Выслоўяў Саламонавых 31 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Васіля Сёмухі → Пераклад Яна Станкевіча
Слова Лемуіла цара. Настаўленьне, якое дала яму маці ягоная:
Словы караля Лемуеля, цяжар, што маці ягоная наўчыла яго.
што, сыне мой? Што, сыне ўлоньня майго? Што, сыне зарокаў маіх?
Што, сыну мой? і што, сыну жывата майго? і што, сыну абятніцаў маіх?
Не аддавай жанчыне сілы тваёй, ні шляхоў тваіх пагубніцам цароў.
Не аддавай жанкам сілы свае ані дарогаў сваіх тым, што губяць каралёў.
Не царам, Лемуіле, не царам піць віно, і не князям — сякеру,
Не каралём, Лемуелю, не каралём піць віно ані князём хмельны напітак:
каб, напіўшыся, яны не забылі закона і не перакруцілі суд усіх прыгнечаных.
Каб, піўшы, не забыўся ўставы й не перакруціў суд усіх уцісканых.
Дайце сякеру таму, хто гіне, і віно засмучанаму душою;
Дайце хмельны напітак гінучаму і віно тым, каторым горка на душы.
хай ён вып’е і забудзе беднасьць сваю і не згадае больш пра сваю пакуту.
Няхай ён вып’е, і забудзецца бядноту сваю, і стомы свае ня ўспомне балей.
Размыкай вусны свае за безгалосага і дзеля абароны ўсіх занядбаных.
Адчыні вусны свае дзеля немага, да суду ўсіх сыноў, што адыходзяць на вечнасьць.
Размыкай вусны свае дзеля правасудзьдзя і дзеля беднага і гаротнага.
Адчыні вусны свае, судзі справядліва й барані справу ўбогага а беднага.
Хто знойдзе дабрадзейную жонку? цана яе вышэй за жэмчуг.
Малайчыну жонку хто знойдзе? бо шмат большая за пэрлы цана яе.
Пэўнае ў ёй сэрца мужа яе, і не застанецца ён бяз прыбытку.
Пэўнае да яе сэрца мужа ейнага, і прыбытку ня будзе нястачы.
Яна аддае яму дабром, а ня злом, ва ўсе дні жыцьця свайго.
Робе дабро яму, а ня ліха, усі дні жыцьця свайго.
Здабывае воўну і лён, і ахвотна працуе сваімі рукамі.
Шукае воўны а лёну і ахвотна робе рукамі сваімі.
Яна, як купецкія караблі, здалёку вязе свой хлеб.
Яна, як караблі купецкія, здалеку дастаўляе емя свае.
Яна ўстае на досьвітку, і раздае ежу ў доме сваім і належнае слугам сваім.
І ўстаець яшчэ ночы, і раздаець ежу хатнім сваім, і належнае служэбкам сваім.
Падумае пра поле, і купляе яго; ад плёну рук сваіх садзіць вінаграднік.
Яна падумала праз поле й прыдбала яго; з пладоў рук сваіх яна садзе вінішча.
Апярэзвае сілаю сьцёгны свае і мацуе мышцы свае.
Папяразуе сілаю сьцёгны свае й мацуе рукі свае.
Яна адчувае, што занятак яе добры, і — сьветач яе ня тухне і ўначы.
Цеме, што тавар ейны добры; ня гасьне ночы сьветач ейны.
Працягвае рукі свае да прасьніцы, і пальцы яе бяруцца за верацяно.
Выцягуе рукі свае да прасьніцы й дзяржыць верцяно ў далані сваёй.
Далоню сваю яна растуляе беднаму, і руку сваю падае ўбогаму.
Адчыняе даланю сваю беднаму і выцягуе рукі свае ўбогаму.
Не баіцца сьцюжы для сям’і сваёй, бо ўся сям’я яе апранута ў двайную адзежу.
Не баіцца сьнегу ля дому свайго, бо ўвесь дом ейны апранены падвойна.
Яна робіць сабе дываны; вісон і пурпура — вопратка яе.
Яна тчэць сабе каберцы; шоўк а пурпура адзецьце ейнае.
Муж яе вядомы каля брамы, калі сядзіць са старэйшынамі зямлі.
Ведамны ля брамаў муж ейны, як сядзіць із старцамі зямлі.
Яна робіць покрывы, і прадае, і паясы дастаўляе купцам Фінікійскім.
Яна тчэць цянюсенькае палатно, і прадаець, і паясы Канаанянам — купцом.
Моц і прыгажосьць яе — вопратка яе, і весела глядзіць яна ў будучыню.
Моц а чэсьць — адзецьце ейнае, і сьмяецца аж да апошняга дня.
Вусны свае растуляе з мудрасьцю, і добрая парада на языку ў яе.
Адчыняе вусны з мудрасьцяй, і навука міласьці на языццэ ў яе.
Яна сочыць за гаспадаркай у доме сваім і ня есьць хлеба гультайскага.
Яна глядзіць добра дарогаў дамовы свае і ня есьць хлеба ў дзяньгубстве.
Устаюць дзеці — і дагаджаюць ёй, — муж, і хваліць яе:
Устаюць дзеці ейныя і завуць яе шчасьліваю; устаець муж ейны і хвале яе.
«шмат было жонак дабрадзейных; але ты пераўзышла іх усіх».
«Шмат якія дачкі прыдбалі цноту, але ты перайшла ўсі іх».
Мілавіднасьць падманлівая і прыгажосьць марная; а жонка, якая баіцца Госпада, вартая пахвалы.
Прынаднасьць ашукная, і харашыня марная; жонка, што баіцца СПАДАРА, будзе ўхвалёна.
Дайце ёй ад плёну рук яе, і хай праславяць яе каля брамы ўчынкі яе!
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай учынкі ейныя ўхваляць яе ля брамаў.
