Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Да чалавека [належыць] меркаваньне сэрца, але ад ГОСПАДА адказ языка.
Чалавечае — гэта рыхтаваць сэрца, а ад Госпада — адказ языка.
Усе шляхі чалавека чыстыя ў вачах ягоных, але ГОСПАД узважвае душы.
У вачах чалавека ўсе яго дарогі чыстыя, але Госпад разглядае душы.
Ускладзі на ГОСПАДА ўсе справы свае, і ўсе намеры твае зьдзейсьняцца.
Даручы Госпаду свае справы — і споўняцца твае намеры.
Усё зрабіў ГОСПАД дзеля Сябе, і нават бязбожніка на дзень ліхі.
Усё зрабіў Госпад згодна Свайму ўласнаму намеру, таксама і бязбожніка зберагае на ліхі дзень.
Агіда для ГОСПАДА кожны пыхлівы сэрцам, можна паручыцца, ён не застанецца непакараным.
Агіднасць для Госпада — усякі фанабэрысты чалавек; напэўна, можна паручыцца: ён не будзе беспакараны.
Міласэрнасьцю і праўдай адкупляецца беззаконьне, і страх перад ГОСПАДАМ адводзіць ад зла.
Міласэрнасцю і праўдай адкупляецца несправядлівасць, і ў страху Госпада — ухіленне ад ліха.
Калі ГОСПАДУ даспадобы шляхі чалавека, Ён нават ворагаў ягоных пагодзіць з ім.
Калі дарогі чалавека падабаюцца Госпаду, таксама і непрыяцеляў яго навяртае Ён да згоды.
Лепш малое ў праведнасьці, чым багатыя прыбыткі ў беззаконьні.
Лепш малае са справядлівасцю, чым многія набыткі — без справядлівасці.
Сэрца чалавека абдумвае шлях свой, але ГОСПАД накіроўвае крокі ягоныя.
Сэрца чалавека плануе дарогу яго, але Госпад кіруе яго крокамі.
Калі слова натхнёнае ў вуснах валадара, у судзе ня будзе падступным язык ягоны.
На вуснах цара — натхненне, не памыляцца вусны яго ў прыказанні.
Вага і шалі справядлівыя — ад ГОСПАДА, і ўсе камяні ваговыя ў торбе — справа Ягоная.
Груз і вага Госпада — справядлівыя, і справа Яго — усе камяні ў мяшку.
Агіда для валадара — учынкі бязбожныя, бо пасад умацоўваецца праведнасьцю.
Грэбуюць цары дзейнічаць бязбожна, бо трон умацоўваецца справядлівасцю.
Падабаюцца валадару вусны праведныя, і таго, хто гаворыць праўдзіва, ён любіць.
Ласка цароў — вусны справядлівыя; хто гаворыць праўду, таго будуць любіць.
Гнеў валадара — весьнік сьмерці, але мудры чалавек улагодзіць яго.
Гнеў цара — вяшчун смерці, і супакоіць гнеў чалавек мудры.
У сьвятле аблічча валадара — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная — як воблака з позьнім дажджом.
У святле аблічча царскага — жыццё, і ласка яго — як дождж доўгачаканы.
Нашмат лепш прыдбаць мудрасьць, чым золата, і лепей прыдбаць розум, чым срэбра.
Валодаць мудрасцю — значна лепш, чым золатам; а набываць разважлівасць — больш каштоўна, чым срэбра.
Шырокая дарога правых — адвярнуцца ад зла; хто пільнуе шлях свой, той захоўвае душу сваю.
Сцежка справядлівых — ухіляцца ад ліха; хто беражэ шлях свой — вартаўнік душы сваёй.
Перад загубай ідзе пыхлівасьць, і перад падзеньнем — дух ганарысты.
Знішчэнню папярэднічае фанабэрыстасць, а перад пагібеллю — пыхлівасць духа.
Лепш скарацца духам з пакорнымі, чым дзяліць здабычу з пыхліўцамі.
Лепш скарыцца з пакорлівымі, чым здабычу дзяліць з фанабэрыстымі.
Разважлівы ў слове знойдзе добрае, і той, хто спадзяецца на ГОСПАДА, — шчасьлівы.
Вучоны ў слове знойдзе дабро, і хто ўскладае надзею на Госпада — шчаслівы.
Мудрага сэрцам называюць разумным, і слодыч вуснаў павялічвае веды.
Хто сэрцам мудры — будзе звацца разважлівым; а слодыч вуснаў памножыць веды.
Розум — крыніца жыцьця для тых, хто мае яго, але настаўленьне неразумных — глупства.
Крыніца жыцця — вучонасць таго, хто валодае ёю; бязглуздасць — кара для бязглуздых.
Сэрца мудрага робіць разважлівымі вусны ягоныя і мове ягонай дадае ведаў.
Сэрца мудрага навучыць вусны яго і памножыць веды ў вуснах яго.
Прыемныя словы — сотавы мёд, асалода для душы і лекі для цела.
Складная мова — соты мядовыя, слодыч для душы і здароўе для цела.
Ёсьць шлях, які [падаецца] слушным перад абліччам чалавека, але ў канцы ягоным — шлях сьмерці.
Ёсць дарога, якая здаецца чалавеку вернай, а ўрэшце рэшт вядзе да смерці.
Работнік цяжка працуе для сябе, бо рот ягоны прымушае яго.
Душа таго, хто працуе, працуе для сябе, таму што прымушае яго ўласны рот.
Чалавек нягодны ліхоцьце рыхтуе, і ў вуснах ягоных нібы агонь палючы.
Чалавек бязбожны падбухторвае да ліха, і ў вуснах яго — быццам агонь, што палымнее.
Чалавек падступны сее звадкі, і пляткар разьдзяляе сяброў.
Чалавек ліхі выклікае сваркі, а той, хто наракае, раз’ядноўвае сяброў.
Чалавек злачынны зводзіць бліжняга свайго і вядзе яго на шлях нядобры,
Несправядлівы чалавек ашуквае сябра свайго і вядзе яго на нядобрую дарогу.
прыплюшчвае вочы свае, каб прыдумляць подступ, крывіць губы свае, робячы ліха.
Міргаючы вачамі, ён абдумвае крывадушнае і, сціскаючы вусны свае, рыхтуе ліха.
Сівізна — слаўная карона, на шляху праведнасьці знаходзяць яе.
Вянок годнасці — сівізна, якую можна знайсці на шляхах справядлівасці.
Лепш павольны на гнеў, чым магутны, і той, які пануе над духам сваім, чым заваёўнік гораду.
Той, хто трывае, — лепей за дужага чалавека, а той, хто кіруе душой сваёю, — за заваёўніка гарадоў.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад ГОСПАДА ўсе суды яго.
Жэрабя кідаецца ў крысо, але рашаецца Госпадам.
