Выслоўяў Саламонавых 9 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Яна Станкевіча
Мудрасьць пабудавала сабе дом, вычасала сем слупоў ягоных,
Мудрасьць пастанавіла сабе дом, вычасала сем стаўпоў яго;
закалола тое, што было на зарэз, зьмяшала віно і прыгатавала стол свой.
Зарэзала статак свой, учыніла віно свае, таксама заслала стол свой;
Паслала служак сваіх, кліча на дзядзінцу і на вышынях гарадзкіх:
Выслала служэбкі свае агаласіць на вярхох месцкіх вышыняў:
«Хто неразумны, няхай прыйдзе сюды», а да бязглуздага кажа:
«Хто дурны, няхай зьвернецца сюды»; недасьціпному яна кажа:
«Прыходзьце, ешце хлеб мой і піце віно, якое я зьмяшала,
«Прыйдзіце, паспытайцеся з хлеба майго і выпіце зь віна, што я ўчыніла;
пакіньце дурноту і жывіце, і хадзіце шляхам розуму».
Пакіньце дурноту, і жывіце, і ступайце па дарозе розуму.
Хто павучае насьмешніка, сьцягвае на сябе прыкрасьць, а хто дакарае бязбожніка, запляміцца.
Хто гане скалазуба, дастаець сабе няславу, і хто ўпікае нягодніку — загану сабе.
Не дакарай насьмешніка, каб ён не зьненавідзеў цябе, дакарай мудрага, і ён будзе любіць цябе.
Ня гань скалазуба, каб ён не зьненавідзіў цябе; упікай мудраму, і ён будзе любіць цябе.
Настаўляй мудрага, і ён стане мудрэйшы; вучы праведнага, і ён павялічыць веды.
Дай мудраму, і ён памудрэе; паведамі справядліваму, і ў яго павялічыцца веда.
Пачатак мудрасьці — страх перад ГОСПАДАМ, і веданьне Сьвятога — розум.
Боязьнь СПАДАРА — пачатак мудрасьці, і пазнаньне сьвятога — розум;
Бо праз мяне памножацца дні твае і дададуцца гады жыцьця твайго.
Бо перазь мяне памножацца дні твае, і дабавяцца табе гады жыцьця.
Калі будзеш мудры, для сябе будзеш мудры, а калі станеш насьмешнікам — сам будзеш мець шкоду.
Калі ты стаў мудры, то стаў мудры сабе, а калі насьміхаешся, ты адзін пацерпіш».
Дурнота — жанчына крыклівая, неразумная і нічога ня ведае;
Дурная жонка крыклівая, недасьціпная, ня знае нічога,
сядзіць каля дзьвярэй дому свайго на пасадзе, на вышынях гарадзкіх,
Бо сядзіць у дзьвярох дому свайго на седаве, на высокіх месцах места,
каб клікаць тых, што праходзяць дарогаю, што ідуць проста сьцежкамі сваімі:
Каб гукаць праходзячых дарогаю, што йдуць нацянькі дарогаю сваёю:
«Хто неразумны, няхай прыйдзе сюды», а да бязглуздага кажа:
«Хто дурны, няхай зьвернецца сюды»; і недасьціпному яна кажа:
«Вада крадзеная салодкая, і схаваны хлеб смачнейшы».
«Крадзеныя воды салодкія, і ўтоены хлеб прыемны».
І ня ведае той, што там мерцьвякі, і што ў цемры адхлані запрошаныя ёю.
А ён ня ведае, што там сьцені сьмерці і ў глыбі — пазваныя ейныя.
