Выслоўяў Саламонавых 25 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Гэта таксама прыповесьці Салямона, сабраныя людзьмі Эзэкіі, валадара Юды.
Слава Божая — утоіць справу, а слава валадароў — дасьледаваць справу.
Высокасьць неба, глыбокасьць зямлі і сэрца валадароў недасьледныя.
Аддзялі жужаль ад срэбра, і выйдзе ў майстра начыньне.
Прыбяры бязбожніка ад аблічча валадара, і пасад ягоны ўмацуецца праведнасьцю.
Не ўзьвялічвай сябе перад абліччам валадара і на месцы вялікіх ня стой,
бо лепш, калі скажуць табе: «Узьніміся вышэй», чым калі панізяць цябе перад абліччам магната, якога бачылі вочы твае.
Не кідайся пасьпешліва судзіцца, бо што зробіш у канцы, калі асароміць цябе бліжні твой.
Вядзі спрэчку з бліжнім тваім і не выяўляй таямніцу іншага,
каб той, хто пачуе, не ўпікнуў цябе, і каб не зьвярнулася [супраць] цябе гаворка твая.
Як залатыя яблыкі са срэбнымі ўпрыгожваньнямі, так слова, сказанае дарэчы.
Як залатыя завушніцы і аздоба са шчырага золата, так мудрае дакараньне для ўважлівага вуха.
Як прахалода сьнегу ў дзень жніва, так верны пасланец для таго, хто паслаў яго, ён ажыўляе душу гаспадара свайго.
Як хмары і вецер без дажджу, так чалавек, які хваліцца падарункам фальшывым.
Цярплівасьцю пераканаеш начальніка, і лагодны язык ломіць костку.
[Як] знайшоў мёд, еш, колькі трэба табе, каб ты не пераеў і не званітаваў.
Стрымай нагу тваю ад дому бліжняга твайго, каб ты не надакучыў яму і каб ён не ўзьненавідзеў цябе.
Як мачуга, меч і вострая страла, так чалавек, які кажа фальшывае сьведчаньне супраць бліжняга свайго.
Як гнілы зуб і кульгавая нага, так надзея на ліхадзея ў дзень бедства.
Як здымаць адзеньне ў халодны дзень, як [ліць] воцат на салетру, так сьпяваць песьні засмучанаму сэрцу.
Калі ненавісьнік твой галодны, накармі яго хлебам, калі смагне, напаі яго вадою,
бо гэтым вугольле зьбіраеш на галаву ягоную, і ГОСПАД аднагародзіць табе.
Паўночны вецер прыганяе дождж, а язык абмоўніка [прыносіць] гнеў на тварах.
Лепей жыць у куце на даху, чым са сварліваю жонкаю ў прасторным доме.
Як халодная вада для стомленай душы, так добрыя весткі з далёкага краю.
Як скаламучанае жарало і зьнішчаная крыніца, так праведнік, які падае перад бязбожнікам.
Як нядобра есьці шмат мёду, так дамагацца сваёй славы ня ёсьць слава.
Як горад зруйнаваны і без муроў, так чалавек, які не валодае духам сваім.
