Выслоўяў Саламонавых 5 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Сыне мой, зважай на мудрасьць маю, прыхілі вуха тваё да розуму майго,
Сыне мой, звярніся да мудрасці маёй і нахілі вуха сваё да разважлівасці маёй,
каб меў ты разважлівасьць, і вусны твае захавалі веданьне.
каб зберагчы думкі і каб вусны твае захавалі настаўленне.
Бо вусны распусьніцы ацякаюць мёдам, і паднябеньне яе мякчэйшае за алей,
Бо вусны распусніцы сочацца мёдам, а горла яе больш бліскучае, чым алей;
але канец яе горкі, як палын, і востры, як меч двусечны.
а ў рэшце рэшт — яно ў яе горкае, быццам палын, і вострае, быццам двусечны меч.
Ногі ейныя да сьмерці зыходзяць, а стопы ейныя на пекла абапіраюцца.
Ногі яе сыходзяць да смерці, а крокі яе вядуць да мерцвякоў;
Як яна не разумее сьцежкі жыцьця, дык хістаюцца крокі яе, і ты ня можаш ведаць іх.
паколькі не заўважае яна сцежку жыцця, хісткія крокі яе і сама яна не ведае [іх].
Дык вось цяпер, дзеці, паслухайце мяне, і не адыходзьцеся ад словаў вуснаў маіх.
Вось, зараз паслухай, мой сыне, не адступай ад слоў вуснаў маіх.
Аддалі ад яе шлях твой, і не падыходзь да дзьвярэй дому яе,
Трымай далёка ад яе шлях твой і не падыходзь блізка да дзвярэй дому яе.
каб не аддаць годнасьці тваёй іншым і гадоў тваіх — бязьлітаснаму,
Не аддавай гонару свайго чужым і гадоў сваіх — лютаму чалавеку,
каб не сыцелі чужынцы з сілы тваёй, і з працы тваёй — у доме чужым.
каб часам з намаганняў тваіх не насычаліся іншыя і каб працы твае не былі ў чужой хаце,
І будзеш ты потым стагнаць, калі будуць зьняможаныя цела тваё і сілы твае.
а ў рэшце рэшт ты будзеш стагнаць, калі сілы твае і цела тваё будуць растрачаныя,
І ты скажаш: «Чаму я зьненавідзеў настаўленьне, і сэрца маё ўзгардзіла дакараньнем.
і ты скажаш: «Чаму пагрэбаваў я настаўленнем, і сэрца маё адхіліла папрокі,
Ня слухаў я голасу настаўнікаў маіх, і не прыхіляў я вуха майго да тых, што вучылі мяне.
і не пачуў я голасу тых, хто вучыў мяне, і не нахіляў вуха маё да настаўнікаў?
Ледзь ня трапіў я ў вялікае няшчасьце сярод грамады і народу!»
Ледзь не трапіў я ў вялікую бяду сярод сходу і грамадства!»
Пі ваду з крыніцы тваёй, тую, што цячэ з калодзежу твайго.
Пі ваду са свайго вадаёма і тую, што цячэ ў тваёй студні,
Навошта крыніцам тваім разьлівацца на вуліцы, а ручаям цячы па плошчах?
хай не выліваюцца крыніцы твае на двор, а патокі водаў — па вуліцах;
Няхай яны служаць толькі табе, а не чужынцам разам з табою.
валодай імі толькі ты адзін, і хай не будуць саўдзельнікамі тваімі іншыя.
Няхай крыніца твая будзе дабраслаўлёная, і цешся жонкай маладосьці тваёй.
Хай выток твой будзе дабраславёны, і весяліся з жонкай маладосці тваёй.
Яна — ланя ласкавая і сарна прыгожая, грудзі ейныя няхай напойваюць цябе ў-ва ўсякую часіну, у каханьні яе мей асалоду заўсёды.
Яна — лань найпрыгажэйшая і сарна зграбнейшая, прывабнасці яе ап’яняюць цябе ў кожны час, у каханні яе бесперапынна шукай асалоду.
Навошта табе, сыне мой, захапляцца распусьніцай і абдымаць улоньне чужаніцы?
Нашто, сыне мой, ты спакушаешся чужою і грэешся ў абдымках чужой?
Бо перад вачамі ГОСПАДА шляхі чалавека, Ён ведае ўсе крокі яго.
Бо перад Госпадам — дарогі чалавека і Ён бачыць крокі яго.
Бязбожніка схопяць ягоныя ўласныя правіны, і ён зьвязаны путамі грахоў сваіх.
Бязбожніка захопяць яго ўласныя несправядлівасці, і будзе ўтрыманы ён грахамі сваімі.
Ён памрэ без настаўленьня і будзе блукаць дзеля вялікай глупоты сваёй.
Памрэ ён, бо не меў настаўлення, і знікне ў безлічы бязглуздасці сваёй.
