Ераміін Плач 3 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Я чалавек, які ведае нядолю сваю ад дубца гневу Яго.
Я муж, што дазнаў гора ад посаха гневу Ягонага.
Ён мяне падганяў і завёў у цемру, а не ў святло.
Ён вёў мяне і прывёў да цемрадзі, а не на сьвятліню.
Толькі на мяне ўвесь дзень звяртаў руку Сваю.
Пэўне ад мяне Ён адвярнуўся. Ён абарачае руку сваю на мяне ўвесь дзень.
Вынішчыў скуру маю і цела маё, сцёр косці мае.
Прычыніў, што цела мае а скура мая знасіліся, патрышчыў косьці мае.
Убудаваў у коле маім і акружыў мяне горыччу і мукай.
Забудаваў мяне й абкружыў жоўцяй а гаротаю.
Памясціў мяне ў цемры, быццам мёртвых, на вечнасць.
Пасадзіў мяне ў цемнае месца, як даўна памерлага.
Аббудаваў мяне кругом, каб я не выйшаў, абцяжарыў мае кандалы.
Агарадзіў мяне, каб я ня вышаў; ацяжарыў мядзяныя путы мае.
Але і калі б я крычаў і прасіў, зацішыў маю малітву.
Таксама, як я крычу й малю, загараджае малітву маю.
Чатырохкутнымі камянямі закрыў маю дарогу ды перакрыў сцежкі мае.
Агарадзіў дарогі мае часаным каменьням, скрывіў сьцежкі мае.
Стаўся Ён для мяне цікуючым мядзведзем і львом у сховішчы.
Ён быў імне як мядзьведзь у засадзе, як леў у патайных месцах.
Сцежкі мае паблытаў і разбіў мяне, пакінуў мяне адзінокім.
Зьвёў мяне з дарогаў маіх і разарваў мяне, спустошыў мяне.
Напяў лук Свой і паставіў мяне як прыцэл для стрэлаў.
Напяў лук свой і пастанавіў мяне за мэту страле.
Упусціў у ныркі мае стрэлы калчана Свайго.
Пусьціў у ныркі мае стрэлы із сагайдака Свайго.
Стаўся я на пасмяянне для ўсяго майго народа ды іх песенькай кплівай паўсядзённай.
Я стаў пасьмехам усяму люду свайму, песьняю іхнаю ўвесь дзень.
Ён мяне перапоўніў гаркатою, ап’яніў мяне палыном.
Напоўніў мяне гарчэляй, насыціў палыном.
Паламаў мне на жвіры зубы мае, пагрузіў мяне ў попел.
Пакрышыў зубы мае жвірам, пакачаў мяне ў попеле.
І душа мая пазбылася супакою, забыўся я пра добрае.
І Ты аддаліў душу маю ад супакою, я забыўся дабра.
Дык сказаў: «Прапала дастойнасць мая, ды надзея мая ў Госпадзе.
І сказаў я: «Загінула сіла а спадзева мая ад СПАДАРА».
Прыпамяні гора і пілігрымаванне маё — палын і атруту.
Успомні гора мае а муку маю, палын а жоўць.
Памяць памятлівая, і нішчэе ўва мне душа мая.
Помне, помне і ўгбалася ў імне душа мая.
Гэтак разважаць буду ў сэрцы сваім, дзеля таго буду мець надзею».
Вось, гэта я зварачаю да сэрца свайго, затым маю надзею.
Ласка Госпада, што мы не папрападалі, бо не спынілася Яго літасцівасць.
Зь міласэрдзя Ягонага мы не загінем, бо жаласьць Ягоная не перастала.
Новая кожнай раніцы, вялікая вернасць твая.
Яна аднаўляецца кажнае раніцы; вялікая вернасьць Твая.
«Частка мая — Госпад, — кажа душа мая, — таму і чакаць буду Яго».
«СПАДАР дзель мая, — казала душа мая, — затым я маю надзею на Яго».
Добры ёсць Госпад для тых, хто спадзяецца на Яго, для душы, што шукае Яго.
Добры СПАДАР да тых, што спадзяюцца на яго, да душы, што шукае Яго.
Добра ёсць моўчкі чакаць збаўлення Госпадава.
Добра спадзявацца й маўкліва чакаць спасеньня СПАДАРОВАГА.
Добра чалавеку, калі б нёс ярмо ад сваёй маладосці.
Добры да чалавека, што носе йго ў маладосьці сваёй;
Будзе сядзець адзінокі і маўчаць, калі гэта накладзена на яго.
Гэткі сядзіць адзінотна й маўкліва, бо Ён узлажыў на яго;
Хай усуне вусны свае ў попел, калі яшчэ ёсць надзея.
Паложа вусны свае ў пыл, можа быць яшчэ надзея;
Хай таму, хто б’е, падставіць шчаку, каб той напоўніўся ганьбаю.
Падстанове шчаку б’ючаму яго, насычаны паганьбеньням;
Не адпіхне бо навечна Госпад.
Бо не пакідае назаўсёды Спадар.
Бо калі нават прынізіў, усё ж пашкадуе паводле мноства міласэрнасці Сваёй.
А хоць прычыне немарасьць, адлі зжаліцца з множасьці міласэрдзя Свайго;
Не ад сэрца паніжае Ён і карае сыноў чалавечых.
Бо не засмучае ад сэрца Свайго ані немарасьце сыноў людзкіх.
