і калі б я крычаў і прасіў, зацішыў маю малітву.
Нават калі я крычу і малю, Ён спыняе малітву маю.
Чатырохкутнымі камянямі закрыў маю дарогу ды перакрыў сцежкі мае.
Ён абгарадзіў шляхі мае часанымі камянямі, скрывіў сьцежкі мае.
Стаўся Ён для мяне цікуючым мядзведзем і львом у сховішчы.
Ён для мяне — як мядзьведзь, што цікуе, як леў у засадзе.
Сцежкі мае паблытаў і разбіў мяне, пакінуў мяне адзінокім.
Ён забраў шляхі мае і разьдзёр мяне, пакінуў мяне спустошаным.
Напяў лук Свой і паставіў мяне як прыцэл для стрэлаў.
Ён нацягнуў лук свой і паставіў мяне як мэту для стралы,
Упусціў у ныркі мае стрэлы калчана Свайго.
пусьціў у ныркі мае стрэлы з сагайдаку Свайго.
Стаўся я на пасмяянне для ўсяго майго народа ды іх песенькай кплівай паўсядзённай.
Я стаў насьмешкай для ўсяго народу свайго, прыпеўкаю іхняй увесь дзень.
Ён мяне перапоўніў гаркатою, ап’яніў мяне палыном.
Ён насыціў мяне горкімі травамі, напаіў мяне палыном,
Паламаў мне на жвіры зубы мае, пагрузіў мяне ў попел.
пакрышыў зубы мае жвірам, выкачаў мяне ў попеле.
І душа мая пазбылася супакою, забыўся я пра добрае.
Ён аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся пра добрае.
Дык сказаў: «Прапала дастойнасць мая, ды надзея мая ў Госпадзе.
І я сказаў: «Загінула сіла мая і спадзяваньне маё на ГОСПАДА».
Прыпамяні гора і пілігрымаванне маё — палын і атруту.
Узгадай нядолю маю і гаротнасьць маю, палын і жоўць.
Памяць памятлівая, і нішчэе ўва мне душа мая.
Узгадваючы, узгадвае [пра Цябе] і гнецца ў-ва мне душа мая.
Гэтак разважаць буду ў сэрцы сваім, дзеля таго буду мець надзею».
Я вяртаю гэта да сэрца майго, і дзеля гэтага я спадзяюся.
Ласка Госпада, што мы не папрападалі, бо не спынілася Яго літасцівасць.
Гэта міласэрнасьць ГОСПАДА, што мы не загінулі, бо не спынілася літасьць Ягоная.
Новая кожнай раніцы, вялікая вернасць твая.
Яна аднаўляецца кожную раніцу; вялікая вернасьць Твая.
«Частка мая — Госпад, — кажа душа мая, — таму і чакаць буду Яго».
«ГОСПАД — гэта частка мая, — казала душа мая, — дзеля гэтага я спадзяюся на Яго».
Добры ёсць Госпад для тых, хто спадзяецца на Яго, для душы, што шукае Яго.
Добры ГОСПАД да тых, якія на Яго спадзяюцца, да душы, якая шукае Яго.
Добра ёсць моўчкі чакаць збаўлення Госпадава.
Добра мець надзею і маўкліва [чакаць] збаўленьня ад ГОСПАДА.
Добра чалавеку, калі б нёс ярмо ад сваёй маладосці.
Добра для чалавека, які носіць ярмо ў маладосьці сваёй.
Будзе сядзець адзінокі і маўчаць, калі гэта накладзена на яго.
Няхай ён сядзіць самотна і маўчыць, бо Ён узлажыў на яго [ярмо].
Хай усуне вусны свае ў попел, калі яшчэ ёсць надзея.
Няхай закрые пылам вусны свае, можа, ёсьць [яшчэ] надзея.
Хай таму, хто б’е, падставіць шчаку, каб той напоўніўся ганьбаю.
Няхай падставіць шчаку таму, які б’е яго, няхай насыціцца ганьбаю,
Не адпіхне бо навечна Госпад.
бо не адкідае на вякі Госпад,
Бо калі нават прынізіў, усё ж пашкадуе паводле мноства міласэрнасці Сваёй.
бо Ён дае пакуты, але літуецца паводле мноства міласэрнасьці Сваёй,
Не ад сэрца паніжае Ён і карае сыноў чалавечых.
бо не з [жаданьня] сэрца Свайго Ён прыгнятае і дае пакуты сынам чалавечым.
Таптаць пад нагамі сваімі ўсіх палонных зямлі,
Калі топчуць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
крывіць права чалавека на віду Найвышэйшага,
калі перакручваюць суд для чалавека перад абліччам Найвышэйшага,
ашукваць чалавека на судзе сваім, — ці ж Госпад гэтага не ведае?
калі блытаюць чалавека ў справе [судовай], хіба Госпад ня бачыць [гэта]?
Хто ж ёсць такі, што сказаў — і сталася? Ці ж Госпад не загадаў?
