Выслоўяў Саламонавых 5 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Сыне мой! слухай мудрасьці маёй і нахілі вуха тваё да навукі маёй,
Сыне мой, звярніся да мудрасці маёй і нахілі вуха сваё да разважлівасці маёй,
каб датрымацца добрае рады і каб вусны твае хвалілі спазнанае.
каб зберагчы думкі і каб вусны твае захавалі настаўленне.
Бо мёд цячэ з вуснаў чужое жонкі, і мякчэйшая за алей гаворка ў яе;
Бо вусны распусніцы сочацца мёдам, а горла яе больш бліскучае, чым алей;
але весьнік яе горкі, нібы палын, востры, як меч двусечны,
а ў рэшце рэшт — яно ў яе горкае, быццам палын, і вострае, быццам двусечны меч.
ногі яе сыходзяць да сьмерці, ступакі яе дастаюць да апраметнай.
Ногі яе сыходзяць да смерці, а крокі яе вядуць да мерцвякоў;
Каб ты не спасьцігнуў сьцежкі жыцьця яе, дарогі яе нясталыя, і ты ня зьведаеш іх.
паколькі не заўважае яна сцежку жыцця, хісткія крокі яе і сама яна не ведае [іх].
Дык вось, дзеці, паслухайце мяне і не адступайцеся ад словаў вуснаў маіх.
Вось, зараз паслухай, мой сыне, не адступай ад слоў вуснаў маіх.
Далей ад яе ідзі па дарозе тваёй і не падыходзь пад дзьверы дома яе,
Трымай далёка ад яе шлях твой і не падыходзь блізка да дзвярэй дому яе.
каб здароўя твайго не аддаў іншым і гадоў тваіх бязьлітасьніку;
Не аддавай гонару свайго чужым і гадоў сваіх — лютаму чалавеку,
каб не насычаліся сілаю тваёю чужынцы і праца твая ня ішла ў чужы дом.
каб часам з намаганняў тваіх не насычаліся іншыя і каб працы твае не былі ў чужой хаце,
І ты ўрэшце будзеш стагнаць, калі плоць твая і цела зьнямогуцца,
а ў рэшце рэшт ты будзеш стагнаць, калі сілы твае і цела тваё будуць растрачаныя,
і скажаш: «навошта я ненавідзеў навуку, і сэрца маё асьцярогамі пагарджала,
і ты скажаш: «Чаму пагрэбаваў я настаўленнем, і сэрца маё адхіліла папрокі,
і я ня слухаў голасу настаўнікаў маіх, не нахіляў вуха майго да настаўнікаў?
і не пачуў я голасу тых, хто вучыў мяне, і не нахіляў вуха маё да настаўнікаў?
Ледзь ня ўпаў я ў вялікае ліха сярод сходу і грамады!»
Ледзь не трапіў я ў вялікую бяду сярод сходу і грамадства!»
Пі ваду з тваёй крыніцы, тую, якая цячэ з тваёй студні.
Пі ваду са свайго вадаёма і тую, што цячэ ў тваёй студні,
Хай не разьліваюцца крыніцы твае па вуліцы, патокі водаў — па плошчах;
хай не выліваюцца крыніцы твае на двор, а патокі водаў — па вуліцах;
хай яны будуць належаць табе самому, а ня чужым з табою.
валодай імі толькі ты адзін, і хай не будуць саўдзельнікамі тваімі іншыя.
Крыніца твая хай дабраславёная будзе; і радуйся з жанчынай тваёй маладосьці,
Хай выток твой будзе дабраславёны, і весяліся з жонкай маладосці тваёй.
любаснаю касуляю і прыгожаю сарнаю; грудзі яе хай упояць цябе ў кожны час; каханьнем яе цешся заўсёды.
Яна — лань найпрыгажэйшая і сарна зграбнейшая, прывабнасці яе ап’яняюць цябе ў кожны час, у каханні яе бесперапынна шукай асалоду.
І навошта табе, сыне мой, захапляцца распусьніцаю і абдымаць грудзі чужое?
Нашто, сыне мой, ты спакушаешся чужою і грэешся ў абдымках чужой?
Бо перад вачыма Госпада ўсе шляхі чалавека, і Ён прастуе ўсе сьцежкі яго.
Бо перад Госпадам — дарогі чалавека і Ён бачыць крокі яго.
Беззаконнага ловяць уласныя беззаконьні яго, і путамі грэху свайго ён павязаны.
Бязбожніка захопяць яго ўласныя несправядлівасці, і будзе ўтрыманы ён грахамі сваімі.
Ён памірацьме без настаўленьня і ў вялікай сваёй неразумнасьці наблукаецца.
Памрэ ён, бо не меў настаўлення, і знікне ў безлічы бязглуздасці сваёй.
