Ераміін Плач 5 разьдзел
Ераміін Плач
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Антонія Бокуна
«Прыпомні, Госпадзе, што нас напаткала; глянь і прыгледзься да нашай брыдоты.
Узгадай, ГОСПАДЗЕ, што сталася з намі; гледзячы, узглянь і пабач ганьбу нашую.
Спадчына наша прыпала чужынцам, чужаземцам — дамы нашы.
Спадчына нашая перададзеная чужым, дамы нашыя — чужынцам.
Сталіся мы сіротамі без бацькі, а маці нашы — быццам удовы.
Мы сталіся сіротамі; няма бацькі, маці нашыя — як удовы.
Ваду сваю за грошы купляем, за сваё дрэва грошы плацім.
Ваду сваю мы п’ем за срэбра, дровы нашыя прадаюць нам на грошы.
Падганяюць нас з ярмом на шыі, замучаным не даюць супачынку.
Перасьледвальнікі на шыі нашай, мы цяжка працуем, ня маем супачынку.
Да Егіпта выцягвалі мы рукі і да Асірыі, каб наесціся хлеба.
Мы выцягнулі руку сваю да Эгіпту і да Асірыі, каб насыціцца хлебам.
Бацькі нашы награшылі, і няма іх, а мы нясём на сабе іх злачыннасць.
Бацькі нашыя грашылі; і іх няма, і беззаконьні іхнія мы носім.
Слугі пануюць над намі, і няма нікога, хто б адкупіў з рук іх.
Слугі пануюць над намі, і няма [нікога], хто вызваліць нас з рукі іхняй.
З небяспекаю для жыцця нашага здабываем хлеб сабе на віду меча ў пустыні.
Прыносім хлеб свой, наражаючы душу сваю на меч у пустыні.
Наша скура, як печ, разгарэлася ад страшэннага голаду.
Скура нашая распаленая, як печ, ад палючага голаду.
На Сіёне паганілі жанчын, а дзяўчат — па гарадах Юды.
Жанчын гвалцілі на Сыёне, дзяўчат — у гарадах Юды.
Князі павешаны рукамі іх, і да аблічча старых не мелі пашаны,
Князі павешаныя рукамі іхнімі, абліччы старых ня маюць пашаны.
юнакі жорны насілі, хісталіся хлопчыкі пад бярвеннямі.
Юнакі носяць камяні млыновыя, хлопцы спатыкаюцца, [носячы] дровы.
Старэйшыны пакінулі браму, моладзь жа — свае карагоды песенныя.
Старыя больш не сядзяць у брамах, юнакі не сьпяваюць.
Знікла з сэрцаў нашых радасць, у жалобу змяніліся нашы скокі.
Спынілася вясёласьць сэрца нашага, перамяніліся ў жалобу карагоды нашыя.
З галавы нашай спаў вянец, гора нам, бо мы награшылі!
Звалілася карона з галавы нашай; гора нам, бо мы саграшылі.
Таму сумным сталася сэрца наша, таму і зацямніліся вочы нашы,
Дзеля гэтага млявае сэрца нашае, дзеля гэтага зацемраныя вочы нашыя,
дзеля гары Сіён, бо яна апусцела: лісы шнуруюць па ёй.
бо спустошаная гара Сыён, лісы ходзяць па ёй.
Але Ты, Госпадзе, трываць будзеш вечна, Твой пасад з пакалення ў пакаленне.
Ты, ГОСПАДЗЕ, трываеш на вякі, пасад Твой — з пакаленьня ў пакаленьне.
Чаму навек хочаш пра нас забыцца, чаму на доўгія дні Ты нас пакідаеш?
Чаму Ты забыўся на нас назаўсёды, пакінуў нас на доўгія дні?
Навярні нас, Госпадзе, да Цябе, і мы вернемся, аднаві дні нашы, як ад пачатку.
Навярні нас да Сябе, ГОСПАДЗЕ, і мы навернемся; аднаві дні нашыя, як даўней [было].
Ці ж назаўсёды нас адпіхаеш? Ці так ужо моцна на нас злуешся?»
Няўжо Ты, адкідаючы, адкінуў нас? Няўжо Ты загневаўся на нас аж так моцна?