Хто той, які скажа, і [так] станецца, а Госпад [пра гэта] не загадаў?
Ці ж з вуснаў Найвышэйшага не выходзяць дабро і зло?
Ці ня з вуснаў Найвышэйшага выходзіць ліха і дабро?
Як можа наракаць чалавек, які жыве, кожны за грахі свае?
Чаму наракае чалавек, які жыве? Няхай чалавек [наракае] на грахі свае.
Прасочым за дарогамі сваімі, разгледзім і навернемся да Госпада.
Будзем шукаць і дасьледаваць шляхі свае, і вернемся да ГОСПАДА.
Падымем сэрцы нашы разам з рукамі да Госпада ў неба.
Узьнясем сэрцы нашыя і далоні да Бога ў небе.
Мы паводзілі сябе ліха і былі бунтаўнікамі; таму і Ты неперамольны быў.
Мы адступіліся і збунтаваліся, Ты не дараваў.
Адзеўся Ты ў гнеў і караў нас, забіваў, не шкадаваў.
Ты закрыў Сябе гневам і перасьледаваў нас, забіваў і не шкадаваў.
Пакрыўся Ты хмараю, каб не дайшло маленне.
Ты закрыў Сябе хмараю, каб не дайшла малітва [да Цябе].
Выдаў нас на выкараненне, як агіду спаміж народаў.
Ты ўчыніў нас сьмецьцем і агідаю паміж народамі.
Разявілі на нас свае вусны ўсе ворагі нашы.
Разьзявілі на нас пашчы свае ўсе ворагі нашыя.
Удзелам нашым сталіся: страх ды яма, знішчэнне ды разруха.
Страх і яма сталіся ў нас, спусташэньне і загуба.
Ручаі слёз выпускае вока маё над знішчэннем дачкі «народа Майго».
Струмяні вады цякуць з вока майго з прычыны загубы дачкі народу майго.
Вока маё вылівае слёзы, не спыняецца, бо няма супакою.
Вока маё выліваецца безупынна, няма палёгкі,
Пакуль Госпад не зірне і не пабачыць з нябёсаў,
аж пакуль ня ўзгляне і ня ўбачыць ГОСПАД з неба.
вока маё трывожыць душу маю дзеля ўсіх дачок горада майго.
Вока маё засмучае душу маю дзеля ўсіх дочак гораду майго.
Палявалі на мяне, як на птушку, надарма ворагі мае.
Палюючы, палююць на мяне, як на птушку, ворагі мае без прычыны.
Губілі ў балоце жыццё маё ды кідалі ў мяне камяні.
Кінулі ў яму жыцьцё маё і кідалі ў мяне камяні.
Падымаліся воды над галавою маёй, я сказаў: «Прападаю».
Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: “Я загінуў”.
Прызываў я імя Тваё, Госпадзе, з глыбіні ямы.
Я клікаў імя Тваё, ГОСПАДЗЕ, з ямы найглыбейшай.
Чуў Ты мой крык: «Не адварочвай вуха Свайго ад майго плачу і ўмольванняў».
Ты чуў голас мой. Не закрывай вуха Тваё ад уздыханьня майго, ад ляманту майго.
Ты наблізіўся ў той дзень, калі прызываў я Цябе, сказаў Ты: «Не бойся!»
Ты наблізіўся [да мяне] ў дзень, калі я клікаў Цябе. Ты сказаў: “Ня бойся”.
Разбіраў Ты, Госпадзе, справу душы маёй: адкупіў Ты жыццё маё.
Ты бараніў мяне, Госпадзе, у справе душы маёй, Ты адкупіў жыцьцё маё.
Бачыш, Госпадзе, гора маё, судзі справядліва мяне.
Ты бачыў, ГОСПАДЗЕ, крыўду маю, судзі суд мой.
Ты бачыш усю злосць іх, усе іх намеры адносна мяне.
Ты бачыў усю помсту іхнюю, усе намеры іхнія супраць мяне.
Ты чуеш знявагі іх, Госпадзе, усе іх намеры адносна мяне.
Ты чуў ганьбаваньне іхняе, ГОСПАДЗЕ, усе намеры іхнія супраць мяне,
Вусны цікуючых на мяне і задумкі іх супраць мяне ўвесь дзень.
вусны тых, якія паўсталі на мяне, і разважаньні іхнія супраць мяне ўвесь дзень.
Зірні на іх сяданні і ўставанні, я — песенька іх.
Паглядзі, як яны сядаюць і ўстаюць, а я — прыпеўка для іх.
Адгадзі ім, Госпадзе, па ўчынках рук іх.
Вярні ім аднагароду, ГОСПАДЗЕ, паводле справаў рук іхніх.
Дай ім закамянеласць сэрца і праклён Твой .
Дай ім смутак сэрца, праклён Твой [няхай будзе] на іх.
Пераследуй іх у гневе і знішчы іх з-пад нябёс Тваіх, Госпадзе!
Перасьледуй [іх] у гневе і зьнішчы іх з-пад неба ГОСПАДАВАГА.
