Выслоўяў Саламонавых 7 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Сыне мой! памятай словы мае і запаведзі мае захавай у сабе.
Сыну мой! дзяржы казані мае і расказаньні мае захавай у сябе;
Захоўвай запаведзі мае, і жыві, і навуку маю, як зрэнкі вачэй тваіх.
Дзяржы расказаньні мае й жыві, і навуку маю, як зрэнка вока свайго;
Навяжы іх на пальцы твае, напішы іх на скрыжалі сэрца твайго.
Завяжы іх на палцы свае, напішы і на табліцы сэрца свайго;
Скажы мудрасьці: «ты сястра мая!» і розум назаві родным тваім,
Скажы мудрасьці: «Ты сястра мая» і назаві кемнасьць роднаю,
каб яны ахоўвалі цябе ад жонкі другога, ад чужой, што гладка гаворыць словы свае.
Каб усьцерагчы сябе ад чужое жонкі, ад чужаземкі зь лісьлівымі словамі;
Вось, аднойчы глядзеў я ў акно майго дома, праз рашотку маю,
Бо з акна дому свайго, пераз баконку сваю глядзеў я далоў,
і ўбачыў сярод нявопытных, угледзеў сярод маладых людзей неразумнага юнака,
І абачыў меж дурных, зацеміў меж дзяцюкоў маладзёна бяз розуму,
які пераходзіў плошчу паблізу вугла яе і ішоў па дарозе да дома яе,
Торг пераходзячага ля рогу яго, і дарогаю міма дому ейнага йшоў,
у сутоньні, а позьняй гадзіне, у начной цемры і ў змроку.
Зьмярканьням, увечары, сярод ночы, у цемры.
І вось — насустрач яму жанчына ў строях распусьніцы, з хітрым сэрцам,
І вось, — жонка наўпярэймы яму, у ўбору бязулі, і цікуючага сэрца,
узбуджаная і неапанаваная; ногі яе ня ступаюць у доме яе;
Галасьлівая а ўпорлівая; ногі ейныя ня стыкаюцца ў доме ейным:
то на вуліцы, то на плошчах і на кожным вугле яна ладзіць ловы.
То вонках, то на вуліцы і ля кажнага вугла цікуе.
Яна схапіла яго, цалавала яго і бяз сораму ў твары сказала яму:
І схапіла яго, і цалавала яго, зь бессаромным відам гукала яму:
«Мірная ахвяра ў мяне: сёньня я выканала абяцаньні мае;
«Супакойныя аброкі ў мяне; сядні я споўніла абятніцы свае;
таму і выйшла насустрач табе, каб знайсьці цябе, і — знайшла цябе.
Затым вышла наўпярэймы табе, бязупынку шукаць віду твайго і знашла цябе;
Кілімамі ўслала я пасьцель маю, палатном каляровым Егіпецкім;
Дыванамі я заслала пасьцелю сваю, калярыстымі тканінамі ягіпецкімі;
спальню маю ўпахошчыла сьмірнаю, альясам і карынкаю.
Напархумавала пасьцелю сваю мірам, алёям а цынамонам.
Зайдзі, будзем упівацца пяшчотамі да раніцы, каханьнем нацешымся;
Хадзі, супоўна насыцьмася каханьнямі нашымі да раньня, пацешмася любосьцяй нашай;
бо мужа дома няма; ён выправіўся ў далёкую дарогу;
Бо мужа няма ў доме ягоным, ён паехаў у далёкую дарогу;
кашалёк срэбра ўзяў з сабою; дамоў вернецца да дня поўні месяца».
Капшук із срэбрам ён узяў із сабою; у поўні месяца ён зьвернецца да дому свайго».
Мноствам ласкавых слоў яна яго звабіла, мяккасьцю вуснаў сваіх авалодала ім.
Яна сьхінула яго сваёй вымоўнасьцю, лісьлівымі вуснамі сваімі прысіліла яго.
Ён адразу пайшоў за ёю, як вол ідзе ў разьніцу, як алень на стралу,
Ён якга йдзець за ёю, як вол ідзець на зарэз, альбо як дурны ў зялезьзю на кару,
пакуль страла не праніжа вантробы ягонай; як птушка кідаецца ў сіло, і ня ведае, што яно — пагібель яе.
Пакуль дзіда не праб’ець печанцы ягоныя; як птушка барзьдзіць у сіло і ня ведае, што гэта супроці душы яе.
Дык вось, дзеці, паслухайце мяне і зразумейце словы вуснаў маіх.
Дык цяпер слухайце, сынове, мяне, і ўважайце на словы вуснаў маіх:
Хай ня збочвае сэрца тваё на шляхі яе, ня блукай сьцежкамі яе;
Хай ня сьхінаецца на дарогі ейныя сэрца твае, ня блудзі па сьцежках ейных;
бо многіх яна параніла, і шмат дужых забіла яна:
Бо шмат каго, раніўшы, паваліла яна, і ўсі моцныя забітыя ёю.
дом яе — дарога ў апраметную, якая вядзе ў сярэдзіну жытлішча сьмерці.
Дом ейны — дарогі шэолю, да пакояў сьмерці зводзячыя.
