Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
Успомні, СПАДАРУ, што сталася нам; разваж а глянь на паганьбеньне наша:
Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
Спадак наш абернены да чужых, дамы нашы — да чужаземцаў.
Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
Сіротамі мы сталі: няма айца, маці нашы — як ўдовы;
Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
Ваду сваю п’ем за срэбра, дровы нашы прадаюць нам;
Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
Перасьледаваньнікі на шыі нашай, мы робім цяжка, ня маем супачынку;
Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
Мы выцягнулі руку сваю да Ягіпту, Асыры, каб мець досыць хлеба,
Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
Айцове нашы грашылі; іх няма, і бяспраўі іхныя мы мусім насіць.
Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
Слугі радзяць нас, і няма каму вывальніць нас із рукі іхнае.
З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
Зь небясьпечнасьцю душы сваёй прыносім хлеб свой, з прычыны мяча пустыні.
Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
Скура наша распаленая, як печ, ад пякучае галадові.
На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
Яны ганьбілі жанкі на Сыёне, дзеўкі — у местах Юдэйскіх.
Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
Князі засілены рукамі іхнымі, відаў старых не паважалі.
юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
Узялі маладзёнаў да жорнаў, хлапцы валяцца пад дрыўмі.
Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
Старыя перасталі сядзець у брамах, маладзёны не пяюць.
Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
Перастала весялосьць сэрца нашага, скокі абярнуліся ў плач.
З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
Вянок зваліўся з галавы вашае; бяда нам, што мы ізграшылі.
Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
Ад гэтага баліць сэрца наша, ад гэтага прыцьмелі вочы нашы,
дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
Бо па спусьцелай гары Сыёне лісы ходзяць.
Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
Ты, СПАДАРУ, застаешся на векі, пасад Твой ад пакаленьня да пакаленьня.
Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
Чаму забыўся нас назаўсёды, пакінуў нас на даўгія дні?
Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
Навярні нас да Сябе, СПАДАРУ, і мы навернемся; аднаві дні нашы, як даўней.
Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
Ці Ты супоўна адкінуў нас? ці надзвычайна ўгневаўся на нас?
