Выслоўяў Саламонавых 16 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Да чалавека [належыць] меркаваньне сэрца, але ад ГОСПАДА адказ языка.
Усе шляхі чалавека чыстыя ў вачах ягоных, але ГОСПАД узважвае душы.
Ускладзі на ГОСПАДА ўсе справы свае, і ўсе намеры твае зьдзейсьняцца.
Усё зрабіў ГОСПАД дзеля Сябе, і нават бязбожніка на дзень ліхі.
Агіда для ГОСПАДА кожны пыхлівы сэрцам, можна паручыцца, ён не застанецца непакараным.
Міласэрнасьцю і праўдай адкупляецца беззаконьне, і страх перад ГОСПАДАМ адводзіць ад зла.
Калі ГОСПАДУ даспадобы шляхі чалавека, Ён нават ворагаў ягоных пагодзіць з ім.
Лепш малое ў праведнасьці, чым багатыя прыбыткі ў беззаконьні.
Сэрца чалавека абдумвае шлях свой, але ГОСПАД накіроўвае крокі ягоныя.
Калі слова натхнёнае ў вуснах валадара, у судзе ня будзе падступным язык ягоны.
Вага і шалі справядлівыя — ад ГОСПАДА, і ўсе камяні ваговыя ў торбе — справа Ягоная.
Агіда для валадара — учынкі бязбожныя, бо пасад умацоўваецца праведнасьцю.
Падабаюцца валадару вусны праведныя, і таго, хто гаворыць праўдзіва, ён любіць.
Гнеў валадара — весьнік сьмерці, але мудры чалавек улагодзіць яго.
У сьвятле аблічча валадара — жыцьцё, і зычлівасьць ягоная — як воблака з позьнім дажджом.
Нашмат лепш прыдбаць мудрасьць, чым золата, і лепей прыдбаць розум, чым срэбра.
Шырокая дарога правых — адвярнуцца ад зла; хто пільнуе шлях свой, той захоўвае душу сваю.
Перад загубай ідзе пыхлівасьць, і перад падзеньнем — дух ганарысты.
Лепш скарацца духам з пакорнымі, чым дзяліць здабычу з пыхліўцамі.
Разважлівы ў слове знойдзе добрае, і той, хто спадзяецца на ГОСПАДА, — шчасьлівы.
Мудрага сэрцам называюць разумным, і слодыч вуснаў павялічвае веды.
Розум — крыніца жыцьця для тых, хто мае яго, але настаўленьне неразумных — глупства.
Сэрца мудрага робіць разважлівымі вусны ягоныя і мове ягонай дадае ведаў.
Прыемныя словы — сотавы мёд, асалода для душы і лекі для цела.
Ёсьць шлях, які [падаецца] слушным перад абліччам чалавека, але ў канцы ягоным — шлях сьмерці.
Работнік цяжка працуе для сябе, бо рот ягоны прымушае яго.
Чалавек нягодны ліхоцьце рыхтуе, і ў вуснах ягоных нібы агонь палючы.
Чалавек падступны сее звадкі, і пляткар разьдзяляе сяброў.
Чалавек злачынны зводзіць бліжняга свайго і вядзе яго на шлях нядобры,
прыплюшчвае вочы свае, каб прыдумляць подступ, крывіць губы свае, робячы ліха.
Сівізна — слаўная карона, на шляху праведнасьці знаходзяць яе.
Лепш павольны на гнеў, чым магутны, і той, які пануе над духам сваім, чым заваёўнік гораду.
Жэрабя кідаюць у заўлоньне, але ад ГОСПАДА ўсе суды яго.
