Выслоўяў Саламонавых 23 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Калі сядзеш есьці з вялікім панам, пільна зважай, што перад табою,
і прыстаў нож да горла твайго, калі прагавітая душа твая.
Ня квапся на прысмакі ягоныя, бо гэта падманлівы хлеб.
Не намагайся мець багацьце, пакінь разважаньні свае.
Зьвернеш вочы твае на яго, а яго няма, бо справіць яно крылы сабе і паляціць, як арол, аж у неба.
Ня еш хлеб з зайздросным і ня квапся на прысмакі ягоныя,
бо якія думкі ў сэрцы ягоным, такі і ён. «Еш і пі», — кажа ён табе, але сэрца ягонае не з табою.
Кавалак, які ты зьеў, званітуеш, дарэмныя будуць салодкія словы твае.
Не гавары ў вушы дурня, бо ён узгардзіць разумнымі прамовамі тваімі.
Не перасоўвай мяжы старадаўняй і на поле сіротаў не ўваходзь,
бо дужы Абаронца іхні, і Ён будзе бараніць іх у судовай справе іхняй з табою.
Зьвярні сэрца тваё да настаўленьня, і вушы твае — да словаў веданьня.
Не пакідай юнака без настаўленьня, бо калі пакараеш яго дубцом, ён не памрэ.
Ты пакараеш яго дубцом і выратуеш душу ягоную ад пекла.
Сыне мой, калі мудрым будзе сэрца тваё, будзе радавацца з табою і маё сэрца.
І будуць цешыцца ныркі мае, калі на вуснах тваіх будуць словы правасьці.
Няхай сэрца тваё не зайздросьціць грэшнікам, але кожны дзень няхай будзе яно ў страху перад ГОСПАДАМ,
бо ёсьць будучыня, і надзея твая не загіне.
Слухай, сыне мой, і будзь мудры, і скіроўвай сэрца тваё на шлях [просты].
Ня будзь сярод тых, што напіваюцца віна, сярод тых, што аб’ядаюцца мясам,
бо п’яніца і абжора зьбяднеюць, і заспанасьць апране ў лахманы.
Слухай бацьку твайго, які нарадзіў цябе, і не цурайся маці тваёй, калі яна састарэе.
Купляй праўду і не прадавай мудрасьці, настаўленьня і розуму.
Цешыцца і весяліцца бацька праведнага, і той, хто нарадзіў мудрага, радуецца з яго.
Няхай радуецца бацька твой, і тая, што нарадзіла цябе, няхай весяліцца.
Сыне мой, дай мне сэрца тваё, і няхай вачам тваім будуць даспадобы шляхі мае.
Бо распусьніца — яма глыбокая, і чужая [жонка] — цесны калодзеж.
Яна цікуе, быццам забойца, і памнажае ліхадзеяў паміж людзьмі.
У каго стогн? У каго гора? У каго сваркі? У каго смутак? У каго раны без прычыны? У каго чырвоныя вочы?
У тых, якія доўга сядзяць пры віне, у тых, якія прыходзяць спрабаваць віна мяшанага.
Не глядзі на віно, як яно чырванее, як прамяніцца ў келіху, як роўненька ліецца.
У канцы яно ўкусіць, як зьмяя, і ўджаліць, як гадзіна.
Вочы твае будуць глядзець на чужых [жонак], і сэрца тваё загаворыць падступна.
І будзеш ты як той, што ляжыць пасярод мора, і як той, што ляжыць на версе мачты.
[І скажаш:] «Білі мяне, а я не адчуваў, штурхалі мяне, а я ня ведаў. Калі прачнуся, зноў буду шукаць таго самага».
