Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Сыну мой! дзяржы казані мае і расказаньні мае захавай у сябе;
Сыне мой, беражы размовы мае і пастановы мае схавай у сабе.
Дзяржы расказаньні мае й жыві, і навуку маю, як зрэнка вока свайго;
Спаўняй настаўленні мае, каб жыў; захоўвай закон мой, як зрэнку вока свайго.
Завяжы іх на палцы свае, напішы і на табліцы сэрца свайго;
Завяжы іх на пальцах сваіх, напішы іх на табліцы сэрца свайго.
Скажы мудрасьці: «Ты сястра мая» і назаві кемнасьць роднаю,
Кажы мудрасці: «Ты сястра мая» і разважлівасць заві сяброўкай,
Каб усьцерагчы сябе ад чужое жонкі, ад чужаземкі зь лісьлівымі словамі;
каб захавала яна цябе ад чужой жонкі і ад чужой жанчыны, што гаворыць свае салодкія словы.
Бо з акна дому свайго, пераз баконку сваю глядзеў я далоў,
Бо праз акно дома свайго, праз краты гляджу я і назіраю за маладымі;
І абачыў меж дурных, зацеміў меж дзяцюкоў маладзёна бяз розуму,
бачу я сярод моладзі юнака неразумнага,
Торг пераходзячага ля рогу яго, і дарогаю міма дому ейнага йшоў,
які ідзе па вуліцы каля яе вугла і ідзе паблізу дарогі да дому яе,
Зьмярканьням, увечары, сярод ночы, у цемры.
упоцемку, калі дзень падыходзіць да вечара, у самай імгле і ў тумане.
І вось, — жонка наўпярэймы яму, у ўбору бязулі, і цікуючага сэрца,
І вось спяшаецца яму насустрач жанчына ў распусным адзенні і з хітрым сэрцам,
Галасьлівая а ўпорлівая; ногі ейныя ня стыкаюцца ў доме ейным:
гаваркая і нястрыманая, што не выносіць супакой і не можа ўтрымаць ног сваіх у хаце сваёй:
То вонках, то на вуліцы і ля кажнага вугла цікуе.
то на плошчах, то на вуліцах каля вуглоў расстаўляе яна пасткі.
І схапіла яго, і цалавала яго, зь бессаромным відам гукала яму:
І мілуе яна схопленага і расцалаванага юнака, з юрлівым тварам гаворачы:
«Супакойныя аброкі ў мяне; сядні я споўніла абятніцы свае;
«Я прынесла ахвяру на здароўе, сёння я выканала зарокі свае,
Затым вышла наўпярэймы табе, бязупынку шукаць віду твайго і знашла цябе;
таму выйшла табе насустрач, жадаючы цябе бачыць, — і знайшла цябе.
Дыванамі я заслала пасьцелю сваю, калярыстымі тканінамі ягіпецкімі;
Дыванамі заслала я сваю пасцель, тканінамі рознакаляровымі з Егіпта,
Напархумавала пасьцелю сваю мірам, алёям а цынамонам.
Апрыскала я спальню сваю мірай, альясам і карыцаю.
Хадзі, супоўна насыцьмася каханьнямі нашымі да раньня, пацешмася любосьцяй нашай;
Прыходзь, будзем упівацца ўцехамі, да раніцы цешыцца любоўю.
Бо мужа няма ў доме ягоным, ён паехаў у далёкую дарогу;
Бо няма мужа ў доме маім, пусціўся ў вельмі далёкую дарогу;
Капшук із срэбрам ён узяў із сабою; у поўні месяца ён зьвернецца да дому свайго».
пояс грошай узяў з сабою, вернецца ён да дому свайго ў дзень поўні».
Яна сьхінула яго сваёй вымоўнасьцю, лісьлівымі вуснамі сваімі прысіліла яго.
Прывабіла яна яго шматлікімі размовамі і заманіла яго ліслівасцю вуснаў сваіх.
Ён якга йдзець за ёю, як вол ідзець на зарэз, альбо як дурны ў зялезьзю на кару,
Бязглузды, ідзе ён за ёй, як вол, якога вядуць на зарэз; як алень заблытваецца ён ў сіле,
Пакуль дзіда не праб’ець печанцы ягоныя; як птушка барзьдзіць у сіло і ня ведае, што гэта супроці душы яе.
пакуль страла не пранзае печань яго; як птушка, што спяшаецца да сіла і не ведае, што рашаецца справа жыцця.
Дык цяпер слухайце, сынове, мяне, і ўважайце на словы вуснаў маіх:
Такім чынам, цяпер, сыне мой, слухай мяне і зважай на размовы вуснаў маіх.
Хай ня сьхінаецца на дарогі ейныя сэрца твае, ня блудзі па сьцежках ейных;
Хай не ўтрымаецца розум твой на дарогах яе, і хай не падманваюць цябе сцежкі яе,
Бо шмат каго, раніўшы, паваліла яна, і ўсі моцныя забітыя ёю.
бо многіх зваліла яна параненымі, і нават вельмі моцныя людзі былі загубленыя ёю:
Дом ейны — дарогі шэолю, да пакояў сьмерці зводзячыя.
дом яе — дарогі ў пекла, што вядуць у глыбіні смерці.
