Выслоўяў Саламонавых 5 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2017
Сыну мой! уважай на мудрасьць маю, да розуму майго сьхіні вуха свае,
Сыне мой, звярніся да мудрасці маёй і нахілі вуха сваё да разважлівасці маёй,
Каб зважаць на разважнасьць, і каб вусны твае захавалі веду;
каб зберагчы думкі і каб вусны твае захавалі настаўленне.
Бо саладзіня капае з вуснаў чужое, і мякчэйшае за аліву паднябеньне ейнае:
Бо вусны распусніцы сочацца мёдам, а горла яе больш бліскучае, чым алей;
Але наапошку яно гаркое, як палын, войстрае, як абаротны меч;
а ў рэшце рэшт — яно ў яе горкае, быццам палын, і вострае, быццам двусечны меч.
Ногі ейныя зыходзяць да сьмерці, і ступы хапаюцца за шэоль.
Ногі яе сыходзяць да смерці, а крокі яе вядуць да мерцвякоў;
Дарогу жыцьця калі зважыш, то абачыш блудныя сьцежкі ейныя, і ты іх не пазнаеш.
паколькі не заўважае яна сцежку жыцця, хісткія крокі яе і сама яна не ведае [іх].
І цяперака, сынове, слухайце мяне й не адступайце ад слоў вуснаў маіх:
Вось, зараз паслухай, мой сыне, не адступай ад слоў вуснаў маіх.
Аддаль ад яе дарогу сваю і ня бліжся да дзьвярэй дому ейнага,
Трымай далёка ад яе шлях твой і не падыходзь блізка да дзвярэй дому яе.
Каб не аддаць іншым пазору свайго і год сваіх неміласьціўнаму,
Не аддавай гонару свайго чужым і гадоў сваіх — лютаму чалавеку,
Каб чужыя не насыціліся сілаю тваёю, працаю тваёю ў чужым доме.
каб часам з намаганняў тваіх не насычаліся іншыя і каб працы твае не былі ў чужой хаце,
І ты будзеш наракаць наапошку, як высіліш цела свае й еміну сваю,
а ў рэшце рэшт ты будзеш стагнаць, калі сілы твае і цела тваё будуць растрачаныя,
І скажаш: «Як я ненавідзіў навуку, і зырам грэбавала сэрца мае!
і ты скажаш: «Чаму пагрэбаваў я настаўленнем, і сэрца маё адхіліла папрокі,
І я ня слухаў голасу вучыцеляў сваіх і да навучыцеляў сваіх ня сьхінаў вуха свайго.
і не пачуў я голасу тых, хто вучыў мяне, і не нахіляў вуха маё да настаўнікаў?
Бываў я траха ў кажным ліху сярод збору й грамады».
Ледзь не трапіў я ў вялікую бяду сярод сходу і грамадства!»
Пі ваду з налевы свае і цякучую із студні свае.
Пі ваду са свайго вадаёма і тую, што цячэ ў тваёй студні,
Крыніцы твае хай разьліваюцца на вонкі, цур’і водаў — па вуліцах;
хай не выліваюцца крыніцы твае на двор, а патокі водаў — па вуліцах;
Хай яны належаць да цябе аднаго, а ня чужым із табою.
валодай імі толькі ты адзін, і хай не будуць саўдзельнікамі тваімі іншыя.
Хай будзе дабраславёна жарало твае, і май радасьць із жонкі маладосьці свае,
Хай выток твой будзе дабраславёны, і весяліся з жонкай маладосці тваёй.
Любовае лані а пазорнае сэрны; няхай грудзі яе досыць чыняць табе ў кажным часе; заўсёды захапляйся яе любосьцяй.
Яна — лань найпрыгажэйшая і сарна зграбнейшая, прывабнасці яе ап’яняюць цябе ў кожны час, у каханні яе бесперапынна шукай асалоду.
І нашто, сыну мой, хочаш захапляцца чужою і абыймаць улоньне другое?
Нашто, сыне мой, ты спакушаешся чужою і грэешся ў абдымках чужой?
Бо перад відам СПАДАРА дарогі людзкія, і Ён мерае ўсі сьцежкі ягоныя.
Бо перад Госпадам — дарогі чалавека і Ён бачыць крокі яго.
Нягоднага схопяць бяспраўі ягоныя, і яго будуць дзяржаць моцна паварозы грэху ягонага;
Бязбожніка захопяць яго ўласныя несправядлівасці, і будзе ўтрыманы ён грахамі сваімі.
Ён памірае зь нястачы навукі і ў множасьці шалу свайго заблудзіцца.
Памрэ ён, бо не меў настаўлення, і знікне ў безлічы бязглуздасці сваёй.
