Выслоўяў Саламонавых 25 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Гэта таксама прыповесьці Салямона, сабраныя людзьмі Эзэкіі, валадара Юды.
Таксама й гэта прыказі Салямонавы, каторыя выпісалі мужы Гэзэкі, караля Юдэйскага.
Слава Божая — утоіць справу, а слава валадароў — дасьледаваць справу.
Слава Божая схаваць справу, але чэсьць каралёва прасачыць справу.
Высокасьць неба, глыбокасьць зямлі і сэрца валадароў недасьледныя.
Неба ўзглядам вышыні, і зямля ўзглядам глыбіні, і сэрца каралёў ня скумальныя.
Аддзялі жужаль ад срэбра, і выйдзе ў майстра начыньне.
Адлучы шумаўё ад сэрца, і выйдзе судзіна літаваньніку;
Прыбяры бязбожніка ад аблічча валадара, і пасад ягоны ўмацуецца праведнасьцю.
Аддаль нягоднага ад караля, і пасад ягоны ўмацуецца справядлівасьцяй.
Не ўзьвялічвай сябе перад абліччам валадара і на месцы вялікіх ня стой,
Не выстаўляйся ў прытомнасьці караля і на месцу вялікіх ня стой;
бо лепш, калі скажуць табе: «Узьніміся вышэй», чым калі панізяць цябе перад абліччам магната, якога бачылі вочы твае.
Бо валей хай скажуць табе: «Пайдзі вышэй сюды», чымся пастановяць цябе ніжэй у прытомнасьці князя, каторага бачылі вочы твае.
Не кідайся пасьпешліва судзіцца, бо што зробіш у канцы, калі асароміць цябе бліжні твой.
Не хапайся да сьпярэчкі, бо што зробіш наапошку, як асарамаціць цябе прыяцель твой.
Вядзі спрэчку з бліжнім тваім і не выяўляй таямніцу іншага,
Сьперачайся з прыяцелям сваім, але тайны другога не адкрывай;
каб той, хто пачуе, не ўпікнуў цябе, і каб не зьвярнулася [супраць] цябе гаворка твая.
Каб не засароміў цябе тый, што пачуе, і даказ твой ня зьвернецца.
Як залатыя яблыкі са срэбнымі ўпрыгожваньнямі, так слова, сказанае дарэчы.
Як залатыя яблыкі ў срэбнай судзіне, так слова, як належа, сказанае.
Як залатыя завушніцы і аздоба са шчырага золата, так мудрае дакараньне для ўважлівага вуха.
Як залатая ўносьніца а прыбор із чыстага золата, так мудры ўпіканьнік слухаючаму вуху.
Як прахалода сьнегу ў дзень жніва, так верны пасланец для таго, хто паслаў яго, ён ажыўляе душу гаспадара свайго.
Як халадок ад сьнегу ў жніво, так верны пасланец таму, хто паслаў яго, бо ён пасіляе душу спадароў сваіх.
Як хмары і вецер без дажджу, так чалавек, які хваліцца падарункам фальшывым.
Як булакі а вецер без дажджу, так людзіна, што хваліцца хвальшывым падаркам.
Цярплівасьцю пераканаеш начальніка, і лагодны язык ломіць костку.
Цярплівосьцяй пераканаеш дзяржаўцу, і мяккі язык пераломе косьць.
[Як] знайшоў мёд, еш, колькі трэба табе, каб ты не пераеў і не званітаваў.
Знашоў мёд, еж досыць, каб ты не перасыціўся ім, і ня вырвала яго.
Стрымай нагу тваю ад дому бліжняга твайго, каб ты не надакучыў яму і каб ён не ўзьненавідзеў цябе.
Зьдзержуй нагу сваю ад дому прыяцеля свайго, каб ты не дадзеў яму, і ён не зьненавідзіў цябе.
Як мачуга, меч і вострая страла, так чалавек, які кажа фальшывае сьведчаньне супраць бліжняга свайго.
Молат а меч а зайстраная страла — людзіна, што сьветча на прыяцеля свайго хвальшывым сьветчаньням.
Як гнілы зуб і кульгавая нага, так надзея на ліхадзея ў дзень бедства.
Зломлены зуб і зьвіхнёная нага давер да нявернага чалавека ў часе бяды.
Як здымаць адзеньне ў халодны дзень, як [ліць] воцат на салетру, так сьпяваць песьні засмучанаму сэрцу.
Як тый, што адбірае адзецьце ў сьцюдзёнае надвор’е, і як воцат на салетру, так тый, што пяець песьні смутнаму сэрцу.
Калі ненавісьнік твой галодны, накармі яго хлебам, калі смагне, напаі яго вадою,
Калі галодны непрыяцель твой, дай яму хлеба есьці; і калі ён сьмягне, дай яму вады піць;
бо гэтым вугольле зьбіраеш на галаву ягоную, і ГОСПАД аднагародзіць табе.
Бо ты пакладзеш жар на галаву ягоную, і СПАДАР адплаце табе.
Паўночны вецер прыганяе дождж, а язык абмоўніка [прыносіць] гнеў на тварах.
Паўночны вецер прыжанець дождж, тайны язык — хмарны від.
Лепей жыць у куце на даху, чым са сварліваю жонкаю ў прасторным доме.
Валей жыць у куце страхі, чымся із звадліваю жонкаю ў супольным доме.
Як халодная вада для стомленай душы, так добрыя весткі з далёкага краю.
Як сьцюдзёная вада стамаванай душы, так добрая ведамка з далёкае зямлі.
Як скаламучанае жарало і зьнішчаная крыніца, так праведнік, які падае перад бязбожнікам.
Як мутны ўзнор і папсаванае жарало, так справядлівы, перад нягодным упадаючы.
Як нядобра есьці шмат мёду, так дамагацца сваёй славы ня ёсьць слава.
Нядобра есьці шмат мёду, так няслава людзіне, што шукае славы свае.
Як горад зруйнаваны і без муроў, так чалавек, які не валодае духам сваім.
Разбуранае места, безь сьцяны — людзіна, што не валодае сваім духам.
