Выслоўяў Саламонавых 13 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Леаніда Галяка
Мудры сын [слухае] настаўленьне бацькі, а насьмешнік ня слухае дакараньня.
Мудры сын прыймае бацькаўскае павучэньне, але буйны ня слухае абвінавачаньняў.
З плоду вуснаў сваіх чалавек будзе жывіцца дабром, а душа ліхадзеяў — гвалтам.
Кожны будзе спажываць дабро ад плада сваіх рук, але душа ламаючых закон — благая.
Хто захоўвае вусны свае, захоўвае душу сваю, а хто шырока адкрывае рот свой, будзе мець зьнішчэньне.
Хто сьцеражэ свае вусны, той сьцеражэ сваю душу, а хто шырака адчыняе свае вусны, бяда таму.
Душа гультая жадае і ня мае нічога, а душа руплівага будзе насычаная.
Душа лянівага пажадае, але нічога ня мае, але душа працавітых узбагаціцца.
Праведнік ненавідзіць слова хлусьлівае, а бязбожнік ганьбіць і зьневажае [сябе].
Справядлівы ненавідзіць манлівае слова, а бязбожны ганьбіць і бязчэсьціць сябе.
Праведнасьць захоўвае таго, хто беззаганны ў шляху [сваім], а бязбожнасьць губіць грэшніка.
Справядлівасьць сьцеражэ бяззаганнага, а бязбожнасьць губіць грэшнка.
Адзін выдае сябе за багатага, нічога ня маючы, іншы выдае сябе за беднага, маючы шмат багацьця.
Бываюць такія, што здаюцца быць багатымі, але нічога ня маюць, іншы-ж здаецца быць бедным, хаця мае шмат багацьця.
Выкуп душы чалавека — багацьце ягонае, а бедны пагрозы ня чуе.
Сваім багацьцем чалавек выкупляе жыцьцё, а бедны ня чуе і пагрозы.
Сьвятло праведных радасна зьзяе, а сьветач бязбожнікаў стухне.
Сьвет справядлівых ясны, але паходня бязбожных гасьне.
Пыхлівасьць толькі да звадкі прыводзіць, а ў тых, што парады прыймаюць, — мудрасьць.
Ад гордасьці паўстае звадка, але мудрасьць пры тых, што слухаюцца радаў.
Багацьце, [здабытае] марным чынам, змалее, а хто зьбірае яго рукою сваёю, — памнажае яго.
Багацьце блага набытае зьмяншаецца, а той, хто зьбірае працай, памнажае яго.
Спадзяваньне, якое доўжыцца, — боль сэрца, а зьдзейсьненае жаданьне — дрэва жыцьця.
Даўгая надзея мучае сэрца, споўненае пажаданьне ёсьць дрэвам жыцьця.
Хто пагарджае Словам, той будзе зьнішчаны, а хто баіцца прыказаньняў, атрымае ўзнагароду.
Хто пагарджае Божым словам, той сам сабе шкодзіць, а хто баіцца запаветаў, атрымлівае ўзнагароду.
Закон мудрага — крыніца жыцьця, каб пазьбегнуць пастак сьмерці.
Навука мудрага ёсьць крыніцаю жыцьця, аховываючай ад сілы сьмерці.
Добры розум дае зычлівасьць, а шлях ліхадзеяў цяжкі.
Добры розум дае прыемнасьць, а шлях хітрых няпрыемны.
Кожны разумны дзейнічае з веданьнем, а дурны выяўляе неразумнасьць.
Кожны асьцярожны дзеець з ведаю, а дурны выстаўляе сваю дурноту.
Бязбожны пасланец трапляе ў бяду, а верны пасол [прыносіць] аздараўленьне.
Благі пасол трапляе ў бяду, а верны пасол — ратунак.
Галеча і ганьба таму, хто адкідае настаўленьне, а той, хто прыймае дакараньні, будзе ў пашане.
Беднасьць і ганьба прыйдзе на таго, хто адкідае навуку, а хто выконывае павучэньне будзе слаўны.
Споўненае жаданьне — асалода для душы, але адвярнуцца ад зла — агіда для дурня.
Споўненае пажаданьне прыемнае для душы, а адступіць ад благога непрыемна для дурных.
Хто ходзіць з мудрым, будзе мудрым, а хто сябруе з дурнем, загалосіць.
Хто бывае з мудрымі, будзе мудры, а хто сябруе з дурнымі — сапсуецца.
Ліха гоніцца за грэшнікамі, а праведным будзе аднагароджана дабром.
Грэшнікаў прасьледуе няшчасьцьце, а справядлівых Бог узнагароджывае дабром.
Добры пакідае спадчыну і ўнукам, а багацьце грэшнікаў захоўваецца для праведных.
Добры чалавек пакідае спадчыну дзяцём дзяцей, а маемасьць грэшніка заховываецца для справядлівага.
Многа хлеба і на ніве бедных, але некаторыя гінуць, бо няма суду.
Шмат збожжа бывае і на ніве бедных, а іншы гіне ад бязпарадку.
Хто шкадуе дубца свайго, той ненавідзіць сына свайго, а хто любіць яго, той з маленства настаўляе яго.
Хто шкадуе сваёй розгі, той ненавідзіць сына, а хто любіць, дык у час карае.
Праведнік есьць і насычае душу сваю, а нутро бязбожнікаў будзе ў нястачы.
Справядлівы есьць да сыта, а жывот бязбожных церпіць нястачу.
