Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Чарняўскага 2017
Сыне мой! памятай словы мае і запаведзі мае захавай у сабе.
Сыне мой, беражы размовы мае і пастановы мае схавай у сабе.
Захоўвай запаведзі мае, і жыві, і навуку маю, як зрэнкі вачэй тваіх.
Спаўняй настаўленні мае, каб жыў; захоўвай закон мой, як зрэнку вока свайго.
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на скрыжалі сэрца твайго.
Завяжы іх на пальцах сваіх, напішы іх на табліцы сэрца свайго.
Скажы мудрасьці: «ты сястра мая!» і розум назаві родным тваім,
Кажы мудрасці: «Ты сястра мая» і разважлівасць заві сяброўкай,
каб яны ахоўвалі цябе ад жонкі другога, ад чужой, што гладка гаворыць словы свае.
каб захавала яна цябе ад чужой жонкі і ад чужой жанчыны, што гаворыць свае салодкія словы.
Вось, аднойчы глядзеў я ў акно майго дома, праз рашотку маю,
Бо праз акно дома свайго, праз краты гляджу я і назіраю за маладымі;
і ўбачыў сярод нявопытных, угледзеў сярод маладых людзей неразумнага юнака,
бачу я сярод моладзі юнака неразумнага,
які пераходзіў плошчу паблізу вугла яе і ішоў па дарозе да дома яе,
які ідзе па вуліцы каля яе вугла і ідзе паблізу дарогі да дому яе,
у сутоньні, а позьняй гадзіне, у начной цемры і ў змроку.
упоцемку, калі дзень падыходзіць да вечара, у самай імгле і ў тумане.
І вось — насустрач яму жанчына ў строях распусьніцы, з хітрым сэрцам,
І вось спяшаецца яму насустрач жанчына ў распусным адзенні і з хітрым сэрцам,
узбуджаная і неапанаваная; ногі яе ня ступаюць у доме яе;
гаваркая і нястрыманая, што не выносіць супакой і не можа ўтрымаць ног сваіх у хаце сваёй:
то на вуліцы, то на плошчах і на кожным вугле яна ладзіць ловы.
то на плошчах, то на вуліцах каля вуглоў расстаўляе яна пасткі.
Яна схапіла яго, цалавала яго і бяз сораму ў твары сказала яму:
І мілуе яна схопленага і расцалаванага юнака, з юрлівым тварам гаворачы:
«Мірная ахвяра ў мяне: сёньня я выканала абяцаньні мае;
«Я прынесла ахвяру на здароўе, сёння я выканала зарокі свае,
таму і выйшла насустрач табе, каб знайсьці цябе, і — знайшла цябе.
таму выйшла табе насустрач, жадаючы цябе бачыць, — і знайшла цябе.
Кілімамі ўслала я пасьцель маю, палатном каляровым Егіпецкім;
Дыванамі заслала я сваю пасцель, тканінамі рознакаляровымі з Егіпта,
спальню маю ўпахошчыла сьмірнаю, альясам і карынкаю.
Апрыскала я спальню сваю мірай, альясам і карыцаю.
Зайдзі, будзем упівацца пяшчотамі да раніцы, каханьнем нацешымся;
Прыходзь, будзем упівацца ўцехамі, да раніцы цешыцца любоўю.
бо мужа дома няма; ён выправіўся ў далёкую дарогу;
Бо няма мужа ў доме маім, пусціўся ў вельмі далёкую дарогу;
кашалёк срэбра ўзяў з сабою; дамоў вернецца да дня поўні месяца».
пояс грошай узяў з сабою, вернецца ён да дому свайго ў дзень поўні».
Мноствам ласкавых слоў яна яго звабіла, мяккасьцю вуснаў сваіх авалодала ім.
Прывабіла яна яго шматлікімі размовамі і заманіла яго ліслівасцю вуснаў сваіх.
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол ідзе ў разьніцу, як алень на стралу,
Бязглузды, ідзе ён за ёй, як вол, якога вядуць на зарэз; як алень заблытваецца ён ў сіле,
пакуль страла не праніжа вантробы ягонай; як птушка кідаецца ў сіло, і ня ведае, што яно — пагібель яе.
пакуль страла не пранзае печань яго; як птушка, што спяшаецца да сіла і не ведае, што рашаецца справа жыцця.
Дык вось, дзеці, паслухайце мяне і зразумейце словы вуснаў маіх.
Такім чынам, цяпер, сыне мой, слухай мяне і зважай на размовы вуснаў маіх.
Хай ня збочвае сэрца тваё на шляхі яе, ня блукай сьцежкамі яе;
Хай не ўтрымаецца розум твой на дарогах яе, і хай не падманваюць цябе сцежкі яе,
бо многіх яна параніла, і шмат дужых забіла яна:
бо многіх зваліла яна параненымі, і нават вельмі моцныя людзі былі загубленыя ёю:
дом яе — дарога ў апраметную, якая вядзе ў сярэдзіну жытлішча сьмерці.
дом яе — дарогі ў пекла, што вядуць у глыбіні смерці.
