Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2002
Сыну мой! дзяржы казані мае і расказаньні мае захавай у сябе;
Дзяржы расказаньні мае й жыві, і навуку маю, як зрэнка вока свайго;
Завяжы іх на палцы свае, напішы і на табліцы сэрца свайго;
Скажы мудрасьці: «Ты сястра мая» і назаві кемнасьць роднаю,
Каб усьцерагчы сябе ад чужое жонкі, ад чужаземкі зь лісьлівымі словамі;
Бо з акна дому свайго, пераз баконку сваю глядзеў я далоў,
І абачыў меж дурных, зацеміў меж дзяцюкоў маладзёна бяз розуму,
Торг пераходзячага ля рогу яго, і дарогаю міма дому ейнага йшоў,
Зьмярканьням, увечары, сярод ночы, у цемры.
І вось, — жонка наўпярэймы яму, у ўбору бязулі, і цікуючага сэрца,
Галасьлівая а ўпорлівая; ногі ейныя ня стыкаюцца ў доме ейным:
То вонках, то на вуліцы і ля кажнага вугла цікуе.
І схапіла яго, і цалавала яго, зь бессаромным відам гукала яму:
«Супакойныя аброкі ў мяне; сядні я споўніла абятніцы свае;
Затым вышла наўпярэймы табе, бязупынку шукаць віду твайго і знашла цябе;
Дыванамі я заслала пасьцелю сваю, калярыстымі тканінамі ягіпецкімі;
Напархумавала пасьцелю сваю мірам, алёям а цынамонам.
Хадзі, супоўна насыцьмася каханьнямі нашымі да раньня, пацешмася любосьцяй нашай;
Бо мужа няма ў доме ягоным, ён паехаў у далёкую дарогу;
Капшук із срэбрам ён узяў із сабою; у поўні месяца ён зьвернецца да дому свайго».
Яна сьхінула яго сваёй вымоўнасьцю, лісьлівымі вуснамі сваімі прысіліла яго.
Ён якга йдзець за ёю, як вол ідзець на зарэз, альбо як дурны ў зялезьзю на кару,
Пакуль дзіда не праб’ець печанцы ягоныя; як птушка барзьдзіць у сіло і ня ведае, што гэта супроці душы яе.
Дык цяпер слухайце, сынове, мяне, і ўважайце на словы вуснаў маіх:
Хай ня сьхінаецца на дарогі ейныя сэрца твае, ня блудзі па сьцежках ейных;
Бо шмат каго, раніўшы, паваліла яна, і ўсі моцныя забітыя ёю.
Дом ейны — дарогі шэолю, да пакояў сьмерці зводзячыя.
