Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Мудры сын [слухае] настаўленьне бацькі, а насьмешнік ня слухае дакараньня.
Мудры сын любіць настаўленне бацькі, насмешнік не слухае, калі яго ганяць.
З плоду вуснаў сваіх чалавек будзе жывіцца дабром, а душа ліхадзеяў — гвалтам.
З плода вуснаў сваіх чалавек жывіцца дабром, а душа крывадушніка — гвалтам.
Хто захоўвае вусны свае, захоўвае душу сваю, а хто шырока адкрывае рот свой, будзе мець зьнішчэньне.
Хто вусны свае беражэ — беражэ душу сваю, а хто летуценны ў размове, — таму бяда.
Душа гультая жадае і ня мае нічога, а душа руплівага будзе насычаная.
Гультай хоча, а не мае, а душа працавітых насыціцца.
Праведнік ненавідзіць слова хлусьлівае, а бязбожнік ганьбіць і зьневажае [сябе].
Справядлівы адмовіцца ад ілжывага слова, а бязбожнік сарамаціць і ганьбіць.
Праведнасьць захоўвае таго, хто беззаганны ў шляху [сваім], а бязбожнасьць губіць грэшніка.
Справядлівасць беражэ бязгрэшнага ў дарозе, а бязбожнасць ставіць падножку грэшніку.
Адзін выдае сябе за багатага, нічога ня маючы, іншы выдае сябе за беднага, маючы шмат багацьця.
Ёсць той, хто быццам лічыцца за багача, хаця нічога не мае; і ёсць той, хто быццам лічыцца за беднага, хаця ў яго багацця шмат.
Выкуп душы чалавека — багацьце ягонае, а бедны пагрозы ня чуе.
Выкуп душы чалавека — яго багацце, а хто бедны — не вытрымлівае папроку.
Сьвятло праведных радасна зьзяе, а сьветач бязбожнікаў стухне.
Святло справядлівых весяліць, а каганец бязбожнікаў тухне.
Пыхлівасьць толькі да звадкі прыводзіць, а ў тых, што парады прыймаюць, — мудрасьць.
Між пыхліўцаў — толькі сваркі, а ў пакорлівых — мудрасць.
Багацьце, [здабытае] марным чынам, змалее, а хто зьбірае яго рукою сваёю, — памнажае яго.
Маёмасць ад марнасці паменшыцца, а хто збірае ў руку — памнажае.
Спадзяваньне, якое доўжыцца, — боль сэрца, а зьдзейсьненае жаданьне — дрэва жыцьця.
Надзея, што доўга не здзяйсняецца, вынішчае душу, а жаданне, што здзяйсняецца, — дрэва жыцця.
Хто пагарджае Словам, той будзе зьнішчаны, а хто баіцца прыказаньняў, атрымае ўзнагароду.
Хто пагарднае словам робіць, той сам прычыняе шкоду сабе; а хто паважае пастанову, таму адплаціцца.
Закон мудрага — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
Закон мудрага — крыніца жыцця, каб пазбегнуць путаў смерці.
Добры розум дае зычлівасьць, а шлях ліхадзеяў цяжкі.
Добры розум выклікае ласку, а на шляху несумленных — бездань.
Кожны разумны дзейнічае з веданьнем, а дурны выяўляе неразумнасьць.
Кожны разумны чалавек дзейнічае з розумам; а неразумны выяўляе бязглуздасць.
Бязбожны пасланец трапляе ў бяду, а верны пасол [прыносіць] аздараўленьне.
Бязбожны вяшчун трапляе ў бяду, а верны пасол — здароўе.
Галеча і ганьба таму, хто адкідае настаўленьне, а той, хто прыймае дакараньні, будзе ў пашане.
Беднасць і ганьба таму, хто пагарджае настаўленнем; а хто верыць таму, хто ганіць, — будзе ў пашане.
Споўненае жаданьне — асалода для душы, але адвярнуцца ад зла — агіда для дурня.
Жаданне, калі споўніцца, цешыць душу, а бязглуздыя адмаўляюцца бегчы ад ліха.
Хто ходзіць з мудрым, будзе мудрым, а хто сябруе з дурнем, загалосіць.
Хто з мудрымі ходзіць — будзе мудрым, а сябар бязглуздых зробіцца ліхім.
Ліха гоніцца за грэшнікамі, а праведным будзе аднагароджана дабром.
За грэшнікамі гоніцца ліха, а дабром адплаціцца справядлівым.
Добры пакідае спадчыну і ўнукам, а багацьце грэшнікаў захоўваецца для праведных.
Добры чалавек пакідае спадкаемцамі сыноў і ўнукаў, а маёмасць грэшніка зберагаецца для справядлівага.
Многа хлеба і на ніве бедных, але некаторыя гінуць, бо няма суду.
Многа хлеба бывае і на нівах бедных, а ёсць і той, хто гіне, бо не хапае законнасці.
Хто шкадуе дубца свайго, той ненавідзіць сына свайго, а хто любіць яго, той з маленства настаўляе яго.
Ненавідзіць сына свайго той, хто шкадуе розгі, а хто любіць яго, той заўжды выхоўвае яго.
Праведнік есьць і насычае душу сваю, а нутро бязбожнікаў будзе ў нястачы.
Справядлівы насычае і напаўняе душу сваю, а чэрава бязбожнікаў — ненаеднае.