Таптаць пад нагамі сваімі ўсіх палонных зямлі,
Мяжджуліць пад нагамі сваімі ўсіх вязьняў зямлі,
крывіць права чалавека на віду Найвышэйшага,
Адхінаць права ў людзіны перад відам Навышняга,
ашукваць чалавека на судзе сваім, — ці ж Госпад гэтага не ведае?
Адмаўляць людзіне справядлівасьці ў судзе, — хіба Спадар ня бача гэтага?
Хто ж ёсць такі, што сказаў — і сталася? Ці ж Госпад не загадаў?
Хто тый, што кажа: «І станецца», што Спадар не расказаў?
Ці ж з вуснаў Найвышэйшага не выходзяць дабро і зло?
Ці ня з вуснаў Навышняга паходзе ліха й дабро?
Як можа наракаць чалавек, які жыве, кожны за грахі свае?
Чаму наракае чалавек жывы, людзіна на грахі свае?
Прасочым за дарогамі сваімі, разгледзім і навернемся да Госпада.
Скумайма а прабуйма дарогі свае, і зьвярнімася ізноў да СПАДАРА.
Падымем сэрцы нашы разам з рукамі да Госпада ў неба.
Узьнясіма сэрца з далонямі сваімі да Бога на нябёсах:
Мы паводзілі сябе ліха і былі бунтаўнікамі; таму і Ты неперамольны быў.
Мы выступілі а збунтаваліся, Ты не дараваў.
Адзеўся Ты ў гнеў і караў нас, забіваў, не шкадаваў.
Ты накрыў Сябе гневам і перасьледаваў вас, забіваў і не пажалеў.
Пакрыўся Ты хмараю, каб не дайшло маленне.
Ты накрыўся булаком, каб не даходзіла малітва.
Выдаў нас на выкараненне, як агіду спаміж народаў.
Ты ўчыніў нас шумецьцям а агідаю сярод людаў.
Разявілі на нас свае вусны ўсе ворагі нашы.
Разявілі на нас раты свае ўсі непрыяцелі нашы.
Удзелам нашым сталіся: страх ды яма, знішчэнне ды разруха.
Ляк а пасадка прышлі на нас, спустошаньне а забурэньне.
Ручаі слёз выпускае вока маё над знішчэннем дачкі «народа Майго».
Рэкі вады цякуць із вока майго па загубе дачкі люду майго.
Вока маё вылівае слёзы, не спыняецца, бо няма супакою.
Вока мае цурчыць і не перасьціхае, бязупынку,
Пакуль Госпад не зірне і не пабачыць з нябёсаў,
Пакуль СПАДАР гляне і абача зь неба.
вока маё трывожыць душу маю дзеля ўсіх дачок горада майго.
Вока мае ўзрушае душу маю па ўсіх дачках места майго.
Палявалі на мяне, як на птушку, надарма ворагі мае.
Надта ловяць мяне, як птушку, варагі мае бяз прычыны.
Губілі ў балоце жыццё маё ды кідалі ў мяне камяні.
Кінулі ў яму жыцьцё мае й закідалі мяне каменьням.
Падымаліся воды над галавою маёй, я сказаў: «Прападаю».
Воды паліліся на галаву маю, я сказаў: «Я адцяты».
Прызываў я імя Тваё, Госпадзе, з глыбіні ямы.
Гукаў імя Тваё, СПАДАРУ, з найніжшае ямы;
Чуў Ты мой крык: «Не адварочвай вуха Свайго ад майго плачу і ўмольванняў».
Ты чуў голас мой: «Не закрывай вуха Свайго ад уздыханьня майго, галашэньня майго».
Ты наблізіўся ў той дзень, калі прызываў я Цябе, сказаў Ты: «Не бойся!»
Ты бліжыўся ў дзень, як я прыгукаў Цябе, Ты кажаш: «Ня бойся».
Разбіраў Ты, Госпадзе, справу душы маёй: адкупіў Ты жыццё маё.
Ты, Спадару, прававаўся за справы душы мае, Ты адкупіў жыцьцё мае;
Бачыш, Госпадзе, гора маё, судзі справядліва мяне.
Ты, СПАДАРУ, бачыў крыўду маю, судзі справу маю.
Ты бачыш усю злосць іх, усе іх намеры адносна мяне.
Ты бачыў усю помсту іхную, усі падумкі супроці мяне.
Ты чуеш знявагі іх, Госпадзе, усе іх намеры адносна мяне.
Ты чуў упікі іхныя, СПАДАРУ, усі падумкі іхныя супроці мяне,
Вусны цікуючых на мяне і задумкі іх супраць мяне ўвесь дзень.
Вусны тых, што паўсталі на мяне, і іх падумкі супроці мяне ўвесь дзень.
Зірні на іх сяданні і ўставанні, я — песенька іх.
Глянь на іх сядаючых і на іх устаючых, я — прыпеўка ім.
Адгадзі ім, Госпадзе, па ўчынках рук іх.
Адплаці ім заплатаю, СПАДАРУ, подле работы рук іхных.
Дай ім закамянеласць сэрца і праклён Твой .
Дай ім смутак сэрца, праклён свой на іх.
Пераследуй іх у гневе і знішчы іх з-пад нябёс Тваіх, Госпадзе!
Перасьлядуй а выгубі іх у гневе з пад нябёс СПАДАРОВЫХ.
